فهيم صابر

برای شنيدن اين برنامه اينجا را کليک کنيد.

به نقل ازاداره UNMACA از سال ١٣٦٠هجری شمسی تا سال ١٣٧٠در سراسر افغانستان، حدود دومليارد متر مربع زمين آلوده با ماين و مواد منفجر ناشده موجود است.

ساحه مذکور از جانب تيم ها ی ماين پاکی علامه گذاری شده وکار تطهيرماين و مواد منفجرناشده در آنجا، آغاز گرديده است .

٦٠ فيصد ساحه پاک شده و ٤٠ فيصد ديگر آن تاهنوز زير کاراست .

در جمع ٤٠ فيصد، اراضی که تاهنوز تطهير نشده، زمين ها ی خاره يا لامزروع و مناطق کوهستانی هم شامل است.

بعضی مردم باوصف اين که ماين و مواد منفجرناشده را در محل شان ديده اند، با بی تفاوتی عمل کرده اند، يعنی هيچ کسی را اطلا ع نداده اند.

چه بايد کرد؟  زمانيکه مردم در محل شان با ماين يا مواد مفجرناشده مواجه می شوند، فورا دورا دور آنرا باسنگ احاطه يا سنگ قاله کنند. احمد جان نوزادی

اين بی پروايی باعث کدام مشکلات می شود؟ تاج ملوک باشند ه ولايت کاپيسا، از سرگذشت وبی پروايی اش قصه کرد:

"زمين های ما از مدت چهل سال به اين طرف خاره بود، زمانی که بالای زمين هايم رفتم ديدم، آهن پاره های سياه رنگ به هر طرف پراکنده است.

من به آنها چندان اعتنا نکردم وهم دراين فکر نشدم که کسان ديگری را درمورد آگاه سازم.چند روزبعد زن ها ی قريه، برای جمع کردن بته به آنجا رفتند.

در جمله زنها، زن من هم بود. بدبختانه زن من با ماين برخورد که از اثر انفجار آن فوت شد وچند زن ديگر به شدت مجروح شدند".

سيد احمد يکی از باشند ه های ولايت غزنی در مورد بی پروايی و بی اعتنايی خودش گفت:

"من باچند نفر پسران جوان قريه، در زمستان سال گذشته برای شکار به کوه رفته بودم.

در آنجا مقدار زياد مواد منفجرناشده را ديدم، اما به کسی در مورد نگفتم ، به اين فکر بودم که اينجا کسی رفت وآمد نمی کند وامکان ندارد که اين اشيا به کسی آسيب برساند.

متاسفانه ، يکی از روزها ، در بهار سال جاری، پسرم همراه با برادر زاده وپسرکاکايم، وقتی مواشی را برای چرانيدن به کوه برده بودند، تا ديگر وشام به خانه برنگشتند .

ما نگران بوديم. شب هر جای راکه ممکن بود، جستجو کرديم ،اما اثری از آنها پيدا نشد. فردای آن روز، يکی ازچوپان های قريه ما آمده و گفت:

" من مواشی شما را درکوه ديدم، اما کسی برای مواظبت آنها نبود." ما به کوه رفتيم وآنها رايافتيم ، همه شان شهيد شده بودن .

	تا سال 1370در سراسر افغانستان، حدود دومليارد متر مربع زمين آلوده با ماين و مواد منفجر ناشده موجود است.

البته جريا ن قسمی اتفاق افتاده بو د که هنگام چراندن مواشی، آنها بااشيای منفجر ناشده که من قبلا ديده بوده، مواجه شده بودند.

آنها ، سنگی را برداشته وبه کوبيدن شی پرداخته بودند که در نتيجه انفجار صورت گرفته و باعث مرگ هر سه شان شده بود. "

راه حل برای جلوگيری از اين گونه جنجال وبدبختی ها کدام است ؟

احمد جان نوزادی ، مسوول يکی از بخش های اداره UNMACA يا اداره ماين پاکی سازمان ملل متحد در کابل می گويد:

"زمانيکه مردم در محل شان با ماين يا مواد مفجرناشده مواجه می شوند، فورا دورا دور آنرا باسنگ احاطه يا سنگ قاله کنند.

اگر در آنجا سنگ نبود ميشود خاک را بشکل تپه در اطراف آن شی بياندازند.

در برابر ماين بی تفاوت نباشيد!  بعضی مردم باوصف اين که ماين و مواد منفجرناشده را در محل شان ديده اند، با بی تفاوتی عمل کرده اطلا ع نداده اند.

اگر خاک هم نبود، آنجا را بکنند وقسمی اين کار را انجام دهند که محل بارزشود وهر کس بتواند با اولين نگاه متوجه همان شی خطر ناک شود .

بعد از آن بايد به ملک قريه يا ملاه امام مسجد محل شان، اطلاع بدهند"

بعضی ها با ديدن ماين و اشيای منفجرناشده ، ملا امام محل شان را آگاه ساخته اند ، منير باشند ه ولسوالی شاه جوی ولايت زابل می گويد :

"در شيله که قبلا سيل آمده بود، برای آوردن ريگ رفته بودم.

در آنجا ماين های را ديدم، فورا به قريه آمده ومسله را به ملا امام مسجد،گفتم و وی نخست مردم را و بعد ماين پاک ها را اطلاع داد".