بیش از ۴۵ درصد مصرف‌کنندگان مواد مخدر در افغانستان از چرس استفاده می‌کنند

سه مقام اداره مقابله با مواد مخدر و جرم ملل متحد در یک نشست خبری در کابل
توضیح تصویر، اولیور استولپ (وسط) نماینده منطقوی اداره مقابله با مواد مخدر و جرم ملل متحد برای افغانستان، آسیای میانه، ایران و پاکستان گفت: مصرف مواد مخدر ارتباط نزدیکی با «فقر» دارد
زمان مطالعه: ۳ دقیقه

اداره مقابله با مواد مخدر و جرایم ملل متحد (UNODC) در گزارش جدید خود گفته است که مصرف مواد مخدر در افغانستان یک چرخش نگران‌کننده از مواد سنتی به سمت مواد مخدر مصنوعی و سوءاستفاده از دواهای طبی را شاهد است.

در این گزارش گفته شده است که مصرف مواد مخدر با فشارهای اجتماعی و اقتصادی ارتباط گسترده دارد.

این نهاد در ۲۴ ولایت افغانستان با بیش از ده هزار نفر گفت‌وگو کرده است که ۹ هزار نفر آنها مرد بودند.

اداره مقابله با مواد مخدر و جرم ملل متحدآمار مصرف مواد مخدر مختلف را در میان افرادی که به آنها صحبت شده این‌گونه طبقه بندی کرده است: چرس: ۴۶٪، تریاک: ۱۹٪، تابلیت کا (K) ۱۱٪ و متامفتامین (شیشه) ۷٪.

نفوذ مواد مخدر صنعتی در بازار افغانستان رو به افزایش است

تصاویری از گولی‌های تابیلت کا

منبع تصویر، AFP via Getty Images

توضیح تصویر، این سروی می‌گوید که هرچند استفاده از مواد مخدر سنتی در افغانستان همچنان در صدر هستند، اما نفوذ مواد کیمیایی در بازار این‌کشور رو به افزایش بوده است

اولیور استولپ نماینده منطقوی اداره مقابله با مواد مخدر و جرم ملل متحد برای افغانستان، آسیای میانه، ایران و پاکستان گفت: «یافته‌ھای ما نشان می‌دھد که مصرف مواد مخدر ارتباط نزدیکی با فقر، بیکاری و نیازھای صحی برآورده نشده [افراد] دارد.

دلیل اصلی مصرف دوامدار مواد مخدر در افغانستان به مشکلات مالی نسبت داده شده است؛ دردھای جسمی و مشکلات صحی، فشارھای روانی، چالش‌ھای خانوادگی از عوامل دیگر رو آوردن افراد به اعتیاد یاد شده است.

این سروی که با حمایت مالی برنامه انکشافی ملل متحد (UNDP) انجام شده می‌گوید که که هرچند مواد سنتی همچنان در صدر هستند، اما نفوذ مواد مخدر صنعتی در بازار افغانستان رو به افزایش بوده است.

در آخرین گزارش جهانی این نهاد آمده است که در سطح جهان، نزدیک به ۳۱۶ میلیون نفر مواد مخدر مصرف می‌کنند.

این به آن معناست که ۶ درصد از مردم جهان که سن‌شان بین ۱۵ تا ۶۴ سال است، دست‌کم یک بار در سال از مواد مخدر استفاده کرده‌اند.

اولیور استولپ می‌گوید که این آمار، نشان‌دهنده افزایش ۲۸ درصدی مصرف مواد مخدر در سراسر جهان نسبت به دهه گذشته است.

او می‌افزاید، پس از آنکه رهبر طالبان، مولوی هبت‌الله آخوندزاده، در سال ۲۰۲۲ کشت مواد مخدر را ممنوع کرد، میزان کشت این مواد در افغانستان تا ۹۵ درصد کاهش یافته است.

این مقام ارشد ملل متحد که در یک نشست خبری در کابل صحبت می‌کرد، گفت که در ۱۰ سال گذشته، میزان مصرف چرس نیز در سطح جهان بیش از یک‌سوم افزایش یافته است.

فشار مالی بر خانواده‌ها؛ شکاف جنسیتی در تداوی افراد معتاد

تصویری از دو زن معتاد به تریاک در ولایت بدخشان افغانستان - هر دو دراز کشیده‌اند و یکی از آنها با یک وسیله در حال کشیدن تریاک است

منبع تصویر، Getty Images

به گفته اداره مقابله با مواد مخدر و جرم ملل متحد مصرف مواد مخدر صنعتی بار مالی سنگینی بر خانواده‌ها تحمیل می‌کند؛ به طوری که هزینه مصرف «شیشه» معادل تا ۱۳۸ درصد درآمد روزانه یک کارگر روز مزد و ۶۷ درصد عاید روزانه یک کارگر مسلکی برآورد شده است.

این سروی گفته است که ۸٪ از مصرف‌کنندگان به تزریق مواد روی آورده‌اند که ۷۵٪ آنان از سرنج‌های مشترک استفاده می‌کنند، امری که خطر گسترش امراض مُسری را به شدت افزایش می‌دهد.

گزارش از یک نابرابری شدید در دسترسی به خدمات تداوی میان مردان و زنان معتاد یاد کرده است.

گفته شده که تنها ۲۹٪ از زنان مصرف‌کننده به خدمات درمانی دسترسی داشته‌اند. در حالی‌که ۵۳٪ از مردان از این خدمات بهره‌مند شده‌اند.

از میان ۳۲ ولایت بررسی شده، تنها در یک‌سوم آن‌ها مراکز اختصاصی برای زنان وجود دارد. حدود دو-سوم کل مراکز تداوی کشور صرفا به مردان اختصاص یافته است.

داکتر ادوین سنیزه سالوادور، رئیس سازمان جهانی صحت (WHO) در افغانستان، که در نشست خبری مربوط به همین گزارش در کابل سخن می‌گفت، اظهار داشت که این یافته‌ها به آن‌ها کمک خواهد کرد تا «چالش‌های موجود در بخش صحت را شناسایی کنند.»

او می‌گوید که در یک سال گذشته نزدیک به ۶۰ میلیون دالر در بخش مبارزه با مواد مخدر در افغانستان کمک کرده‌اند، اما تأکید می‌کند که بودجه مورد ضرورت چندین برابر بیشتر از این است.

این سروی راه‌کارهایی را نیز در مقابله با مواد مخدر نیز پیشنهاد کرده است. از جمله سرمایه‌گذاری در آموزش و پیشگیری به عنوان اقتصادی‌ترین راه برای کاهش تقاضا، گسترش خدمات درمانی، ادغام تداوی با مراقبت‌های اولیه صحی، حمایت‌های روانی-اجتماعی از معتادان، برنامه‌های اشتغال‌زایی و حمایت معیشتی از خانواده‌های افراد تحت تداوی.