واسع سروش از هرات

مطبوعات ويژه نوجوانان و گوينده جوان راديو - خانم نصيری می گويد اين راديو برنامه خاصی برای مخاطبان نوجوان دارد که توسط يک نوجوان نابينا به نام "رويا بهرامی" و يکی از گويندگان بزرگسال اين راديو اجرا می شود.

معمولا مخاطب رسانه ها در افغانستان بزرگسالان و جوانان هستند و برای کودکان نيز برنامه هايی در راديو و تلويزيون و همچنين برخی نشريات ويژه اين گروه سنی وجود دارد.

اما، در رسانه های افغانستان توجه کمی به نوجوانان می شود.

در نشريات و رسانه های اين کشور کمتر حرفی از نوجوانان به ميان می آيد، گويی که کودکان پس از گذشت دوره کودکی پا به جوانی و بزرگسالی می گذارند و اصلا دوره ای بنام نوجوانی و تمايلات و ويژگی های آن به رسميت شناخته نمی شود.

"مليحه"، نوجوان سيزده ساله ای است که در کلاس هفتم مدرسه ای در هرات درس می خواند.

او در مورد رسانه های افغانستان می گويد: "راديوها و تلويزيون ها بيشتر برای بزرگسالان برنامه پخش می کنند ولی در ميان برنامه های خود برنامه هايی هم برای نوجوانان دارند."

	به نظر مليحه، بايد برنامه های راديو تلويزيون هرات بيشتر شود

او برنامه ای به نام "باهوش ترين کودکان جهان" را مثال می زند که از تلويزيون غيردولتی "طلوع" پخش می شود. در اين برنامه، مسابقات علمی برگزار می شود که به عقيده مليحه، در بلند بردن (ارتقاء) سطح دانش نوجوانان بسيار موثر است.

او می گويد: "تلويزيون دولتی هرات هم برنامه ای برای نوجوانان دارد که هفته ای يک بار پخش می شود."

به نظر مليحه، اين برنامه ها کافی نيست و بايد تعداد آنها بيشتر شود.

او می گويد: "من در اوقات بيکاری به غير از مطالعه کتابهای درسی، روزنامه و مجله هم می خوانم."

نشريه ای که مليحه از آن نام می برد، "صدای آزادی" نام دارد که از سوی نيروهای بين المللی حافظ صلح تحت امر ناتو، در شهرهای مختلف افغانستان منتشر می شود.

صدای آزادی، حاوی اخباری از فعاليتهای نيروهای ناتو در افغانستان و پيامهای امنيتی برای مردم افغانستان است.

اما مخاطبان اين نشريه، بزرگسالان هستند. با اين حال، مليحه سيزده ساله هم اين نشريه را مطالعه می کند.

او همچنين از مجله ديگری در هرات به نام "رنگين کمان" نام می برد که مخاطب آن هم، بيشتر رده سنی کودکان است.

مليحه و دوستانش، نقاشی ها و نوشته های خود را برای اين نشريه ارسال می کنند.

مليحه دوست دارد در آينده خبرنگار شود، چون خود را "انسان کنجکاوی" می داند.

	سريالهايی که شبيا به آن اشاره می کند هم برای مخاطبان بزرگسال تهيه و پخش می شود

"شيبا"، نوجوان دوازده ساله ای است که در صنف (کلاس) هفتم درس می خواند.

او در مورد تفريحات و سرگرمی های خود می گويد: "من در اوقات بيکاری، تلويزيون تماشا می کنم و بيشتر سريالهای هندی را که از تلويزيون غير دولتی طلوع پخش می شود، نگاه می کنم."

سريالهايی که شبيا به آن اشاره می کند هم برای مخاطبان بزرگسال تهيه و پخش می شود.

در افغانستان بعد از سقوط طالبان، شمار زيادی روزنامه، هفته نامه و مجله منتشر می شود.

در اين مدت پنج سال همچنين چندين ايستگاه راديو و تلويزيون غيردولتی نيز فعاليت خود را آغاز کرده اند که همانند تلويزيون طلوع که شيبا و مليحه نام بردند، برنامه های تفريحی پخش می کنند.

در شهر هرات، افزون بر تلويزيونها و راديوهايی که از کابل برنامه پخش می کنند، چند رسانه ديدار- شنيداری محلی نيز وجود دارد.

"فريبا نصيری"، گوينده جوان راديو محلی سحر، می گويد اين راديو، برنامه خاصی برای مخاطبان نوجوان دارد که توسط يک نوجوان نابينا به نام "رويا بهرامی" و يکی از گويندگان بزرگسال اين راديو اجرا می شود.

خانم نصيری می گويد: "در اين برنامه از حضور يک روانشناس برای بررسی مشکلات نوجوانان استفاده می شود و قسمت هايی از آن را مطالب و نامه های ارسالی نوجوانان به برنامه تشکيل می دهد."

	رييس اداره فرهنگ و جوانان هرات، از عملکرد ادارات تحت امر خود در زمينه مسايل نوجوانان دفاع می کند

با اين وجود، "عبدالله"، نوجوان سيزده ساله، از توجه رسانه ها به نوجوانان راضی نيست.

او می گويد: "در افغانستان توجه زيادی به نوجوانان نمی شود. خانواده ها آنها را بچه می شمارند و به تفکر و نظر آنان احترام نمی گذارند. در مدارس نيز وضع بهتر از اين نيست و تقريبا تمام مديران و معلمان فقط به انجام وظيفه خود، که پايان بردن سال تحصيلی است، فکر می کنند و توجه زيادی به دانش آموزان ندارند."

او همچنين از برخورد خشن مديران و ناظم های مدارس با نوجوانان شکايت دارد.

"ولی شاه بهره"، رييس اداره فرهنگ و جوانان هرات، از عملکرد ادارات تحت امر خود در زمينه مسايل نوجوانان دفاع می کند.

آقای بهره می گويد: "روزنامه اتفاق اسلام، که تنها روزنامه دولتی در هرات است، مطالبی برای نوجوانان منتشر می کند و نيز مقالات و مطالب ارسالی نوجوانان را نيز در اين نشريه به چاپ می رساند. تلويزيون دولتی هرات نيز هفته ای يکبار برنامه ای برای نوجوانان پخش می کند."

آقای بهره همچنين می گويد که اداره فرهنگ و جوانان تا حد امکان به خواسته های نوجوانان می پردازد ولی به عقيده وی، اداره آموزش و پرورش، به عنوان بزرگترين نهادی که نوجوانان را در اطراف خود دارد، مسئوليت بيشتری در ارتباط با آنان دارد.