رمز موفقیت «زیردریایی‌های زرد»؛ «تد لاسو در ویارئال کار نمی‌کند»

مدیران باشگاه ویارئال می‌خواهند یک موضوع را با صراحت اعلام کنند. یک دلیل «جادویی» پشت پرورش دادن رودری، برنده امسال توپ طلا، نیست.

باشگاه ویارئال واقع در شهری کوچک و صنعتی به همین نام است که با ۵۰ هزار نفر جمعیت در شرق اسپانیا قرار دارد. با این حال به رغم کوچکی شهر، آکادمی باشگاه ستاره‌هایی جهانی مانند: رودری، نیکلاس جکسن، پائو تورس و اخیرا الکس بائنا ساخته است.

آکادمی ویارئال در ۲۵ سال گذشته به طور مداوم بازیکن ساخته است و به باشگاه کمک کرده تا دستاوردهایی فراتر از توانش داشته باشد.

اولین حضور تیم در بالاترین سطح فوتبال اسپانیا فصل ۹-۱۹۹۸ بود. از آن موقع آنها ۱۹ بار به مسابقات اروپایی رسیده‌اند و سه بار (۲۰۲۲ و ۲۰۱۶ و ۲۰۰۶) به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا صعود کرده‌اند. این تیم حتی در فینال لیگ اروپا ۲۰۲۱ توانست منچستر یونایتد را شکست دهد.

این فصل و در یکی از معدود دفعاتی که تیم نتوانسته به رقابت‌های اروپایی برسد، بازهم به دنبال دستاوری فراتر از توانش است. باشگاه که به «زیردریایی‌های زرد» معروف است در رتبه پنجم جدول قرار دارد و پس از سه غول اسپانیا (رئال مادرید، بارسلونا و اتلتیک مادرید) بر سر جایگاه چهارم با اتلتیک بیلبائو رقابت می‌کند.

ولی فرناندو رویگ، مدیر اجرایی باشگاه، در گفتگو با بخش ورزشی بی‌بی‌سی گفته که ویارئال یک «یک جادوگر» ندارد: «ما تد لاسو را استخدام نکرده‌ایم که تغییرات بزرگ ایجاد کند.»

پس راز موفقیت ویارئال چیست؟

ویارئال مانند «خانواده دوم شماست»

به این ترتیب شاید بتوان گفت که ویارئال با ای‌اف‌سی ریچموند، تیمی که در سریال کمدی تد لاسو توسط یک مربی آمریکایی به همین نام هدایت می‌شود، چندان بی‌شباهت نیست.

هر دو باشگاه‌های کوچکی هستند که برای دوام آوردن مقابل باشگاه‌های بزرگ اطرافشان متکی به حس اتحاد هستند. برای رئال این مفهوم از پایه ساخته شده است.

آکادمی باشگاه ۸۰۰ بازیکن در ۴۵ تیم دارد که شامل ۳۹ تیم پسران و ۶ تیم دختران می‌شود. چهار سال پیش که ویارئال قهرمان لیگ اروپا شد، ۱۶ عضو آن تیم از تیم‌های پایه باشگاه آمده بودند.

بزرگ‌ترین بخش آکادمی کمپ تمرینی خوزه مانوئل یانسا است که در سال ۱۹۹۸ افتتاح شد. بیشتر از ۱۰۰ نوجوان عضو تیم‌های پایه باشگاه در این مجموعه زندگی می‌کنند و یک ورزشگاه کوچک هم برای خودشان دارند.

این مجموعه بسیار موثر است و بخشی از دلیل این که نسبت زمین‌های فوتبال ویارئال به جمعیتش، بیشتر از هر شهری در اسپانیاست.

بائنا که از ۱۰ سالگی در ویارئال بازی می‌کند به بخش ورزشی بی‌بی‌سی گفت: «به نظرم وقتش شما در این باشگاه زندگی می‌کنید، اولین چیزی که حس می‌کنید این است که مثل خانواده دوم شما می‌ماند. با این که شهر کوچکی داریم اما امکاناتمان بیشتر از سایر باشگاه‌هاست.»

بائنا که الان ۲۳ ساله است، آخرین محصول موفق باشگاه به شمار می‌رود. او عضوی از تیم فوتبال اسپانیا بود که قهرمان المپیک ۲۰۲۴ شد. این فصل هم فقط لامین یامال، ستاره جوان بارسلونا، بیشتر از او در لالیگا پاس گل داده است.

ویارئال « بخشی از پیشرفت رودری» بود

وقتی بائنا در تیم‌های پایه ویارئال بازی می‌کرد، بازیکنانی مانند سانتی کازورلا و جرارد مورنو الهام‌بخش او بودند. حالا خود او همراه با یک چهره سرشناس دیگر الهام‌بخش بازیکنان کم سن و سال باشگاه هستند: رودری، هافبک منچستر سیتی.

ویارئال قهرمان چهار دوره لیگ برتر و یک لیگ قهرمانان اروپا را محصول خودش می‌داند. رویگ می‌گوید: «او همراه ما بزرگ شد. ما بخشی از فرآیند پیشرفت او هستیم. او ۱۶ ساله بود که پیش ما آمد و یک سال بود که برای اتلتیکو مادرید بازی نکرده بود.»

پس از پنج فصل رودری سال ۲۰۱۸ به اتلیتکو مادرید برگشت و در فصل پس از آن با ۶۲ میلیون پوند به منچستر سیتی پیوست. بقیه ماجرا را هم که خودتان می‌دانید.

رودری گل پیروزی‌بخش سیتی در فینال لیگ قهرمانان ۲۰۲۳ را وارد دروازه اینترمیلان کرد و مدتی بعد هم همراه با اسپانیا قهرمان یورو ۲۰۲۴ شد. او در اکتبر برنده توپ طلای ۲۰۲۴، معتبرترین جایزه فردی فوتبال جهان، شد.

این جایزه‌ای بود که ویارئال را هم خوشحال کرد؛ پرورش بهترین بازیکن فوتبال جهان در شهر بسیار کوچکی در شرق اسپانیا.