چهارسال پس از شروع جنگ تمام عیار در اوکراین، روسیه پیامدهای آن را احساس میکند
- نویسنده, استیو روزنبرگ
- شغل, سردبیر بخش روسی، در لیپتسک
- زمان مطالعه: ۵ دقیقه
شهر یلتس در زمستان، در نگاه اول شبیه یک افسانه روسی به نظر میرسد. از بالای خاکریز به گنبدهای طلایی کلیساهای ارتدوکس نگاه میکنم و در پایین، ماهیگیران در امتداد رودخانه یخزده دیده میشوند.
اما حس افسانهای در این شهر که در ۳۵۰ کیلومتری جنوب مسکو قرار دارد، گذرا است.
در ساحل رودخانه، یک بیلبورد تبلیغاتی استخدام ارتش را میبینم. این بیلبورد به کسانی که برای جنگ در اوکراین ثبتنام کنند، یک میلون و پنجصد هزار روبل (۲۰ هزار دالر امریکایی) وعده میدهد.
روی آن عکسی از یک سرباز روسی چاپ شده که با کلاشینکف نشانه گرفته است.
شعاری هم در بالا نوشته شده است: «ما در جایی که باید باشیم، هستیم.»
روسیه تهاجم تمام عیار خود به اوکراین را در ۲۴ فبروری ۲۰۲۲ آغاز کرد. حملهای که در خارج از این کشور بهطور گسترده به عنوان تلاشی برای بازگرداندن کیف به مدار مسکو و سرنگونی کل معماری امنیتی پس از جنگ سرد در اروپا تلقی شد.
رهبری روسیه پیشبینی میکرد که جنگ اوکراین یک عملیات نظامی کوتاه و موفق باشد.
اما این حمله طبق برنامه پیش نرفت.
با گذشت چهار سال، جنگ روسیه علیه اوکراین همچنان ادامه دارد. این جنگ بیش از جنگ وحشیانه آلمان نازی علیه اتحاد جماهیر شوروی که در اینجا به عنوان جنگ بزرگ میهنی شناخته میشود، طول کشیده است.
برخی از پیامدهای جنگ را میتوان در شهر یلتس دید.
یک نقاشی دیواری بزرگ، یک طرف یک بلاک آپارتمانی نه طبقه را در این شهر کاملا پوشانده است. تصاویر پنج مرد از این شهر که در جنگ اوکراین کشته شدند.
در بالای صفحه نوشته شده است: «افتخار به قهرمانان روسیه!»
مقامهای روسی آمار تلفات به اصطلاح «عملیات ویژه نظامی» را منتشر نمیکنند. اما روسیه به خاطر تلفات سنگین در میدان نبرد شناخته شده است. بسیاری از شهرها و روستاهایی که من در دو سال گذشته از آنها بازدید کردهام، موزیمها و بناهای یادبودی برای سربازان کشته شده در اوکراین ساخته شدهاند، و همچنین بخشهای جداگانهای برای کشتهشدگان جنگ اخیر در گورستانهای محلی وجود دارد.
ایرینا که برای صحبت با من در مقابل نقاشی دیواری توقف کرده است، میگوید: «شوهر دوستم در آنجا کشته شد. پسر پسرکاکایم و همچنین نواسهام.»
او افرود: «خیلیها کشته شدهاند. من برای این افراد متأسفم.»
ایرینا در ایستگاه بس تکیت جمع میکند. او برای گذران زندگی تقلا میکند.
او میگوید: «بیلهای آب و برق ما را خفه کرده. کمر ما زیر بار گرانی شکسته. گذران زندگی بسیار سخت است.»
ایرینا وضع مالی خوبی ندارد، اما به جمعآوری کمک برای سربازان روسی در خط مقدم کمک میکند. او از جنگ علیه اوکراین انتقاد نمیکند. اما در مورد آن سردرگم است.
ایرینا میگوید: «در جنگ بزرگ میهنی، ما میدانستیم برای چه میجنگیم. الان مطمئن نیستم برای چه میجنگیم.»
مرز اوکراین ۲۵۰ کیلومتر با شهر یلتس فاصله دارد. اما خط مقدم جنگ گاه خیلی نزدیکتر به نظر میرسد. این بخش از روسیه، منطقه لیپتسک، مانند بسیاری مناطق دیگر، توسط پهپادهای اوکراینی هدف قرار میگیرد. در اطراف یلتس، مقامات پناهگاههای اضطراری ساختهاند. من یکی را در ایستگاه بس و دیگری را در یک پارک دیدم.
این سازههای بتنی به بناهای یادبود «عملیات ویژه نظامی» رئیس جمهور ولادیمیر پوتین میمانند. قبل از حمله تمام عیار روسیه به اوکراین، نیازی به پناهگاه نبود، زیرا هیچ حمله پهپادی به این کشور صورت نگرفته بود.
در بلاکهای آپارتمانی یلتس، پناهگاههایی نیز در زیرزمینها تعبیه شده است.
ایرینا توضیح میدهد: «تقریباً هر شب زنگ خطر به صدا در میآید. اما من از ساختمانم بیرون نمیآیم. ما فقط به راهروی میرویم که هیچ پنجرهای ندارد.»
در شهر یلتس، نشانههای جنگ را میتوان در جاهای غیر معمول پیدا کرد. متوجه شدم که نام یک کافی شاپ پنکیک محلی با حروف لاتین V و Z - نمادهای «عملیات ویژه نظامی» - مشخص شده است.
روی لوحه بیرون نوشته شده: «یک پنکیک بردار، سپس تمام جهان.»
من تعجب کردم. سپس برخی حرفهایی را که ولادیمیر پوتین گفته، به یاد آوردم.
او سال گذشته در سن پترزبورگ اعلام کرد: «هرجایی که یک سرباز روسی قدم بگذارد، آنجا مال ماست.»
دو سال پیش در مسکو یک بیلبورد الکترونیکی دیدم که این نقل قول از پوتین را نشان میداد: «مرزهای روسیه به هیچ جایی ختم نمیشود.»
جنگها از نظر مالی بسیار پرهزینه هستند. با افزایش کسری بودجه روسیه و رکود اقتصادی، دولت مالیات بر ارزش افزوده (VAT) را از ۲۰ درصد به ۲۲ درصد افزایش داده است. وزارت مالیه این کشور میگوید درآمد اضافی صرف «دفاع و امنیت» خواهد شد.
تلویزیون دولتی روسیه مردم را به درک متقابل تشویق کرده است.
دیمیتری کیسلف، مجری تلویزیون، به بینندگان گفت: «ما در زمان جنگ زندگی میکنیم: جنگی که غرب به ما تحمیل کرده است. ما باید در آن پیروز شویم و بدون بودجه جنگی نمیتوانیم از پس آن برآییم.»
کسب و کارهای کوچک تحت فشار قرار دارند. در یک نانوایی یلتس، بوی نان کشمشی تازه پخته شده، اسکون و شیرینیهای قیماقی مستکننده است. اما این مغازه تحت تأثیر رکود اقتصادی روسیه و افزایش مالیات قرار گرفته است.
آناستازیا بیکووا، صاحب نانوایی، میگوید: «ما مجبور شدهایم قیمتها را افزایش دهیم، زیرا بیلهای آب و برق، اجاره و مالیات ما همگی افزایش یافتهاند. و افزایش مالیات بر ارزش افزوده به معنی بالارفتن قیمت مواد اولیه ما است.»
او افزود: «تصور کنید که همه ما مجبور شویم کسب و کار خود را تعطیل کنیم: نانوایی ما و رستوران روبرو. ما سعی میکنیم شهرمان را خوب جلوه دهیم. اما اگر تعطیل کنیم، چه چیزی باقی میماند؟ صرفا یک محله خاکستری تیره.»
در فاصله یک ساعت رانندگی از شهر یلتس، در لیپتسک، پایتخت منطقهای، یادگارهای بیشتری از جنگ دیده میشود: پوسترهای نظامی بیشتر و پناهگاههای بیشتر.
اما ایوان پاولوویچ، در حال حاضر بیشتر نگران نشتی لوله آب در راهپله آپارتمانش است. آب روی دیوار یخ زده و لیفت کار نمیکند.
این مرد بازنشسته از اینکه کسی لوله آب را تعمیر نکرده عصبانی است. او همچنین از قیمتهای بالا و افزایش هزینههای آب و برق گله دارد.
آیا او فکر میکند که دلیل گرانی جنگ است؟
ایوان میگوید: «اگر جوانتر بودم، میرفتم و آنجا میجنگیدم. عملیات ویژه نظامی عالی است. فقط قیمتها مدام در حال افزایش است. حقوق بازنشستگی بالا میرود، اما بعد قیمتها بیشتر افزایش مییابد. خب، من چه چیزی به دست میآورم؟ هیچ چیز.»
او میافزاید: «البته، اگر عملیات ویژهای وجود نداشت، راحتتر زندگی میکردیم. آنها پول زیادی برای آن هزینه میکنند. مردم هم هر چه میتوانند میدهند. ما باید کمک کنیم. من شکایتی ندارم.»
روسها احساس میکنند زندگی دارد سختتر میشود. تعداد کمی معتقدند که توان تغییر این وضعیت را دارند. با ورود جنگ به پنجمین سال خود، خوشبینی کمی در میان روسها وجود دارد. بسیاری از مردم این کشور فقط منتظرند و امیدوارند که روزگار بهتر فرا برسد.
