جفری اپستین کی بود؟ سرمایه‌دار بدنام با شرکای قدرتمند

جفری اپستین در سال ۲۰۱۱ به نیویارک پست گفت: «من یک شکارچی جنسی نیستم، من یک «مجرم» هستم»، «تفاوتش مثل تفاوت بین یک قاتل و کسی است که یک نان بیگل (نان شیرین و حلقوی) را می‌دزدد.»

اپستین در ۱۰ اگست سال ۲۰۱۹، در حالی که بدون امکان آزادی با قرار وثیقه، در انتظار محاکمه به اتهام قاچاق جنسی بود، در سلولش در زندانی در نیویارک جان باخت.

این اتفاق بیشتر از یک دهه پس از محکومیت او به جرم درخواست ارتباط جنسی از یک فرد زیر سن قانونی رخ داد؛ جرمی که باعث شد او به‌عنوان مجرم جنسی قلمداد شود.

این بار او متهم شده بود که یک «شبکه گسترده» از دختران زیر سن قانونی را برای مقاصد جنسی مدیریت می‌کرده است. او با رد این اتهامات، خود را بی‌گناه دانست.

در نوامبر ۲۰۲۵، هر دو مجلس کنگره امریکا با اکثریت قاطع «قانون شفافیت پرونده‌های اپستین» را تصویب کردند. اندکی بعد، دونالد ترامپ، رئیس جمهور امریکا این لایحه را امضا کرد که وزارت دادگستری را موظف می‌کرد تا ۱۹ دسامبر همه پرونده‌های مربوط به تحقیقات کیفری درباره اپستین را منتشر کند.

در ۳۰ جنوری امسال، بیش از سه میلیون سند، توسط وزارت دادگستری امریکا منتشر شد. در یکی از ویدیوها اپستین را نشان می‌داد که در پاسخ به این پرسش که خودش را «خود شیطان» می‌داند، با لبخند پاسخ می‌دهد: «یک آینه خوب دارم.»

ویدیوی کامل این گفت‌‌وگو که حدود دو ساعت طول می‌کشد، جفری اپستین را در حال پاسخ دادن به پرسش‌های یک مصاحبه‌کننده نشان می‌دهد. هنوز مشخص نیست چه کسی پرسش‌ها را مطرح می‌کند و این ویدیو چه زمانی و با چه هدفی ضبط شده است.

تاد بلانش، معاون دادستان کل امریکا، گفت انتشار این اسناد در روز جمعه «پایان یک فرایند بسیار جامع شناسایی و بررسی اسناد» را نشان می‌دهد.

اما فعالان، از جمله شماری از اعضای حزب دموکرات‌، معتقدند این وزارتخانه بدون توجیه کافی، و از انتشار تعداد زیادی از اسناد مضایقه کرده است.

موادی که تاکنون از سوی مقامات امریکایی در اختیار عموم قرار گرفته، روشنی تازه‌ای بر زندگی این سرمایه‌دار درگذشته و حلقه پرنفوذ و پرحاشیه اطراف او انداخته است.

«آدم فوق العاده»

اپستین که متولد و بزرگ شده شهر نیویارک بود، در اواسط دهه ۱۹۷۰ در مکتب خصوصی دالتون در این شهر، ریاضی و فیزیک تدریس می‌کرد. خودش هم در دانشگاه فیزیک و ریاضی خوانده بود، هرچند هرگز فارغ‌التحصیل نشد.

گفته می‌شود پدر یکی از شاگردانش آن‌قدر تحت تأثیر او قرار گرفته بود که اپستین را به یکی از شرکای ارشد بانک سرمایه‌گذاری وال‌استریت «بر استرنز» معرفی کرد.

او ظرف چهار سال شریک آن بانک شد. تا سال ۱۹۸۲ نیز شرکت خودش را با نام ج. اپستین اند کو تأسیس کرده بود.

این شرکت دارایی‌های مشتریان را به ارزش بیش از یک میلیارد دالر را مدیریت می‌کرد و به‌سرعت به موفقیت رسید. اپستین خیلی زود شروع به خرج ثروتش کرد؛ از جمله خرید یک خانه در فلوریدا، یک مزرعه در نیومکزیکو، و بنا به گزارش‌ها بزرگ‌ترین خانه خصوصی در نیویارک، و همچنین معاشرت با چهره‌های مشهور، هنرمندان و سیاستمداران.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا، در سال ۲۰۰۲ به مجله نیویارک گفت: «من جف را ۱۵ سال است که می‌شناسم. آدم فوق‌العاده‌ای است، هم‌نشینی با او خیلی لذت‌بخش است. حتی گفته می‌شود که او به زنان زیبا به اندازه من علاقه دارد، و بسیاری از آن‌ها هم نسبتاً جوان هستند.»

«شکی در آن نیست ـ جفری از زندگی اجتماعی‌اش لذت می‌برد.»

رئیس‌جمهور امریکا بعدتر گفت که رابطه آن دو در اوایل دهه ۲۰۰۰، سال‌ها پیش از نخستین بازداشت اپستین، به هم خورد. او همواره هرگونه تخلف یا نقش نادرست در ارتباط با اپستین را رد کرده است.

کاخ سفید اعلام کرد که ترامپ «دهه‌ها پیش» اپستین را به دلیل«رفتار زننده با کارکنان زن» از باشگاه خود بیرون انداخته بود.

خود ترامپ گفت که اپستین زنان جوانی را که در اسپا‌ی باشگاه ساحلی مارالاگو کار می‌کردند «دزدید». او افزود: «وقتی این کار را کرد، کارش تمام شد.»

علاوه بر ترامپ، اپستین به داشتن شماری دیگر از دوستان معروف هم شناخته می‌شد؛ موضوعی که به‌خودی‌خود دلالتی بر ارتکاب خلاف توسط این افراد نیست.

در سال ۲۰۰۲ بیل کلینتون،‌ رئیس‌جمهور پیشین امریکا و کوین اسپیسی و کریس تاکر بازیگران را با یک جت خصوصیِ سفارشی به افریقا برد. او در سال ۲۰۰۳ همراه با هاروی واینستین، تهیه‌کننده وقت سینما، تلاش ناموفقی برای خرید مجله نیویارک انجام داد؛ سالی که ۳۰ میلیون دالر به دانشگاه هاروارد کمک مالی کرد.

بیل کلینتون، رئیس جمهور پیشین امریکا و همسرش هیلاری کلینتون، وزیر خارجه اسبق این کشور با حضور و شهادت در تحقیقات کنگره درباره جفری اپستین،موافقت کرده‌اند.

جفری اپستین همچنین با پیتر مندلسون، سیاستمدار بریتانیایی، دوستی داشت؛ دوستی‌ای که به گفته مندلسون از آن پشیمان است و در سال ۲۰۲۵ به قیمت از دست دادن سمت سفارتش در امریکا منجر شد. مندلسون بعدها از حزب کارگر نیز استعفا داد.

پس از انتشار تازه‌ترین اسناد، پولیس بریتانیا در حال بررسی گزارش‌هایی درباره سوءرفتار احتمالی یک مقام دولتی است؛ آن هم پس از آن‌که ماندلسون متهم شد در سال ۲۰۰۹، زمانی که وزیر تجارت بود، اطلاعات حساس دولتی را در اختیار اپستین قرار داده است.

بر اساس اسناد موجود در پرونده‌های اپستین، مندلسون پیشاپیش اپستین را از بسته کمک۵۰۰ میلیارد یورویی به اتحادیه اروپا برای حفظ ارزش یورو مطلع کرده بود.

با وجود برخی دوستی‌های پرسر‌و‌صدا، اپستین تلاش می‌کرد زندگی شخصی‌اش را خصوصی نگه دارد و بنا به گزارش‌ها از مراسم عمومی و دعوت‌های رستورانی پرهیز می‌کرد.

او با زنانی چون اوا آندرسون دوبین، برنده عنوان ملکه سویدن، و گیلین مکسول، دختر رابرت مکسولِ ناشر، رابطه داشت؛ هرچند هرگز ازدواج نکرد.

روزا مانکتون، مدیرعامل پیشین تیفانی اند کو، در مقاله‌ای در سال ۲۰۰۳ به مجله ونتی فِر گفت که اپستین «بسیار رازآلود» و «نمونه کلاسیک یک کوه یخ» بود.

او گفت: «فکر می‌کنی او را می‌شناسی، اما بعد لایه دیگری از پوست پیاز را می‌کنی و در زیرش چیز خارق‌العاده دیگری می‌بینی. آنچه می‌بینی، تمام واقعیت نیست.»

محکومیت و توافق قضایی

در سال ۲۰۰۵، والدین یک دختر ۱۴ساله به پولیس فلوریدا گفتند که اپستین در خانه‌اش در پالم بیچ به دخترشان تعرض کرده است. پولیس در جریان جستجوی این ملک، عکس‌هایی از دختران را در سراسر خانه کشف کرد.

روزنامه میامی هرالد گزارش داد که سوءاستفاده اپستین از دختران زیر سن قانونی به سال‌ها پیش بازمی‌گردد.

مایکل رایتر، رئیس پولیس پالم بیچ، به این روزنامه گفت: «این یک ماجرای "اظهارات پدر و مادر" نبود. این ماجرا شامل پنجاه‌وچند مرد و زنی بود و همه آن ها تقریباً یک روایت واحد را بیان می‌کردند.»

مایکل وُلف، ستون‌نویس، مجله نیویارک در گزارشی در سال ۲۰۰۷ گفت، در حالی که پرونده اپستین مراحل قضایی را طی می‌کرد: «او هرگز درباره دخترها پنهان‌کار نبوده است.»

او افزود: «در مقطعی، که دردسرهایش شروع شده بود، با من صحبت می‌کرد و گفت: «چه بگویم، من دختران جوان را دوست دارم.» من گفتم: «شاید بهتر باشد بگویی زنان جوان را دوست دارم.»

با این حال، دادستان‌ها در سال ۲۰۰۸ با این مدیر صندوق پوشش ریسک به توافقی قضایی دست یافتند.

او از اتهامات فدرال که می‌توانست به حبس ابد منجر شود گریخت و در عوض به ۱۸ ماه زندان محکوم شد؛ حکمی که طی آن اجازه داشت تحت برنامه «مرخصی کاری» روزی ۱۲ ساعت و شش روز در هفته به دفتر کارش برود. او پس از ۱۳ ماه به صورت مشروط آزاد شد.

به گزارش روزنامه میامی هرالد، الکساندر آکوستا، دادستان فدرال، توافق قضایی‌ای را انجام داد که ابعاد واقعی جرایم اپستین را پنهان می‌کرد و به تحقیقات پولیس فدرال(اف‌بی‌آی) درباره احتمال وجود قربانیان بیشتر یا افراد قدرتمند دیگری که در این ماجرا نقش داشتند، پایان داد. این روزنامه از این توافق با عنوان «معامله قرن» یاد کرد.

آکوستا در ماه جنوری سال ۲۰۱۹ به‌دنبال این رسوایی استعفا داد، هرچند از اقدامات خود دفاع کرد و گفت که این توافق دست‌کم باعث شد اپستین مدتی را در زندان بگذراند.

از سال ۲۰۰۸، نام اپستین در فهرست مجرمان جنسی سطح سه در ایالت نیویارک ثبت شده بود؛ طبقه‌بندی‌ای مادام‌العمر به این معناست که فرد در معرض خطر بالای تکرار جرم قرار دارد.

با این حال، اپستین پس از محکومیتش همچنان صاحب املاک و دارایی‌های خود باقی ماند.

در دسامبر ۲۰۱۰، اندرو مانتباتن-ویندزور، سومین فرزند ملکه الیزابت دوم که در آن زمان با عنوان شاهزاده اندرو شناخته می‌شد، در عکس‌هایی در پارک مرکزی نیویارک در کنار اپستین دیده شد که جنجال‌برانگیز شد.

اندرو در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی در نوامبر ۲۰۱۹ گفت که از سال ۱۹۹۹ اپستین را می‌شناخته و در سال ۲۰۱۰ برای قطع رابطه با او به نیویارک رفته است. او گفت از اقامت در خانه این سرمایه‌دار در آن سفر پشیمان است و با این کار «به جایگاهش صدمه زده است».

بر اساس ایمیل‌های مربوط به سال ۲۰۱۱ که سال‌ها بعد منتشر شد، اندرو برای مدتی طولانی‌تر از آنچه پیش‌تر اعتراف کرده بود با اپستین در تماس بوده است. در پی جنجال‌های بعدی، او در سال ۲۰۲۵ از عناوین سلطنتی‌اش خلع شد.

ویرجینیا رابرتس، یکی از شاکیان اپستین که بعدها با نام ویرجینیا جیوفره شناخته شد، ادعا کرد که در اوایل دهه ۲۰۰۰، زمانی که ۱۷ ساله بوده، مجبور شده با اندرو رابطه جنسی برقرار کند.

اندرو به‌طور قاطع داشتن رابطه جنسی با او را رد کرد و گفت هیچ خاطره‌ای از عکسی ندارد که گفته می‌شود از آن دو در لندن گرفته شده است.

اما در سال ۲۰۲۲، او برای حل‌وفصل شکایتی که خانم جیوفره به اتهام سوءاستفاده جنسی مطرح کرده بود، میلیون‌ها دالر به او پرداخت کرد.

جزئیات تازه‌ای نیز درباره دوستی سارا فرگوسن، همسر سابق اندرو، با اپستین منتشر شد.

مؤسسه خیریه فرگوسن با نام «سارا تراست» اعلام کرد که «تا اطلاع ثانوی» تعطیل خواهد شد، پس از آن‌که ایمیل‌هایی منتشر شد که نشان می‌داد فرگوسن زمانی که اپستین به جرم درخواست رابطه جنسی از یک فرد زیر سن قانونی در زندان بوده، با او در تماس بوده است.

اپستین در ۶ جنوری ۲۰۱۹ پس از بازگشت از پاریس با جت خصوصی‌اش، در نیویارک بازداشت شد.

گزارش شده بود که دادستان‌ها به‌دنبال مصادره عمارت او در نیویارک بودند؛ مکانی که گفته می‌شود برخی از جرایم ادعایی در آن رخ داده است.

اپستین همواره هرگونه تخلف را رد می‌کرد و از اتهامات وارده، خود را مبرا می‌دانست.

پس از آن‌که دادگاه با آزادی او با قرار وثیقه مخالفت کرد، اپستین در زندان متروپولیتن نیویارک نگهداری می‌شد. او در ماه جنوری برای مدت کوتاهی به شفاخانه منتقل شد؛ آن‌چه به‌طور گسترده به‌عنوان جراحات ناحیه گردن گزارش شد، اما نه مسئولان زندان و نه وکلایش به‌طور رسمی درباره آن اظهارنظر نکردند.

در آخرین حضور او در دادگاه در ۳۱ جنوری، مشخص شد که دست‌کم یک سال را در زندان خواهد گذراند و محاکمه‌اش زودتر از تابستان ۲۰۲۰ برگزار نخواهد شد. دادستان‌ها گفتند خواهان هیچ تأخیری نیستند و برگزاری سریع دادگاه به نفع منافع عمومی است.

اپستین هرگز با برگزاری دادگاه روبه‌رو نشد.

«محاکمه مکسول»

بعد از مرگ اپستین، دوست دختر سابق او، گیلین مکسول، مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت.

او در جنوری ۲۰۲۰ در عمارت منزوی خود در ایالت نیو همپشایر امریکا دستگیر شد، اتهامش همکاری با اپستین در سوءاستفاده‌ از نوجوانان، از جمله کمک به جذب و آماده‌سازی قربانیانی که مشخص شده بودند زیر سن قانونی هستند.

در دسامبر ۲۰۲۱، هیئت منصفه‌ای در شهر نیویارک او را به پنج مورد از شش اتهام مجرم شناخت، از جمله جدی‌ترین اتهام، قاچاق جنسی یک کودک خردسال بود. او به ۲۰ سال زندان محکوم شد، به این معنا که این زن ۶۰ ساله ممکن است تمام بقیه عمر خود را پشت میله‌های زندان سپری کند.

در مدارک دادگاهی، کارکنان سابق عمارت اپستین در پالم بیچ، مکسول را به‌عنوان مدیرخانه توصیف کرده، کسی که بر کارکنان نظارت داشت، امور مالی را مدیریت می‌کرد و به‌عنوان هماهنگ‌کننده اجتماعی عمل می‌کرد.

در یک مطلب منتشر شده در مجله وِنیتی فِر در سال ۲۰۰۳، اپستین گفت مکسول کارمند حقوق‌بگیر نبوده، بلکه «بهترین دوست» او بوده است.

در طول محاکمه، دادستان‌ها ادعا کردند که مکسول دختران جوان را شکار می‌کرده و آن‌ها را برای سوءاستفاده اپستین آماده می‌کرد. وکلای مدافع او مدعی شدند که پس از مرگ اپستین، مکسول به‌عنوان سپر بلا جایگزین برای جرایم او مورد استفاده قرار گرفته است.

اما پس از محکومیتش، مکسول ابراز پشیمانی کرد و گفت: «بزرگ‌ترین پشیمانی زندگی من این است که روزی با جفری اپستین ملاقات کردم.»

او ادامه داد: «اما امروز در نهایت موضوع اپستین نیست. امروز برای آن است که من محکوم شوم و قربانیان بتوانند تنها در دادگاه با من صحبت کنند. به شما می‌گویم: برای دردی که تجربه کردید، متأسفم. امیدوارم محکومیت و زندان سخت من برای شما آرامش و پایان ماجرا را به ارمغان بیاورد.»

وکلای مکسول خواهان تجدید نظر در حکم دادگاه شدند و استدلال کردند که او هرگز نباید برای نقش خود در این طرح محاکمه یا محکوم می‌شد. این درخواست در نهایت توسط دیوان عالی ایالات متحده رد شد.