محمد فهيم صابر

	در خانواده عزت ندارم، مردم مرا اذيت می کنند، همه ما را پودری خطاب می گويند.

به گفته داکتر احمد منير احمدی: "طی دوسال اخير، آنها توانسته اند حدود سيزده صد معتاد را مداوا ورخصت نمايند" .

صداى برنامه را از اينجا بشنويد

داکتر احمدی می گويد:"همان طوری که ما توانسته ايم، سيزده صد انسان معتاد را تداوی کنيم، سيزده صد حکايت يا سرگذشتی هم از آنها به ياد داريم .

مثلا مادری بی بضاعتی پسر معتادش را دربدل پولی که از فروش گاو، که يگانه منبع اقتصادی خانواده اش بود، تداوی کرد تا از اعتياد به هيرويين نجات پيداکند .

ويا مردی که طفلش، وی را طعنه آميز پودری خطاب کرده بود و او نتوانست اين مسله را تحمل کند، به همان دليل وی حاضر به تداوی شد."

در محله که معمولامعتادين آنجا می باشند ، يکی از معتادين در مورد مشکلاتش گفت:

بايد از اضرار اعتياد دانست!  شخص معتاد رابايد به ضررهای اعتياد متوجه بسازند، از سرنوشت ساير معتادين برايشان حکايت کنند.

" در بين خانواده عزت واعتبارندارم، مردم مرا اذيت می کنند، اطفال مارا با سنگ می زنند وپودر ی خطاب می نمايند ."

معتادی ديگر گفت:" من از اين وضع زياد رنج می برم، می خواهم تشکيل خانواده بدهم و همسر واولاد ها داشته باشم ،اما چی کنم ، در اين حالت هيچ کس حتی سويم نمی بيند."

معتاد ديگری که دريکی از شفاخانه های صحت روانی به سرمی برد و بعد از دوازده سال اعتياد حاضر به ترک آن شده ، گفت:

" من همه داشته های مادی ومعنوی ام را فدای هيرويين کردم، اما حالا تصميم گرفتم ترکش کنم ."

جوانی ابراهيم نام که وی سال های زياد ی معتاد به استفاده هيرويين بوده ، فعلا آن را ترک کرده ومصروف تکسی رانی است، می گويد:

" وقتی که معتاد بودم ،از مردم به حد کافی پول قرضدارشدم .

نجاتم دادند!  مادری پسر معتادش را دربدل پول فروش گاو، يگانه منبع اقتصاديش تداوی کرد.

کسانی که برايم قرض داده بودند، روزی پول شان را از پدرم مطالبه کرد ند، چون پدرم پول نداشت که به آنها بدهد، بنا پدرم را لت کوب کردند.

بعداز آن تصميم گرفتم که خود را از شر اين مصيبت رها کنم، به کمک يکی از وطندارانم خود را تداوی کردم ،حالا از شر هيروين نجات پيدا کرده و تکسی مامايم راميرانم ."

اما دکتور احمدی برای خانواده های که کدام عضوشان معتاد به هيرويين يا ساير مواد مخدره استند، رهنمايی کرده گفت:

" بالای شخص معتاد، فشارنياورند ووی را از طريق شکنجه، مجبور به ترک اعيتاد نسازند .

شخص معتاد رابايد به ضررهای اعتياد متوجه بسازند، از سرنوشت ساير معتادين برايشان حکايت کنند.

همينگونه مسووليت های وی را به عنوان يک انسان در قبال خانواده و جامعه اش بيان کنند که وی از دل حاضر به تداوی وتر ک اعتياد شود ."

	در حال حاضر ديده می شود که مسله اعيتاد در افغانستان در بين مردم روبه افزايش است .

عبدالوکيل يکی از باشنده های ولايت کابل حکايت کرد که خودش در پاکستان زندگی می کرد، وقتی به کابل آمد،متوجه شد که برادرش معتاد به استفاده هيرويين است .

وی گفت :"در آغاربرادر را مورد لت کوب وشکنجه قراردادم تا اعتياد راترک کند، اما فايده نکرد ، بالاخره را ه عذر وزاری را پيش گرفتم، ديدم که به ترک اعتياد راضی شد .

برادرم بعد از دوره تداوی دوازده روزه در شفاخانه و شش ماه مراقبت ،حالا بعد از گذشت يک ونيم سال ،اعتياد را ترک گفته ومانند ساير مردم زندگی عادی خودرا ادامه می دهد .