فرشته شکيبی

صداى برنامه را از اينجا بشنويد

تاريخچه تياتر در افغانستان قبل از ميلاد، به دوره يونان باختری بر می گردد، در آن زمان دولت يونان باختری، در افغانستان حاکم و کاپيسا پايتخت بود.

قصه خوانی و نمايش دادن تياتر گونه ها از همان زمان در سرزمين باختر ( افغانستان امروزی) ، رواج پيدا کرد.

خانمی که باشنده شهر کابل است می گويد:" در کودکی با خواهر خوانده هايش صحنه های را در عروسی گدی(عروسک) اجرا می کردند، که مثل تمثل در تياتر امروزی بود."

تياتر يا نمای از زندگی واقعی؟  تياتر، راه خوب برای نمايش واقعيت های زندگی مردم يک کشور شمرده می شود." ممنون مقصودی

تياتر يک کلمه لاتينيست و تماشاخانه معنی می دهد، در تياتر ، درام ها و نمايشنامه ها تمثل می شوند.

بر اساس بعضی منابع، تياتر بار اول همزمان در يونان وهندوستان به ميان آمده است.

درآغاز تنها در ولايت کابل و شهر هرات افغانستان، تياتر وجود داشت.

عزيز آسوده تهماس، نويسنده و ژونالست افغان می گويد:

"تولد دوباره تياتر در افغانستان ، از زمان امير شيرعلی خان، با آمدن تعدادی هنرمندان هندی و اقامت آنها در کوچه خرابات کابل، صورت گرفت".

هنرمندان هندی ،آن زمان در پهلوی موسيقی، نمايشات تياتر گونه را برای تفريح مردم، اجرا می کردند.

شاه امان الله خان، بنيان گذار واقعی تياتر در افغانستان است.

در سال 1303خورشيدی اولين نمايش در روز جشن استقلال ، در قصر ستوری وزارت خارجه افغانستان، به نمايش در آمد ،البته برای خانواده شاهی. "

زن در تياتر افغانستان!  در اوايل هرگاه نقش زن ضرورت تياتر می بود، مرد ها را مکياژ می کردند ، تا به جای زن ها، نقش بازی کنند.

اولين تياتر در افغانستان تياتر پغمان بوده که بعد ها در افغانستان ،تياتر ولايت هرات بود.

همينگونه در کابل تياتر پوهنی ننداری ،کابل ننداری ،تياتر روزنه يا شهری ننداری، مرستون ننداری، لشکرننداری، زينب ننداری وشماری دگر،به وجود آمد.

بر علاوه نويسنده ها و کارگردان ها در تياتر، بازی گران يا ممثلين نيز کار می کنند، يعنی در روی صحنه هنر نمايی می نمايند.

در افغانستان ، در اوايل زنان در تياتر کار نمی کردند، هرگاه نقش زن لازمه تياتر می بود، مرد ها را آراسته و مکياژ می کردند ، تا جای زن ها، نقش بازی کنند.

غلام حضرت کوشان ،اولين مردی بود که جای زن، در سال 1303در تياتر پغمان ، در درامه به نام مادر وطن ، نقش بازی کرد.

	قصه خوانی و نمايش دادن تياتر گونه ها از دير زمانی در افغانستان رواج داشت.

اولين زن به نام نجيبه دنيا بود که در تياتر کارش را آغاز کرد."

ممنون مقصودی، يکی از ممثلين افغان می گويد:" موجوديت تياتر در يک کشور، محل بيان تصوير کامل از همان کشور است.

در تياتر، صحنه های زندگی مردم همان کشور، تمثل شده و راه خوبی برای انتقال واقعيت های زندگی مردم يک کشور شمرده می شود."