"هيچ جا، آن جايی که آدم به دنيا آمده و بزرگ شده نمی شود: تمام خاطرات بچگی، تمام دوران رشد"

"هميشه فکر می کردم وقتی وارد (کانادا) بشوم، محيط خيلی برام جذاب است، خيلی خوشم می آيد. ولی وقتی از فرودگاه آمدم، هر چيز شهر را نگاه می کردم، فکر می کردم اينجا مثل خيابان ولی عصر است، فکر می کردم خيابان ولی عصر ما خيلی بهتر از اينجاست...

آزادی پوشيدن لباس های رنگی از جنبه های دلپذير زندگی در کاناداست. من هميشه از پوشيدن لباس تيره بدم می آمده. حجاب را در پوشاندن سر و دست نمی دانم. اگر در موقعيتی حس کنم از نظر فکری در خطر تجاوز قرار گرفتم، ترجيح می دهم پوشيده باشم. حجاب انتخابی شخصی است.

در ايران خانم ها فکر می کنند به زن و مرد حقوق مساوی داده نشده و زن ها مورد اجحاف قرار دارند. پيش از تجربه زندگی در کانادا، تصور می کردم زن و مرد در اين کشور از مساوات بيشتری برخوردار هستند. امروز آزادی آدمها، داشتن حق انتخاب و تساوی حقوق زن و مرد را در جامعه کانادا تحسين می کنم اما اين برابری در بعضی موارد منجر به انجام کارهای سخت جسمی برای زنان شده است.

هيچ جا، آن جايی که آدم به دنيا آمده و بزرگ شده نمی شود، تمام خاطرات بچگی، تمام دوران رشد. به هر حال همه جا شايد آسمان يک رنگ باشد و آدم است که انتخاب می کند چطور زندگی کند. هر جايی محدوديت های خود را دارد، هيچ جايی نيست که بهشت باشد، بهشت را خود آدمها می سازند.

آزادی هايی در کانادا هست که زندگی را برای زنان پر چالش تر و پر حرکت تر کرده. امکان سفر کردن زنان از دست آوردهای همين آزادی است که در ايران موانع و مشکلات بسياری برای آن وجود دارد.

من اگر بخواهم در کانادا تنهايی مسافرت بروم، کسی نمی گويد کجا می روی؟ چرا می روی؟ اما از طرف ديگه مشکلاتی هم وجود دارد. شما به عنوان يک زن حمايت هايی را که در ايران داريد اينجا نداريد. به عنوان يک آدم بايد روی پای خودت بايستيد، هيچ حمايتی وجود ندارد.

زندگی در مهاجرت به من فرصت داده که بعضی ارزش هايی را که در زادگاهم داشتم در جاهای ديگر دنيا محک بزنم و به آنها اطمينان بيشتری پيدا کنم."

تهيه و تدوين فيلم ها: ياسمن عامری