"داشتن ارتباط با آدم های يک جامعه و درک آنها و درک شدن توسط آنها لازمه اين زندگی است"

"در ايران اين تصور وجود دارد که ورود به خاک کانادا معنايش رسيدن به کاناداست، اما واقعيت اينست که کانادا بسيار دورتر از آن است که ما تصور می کنيم.

وقتی صحبت از کانادا می کنيم، صحبت از خاک و زمينش نمی کنيم، در واقع صحبت از جامعه کانادا می کنيم، از مردمش و از فرهنگی که خيلی با فرهنگ ما متفاوت است...

رسيدن به درکی از يک جامعه و زندگی واقعی کردن در آن، هم سخت است و هم زمان می برد.

داشتن ارتباط با آدم های يک جامعه و درک آنها و درک شدن توسط آنها لازمه اين زندگی است.

بسياری مسئله زبان را از مشکلات اصلی مهاجرت می دانند اما چالش اصلی مهاجر با مردم بومی، فرهنگ است و نه زبان. نمونه اين وضعيت کسانی هستند با وجود تسلط بر زبان، قادر به برقراری رابطه با ديگران نيستند.

اتفاقی که برای خيلی از افراد متخصص می افتد، اين است که بعد از آمدن به کانادا اين امکان برايشان نيست که در رشته خودشان کار کنند. حالا چه پزشک، چه مهندس، اين امکان برايشان نيست و اين علتش عدم کفايت آنها نيست، عدم توانايی آنها نيست.

متاسفانه به خصوص در مورد کانادا، در مقايسه با ديگر کشورها، بيشتر علتش مربوط به بسته بودن سيستم اينجا از بعضی نظرها می شود. خوشبختانه از يک نظرهايی اين سيستم باز است، اما از يک نظرهايی هم خيلی بسته است.

مهاجران در سرزمين تازه با مشکلات بيشتری نسبت به کشور زادگاه خود مواجه هستند. توی ايران، به علت اينکه آدم سالها زندگی کرده، اين امکان را دارد که بتواند با مشکلاتش خوب کلنجار برود و آنها را حل کند. اينجا فضا متفاوت است، در نتيجه با مشکلاتی مواجه ميشود که الزاماً راه حلشان را بلد نيست.

اگر دو نفر را در نظر بگيريد، يکی ايستاده و يکی حرکت کرده، حتا اگر آدمی که حرکت می کند در جهت اشتباهی حرکت بکند، به مراتب، حداقل در ذهن من، به آدمی که ايستاده اولويت دارد. چون در واقع آدمی که حرکت می کند و جهتش اشتباه است، اگر يک مقدار با خودش روراست باشد، می تواند جهتش را درست بکند، اما آدمی که ايستاده، ساکن است و تصميمی در زندگيش نگرفته است."

تهيه و تدوين فيلم ها: ياسمن عامری