لادن پارسی

در این دو سالانه که با موضوع صلح، زندگی و افق آینده برگزار شده است، ۳۷۱ نفر، نمونه کار و سی دی آثار خود را فرستادند و هیات انتخاب بیش از ۱۱۰۰ اثر را بررسی کرد و در مرحله بازبینی آثار ۱۰۳ مجسمه ساز برای نمایش انتخاب شد. جوان ترین آنها ۱۸ و مسن ترین مجسمه ساز ۸۵ سال سن دارند.

به گفته بهروز دارش، عضو شورای سیاست گذاری و هیات انتخاب آثار پنجمین دو سالانه مجسمه سازی ایران، هدف این دوسالانه توسعه مجسمه سازی و ایجاد حرکت پویایی در این عرصه است.

به نظر وی در این دوره کارهای متفاوتی وجود دارند که نشان از ظهور نسل جدیدی از مجسمه سازان را دارد.

گالری اول عکس از بینال پنجم

گالری دوم عکس از بینال پنجم

گالری سوم عکس از بینال پنجم

احتمال نمایش بعضی از آثار در نیویورک

رابرت سی مورگان منتقد برجسته هنر یکی از داوران خارجی بینال پنجم است. بهروز دارش یکی از دلایل انتخاب مورگان را اعتبار بین المللی او دانست و گفت به وی پیشنهاد داده ایم تا نمونه هایی از کارهای برگزیده را به نیویورک ببرد و در نمایشگاه های مختلف به نمایش بگذارد.

حبیب الله صادقی سرپرست موزه هنرهای معاصر نیز از دیدار خود با مورگان نقل کرد و گفت: "او به عنوان یک منتقد هنری معتقد است هنر معاصر ما هنری پویا و هوشمند است و کارهای هنرمندان ایرانی از نظر رفتار، شیوه و ساختار شناسی در شرف تکوین و تکمیل است."

آقای صادقی معتقد است استعدادهای بزرگی در این دوسالانه وجود دارد. وی از مذاکراتی با مسئولان فرهنگی هنری شهرداری خبر داد و اعلام کرد که آنها آماده اند تا پس از اعلام نتایج دوسالانه امکان نصب و نمایش مجسمه ها را در فضاهای عمومی فراهم آورند.

هدف بعدی: بین المللی شدن بینال مجسمه

قرار است در طول برگزاری دوسالانه دو میز گرد و ۱۳ سخنرانی تخصصی در مجموعه فرهنگی صبا برگزار شود و مقالات و کتاب دوسالانه نیز منتشر می شود. مجموعه فرهنگی صبا اعلام کرده است در پایان دوسالانه تعدادی از مجسمه ها توسط مرکز صبا خریداری خواهد شد.

داوران خارجی این دوره نیز رابرت سی مورگان منتقد هنرهای بین المللی و مورخ هنری، سوجومگ هیون، دکترای تاریخ و هنرهای زیبا از دانشگاه چوسان کره و داوران ایرانی آن سعید شهلاپور مجسمه ساز و استاد دانشگاه، حمید شانس مجسمه ساز و استاد دانشگاه، بهروز دارش مجسمه ساز هستند.

نمایش آثار پنجمین دوره مجسمه سازی ایران که از سی ام آبان آغاز شده تا ۱۵ دی در موزه هنرهای معاصر تهران ادامه خواهد داشت.

گذری و نظری

در محوطه ورودی موزه هنرهای معاصر مجسمه زهرا رهنورد به استقبال بازدیدکنندگان آمده است. تمام فضای ۹ گالری موزه پر است از مجسمه. هنرمندان با همه مواد کار کرده اند از فلز و چوب تا براده آهن و روزنامه باطله، از سفال تا سنگ و گچ. انسانی که از سرامیک ساخته شده در دستانش پرندگانی را نشانت می دهد که شاید پرندگان صلح در افق زندگی آینده باشند.

مجسمه زیبای طاها بهبهانی در مدخل ورودی گالری یک نگاه را می رباید. مردی که تنش پر از پرنده است و هاله ای برسر دارد، سازی غریب می نوازد. زن و مردی که یکی اند با دو صورت خندان همدیگر را در آغوش کشیده اند، بعضی با انواع فلز و چوب حجم سازی کرده اند. هنرمندی مبتکر دست های هنرمندان و صنعتگران رشته های مختلف را قالب گرفته تا نشان دهد چقدر حرکات این دست ها با هم متفاوت است.

درختی را به امید برآورده شدن آرزوها دخیل بسته اند و دو حجم فلزی نیز همین معنا را می دهند.

دو دست چوبی و فلزی چیزی نامعلوم را دوره کرده اند و انسانی عاصی به فضا پرواز کرده است، در حالی که با زنجیرهای کلفت به زمین بسته شده است.

کره ای بزرگ که از قطعات قالب گیری شده بدن انسان ساخته شده ، دقایقی حواس را به خود جلب می کند. اینیم ، آویزان و تکه تکه شده. انسان معاصر ایرانی.

و آن یکی بر لبه صندلی نشسته در حالی که صورت و سرش را پنهان کرده اند. و آن دیگری در صندلی چنان فرورفته که تنش به زمین می رسد. انسانی از نایلون و روزنامه باطله ، معلق بین زمین و هوا. چقدر آشناست؟

هنرمندان هرکدام به شیوه خود به موضوع صلح، زندگی و افق آینده نگاه کرده اند. اما به نظر می رسد افق آینده را کمتر روشن و پرنور دیده اند.