گزارش از هارون نجفی زاده در مرازشريف

با وجود اينکه خانواده ما خيلی فقير است، پدر و مادرم پول کافی برای تحصيلم در مراکز آموزشی خصوصی تهيه کرده اند که خيلی از آنها ممنونم، و توانسته ام برنامه های کامپيوتری را ياد بگيرم.

انگليسی را هم با هدف فراگيری کامپيوتر که خيلی مورد علاقه ام هست، ياد گرفتم.

فکر می کنم دروازه های افغانستان بدون ممانعت و مخالفت به روی تکنولوژی باز شده است.

من دو سال پيش نام اينترنت را فقط از راديوها می شنيدم. حالا نزديک خانه ما در کوچه ميرزا هاشم چندين کافی نت فعال شده و خيلی از پسرها و گاهی هم دخترها به آنجا می روند.

رابطه مردم کشور ما که به سختی به برق دسترسی دارند، از طريق اينترنت و موبايل با جهان خارج برقرار شده است.

تا چند سال پيش وقتی موبايل را در دست پولدارها می ديدم، چشمانم برق می زد. اما حالا بخاطر امنيت خودم، موبايل دارم. تلفنهای شهری (عمومی) هم در اين چند سال خيلی زياد شده.

ما جوانان فکر می کنيم وارد دنيايی می شويم که حرف اول و آخر را تکنولوژی می زند؛ اين چيزی است که در افغانستان در سالهای طولانی به آن توجه نشده بود. فکر می کنم در آينده درآمد و زندگی، متکی به تکنولوژی خواهد بود. تمام همصنفی (همکلاسی) هايم در مکتب (مدرسه) هم کامپيوتر ياد گرفته اند.

من همکاری با چند نشريه را آغاز کرده ام که پولی هم برايم دارد. تايپ کردن فارسی و انگليسی من هم خيلی سريع است. شايد عده ای فکر کنند که افغانستان هنوز هم کشور عقب افتاده و خيلی دور از جهان است، اما کشور ما خيلی سريع با تکنولوژی مجهز می شود و زنان روز به روز آگاه و با مهارت می شوند.