โควิด-19: หลายครอบครัวในอินเดียขอความช่วยเหลือจากปัญหาขาดแคลนออกซิเจน

"ออกซิเจน ออกซิเจน คุณหาออกซิเจนให้ฉันได้ไหมคะ"

ผมตื่นขึ้นมาในเช้าวันนี้เพื่อรับโทรศัพท์จากครูคนหนึ่ง เสียงของเธอบ่งบอกถึงความทุกข์ทรมานและร้อนรนใจที่สามีวัย 46 ปีของเธอกำลังต่อสู้กับโควิด-19 อยู่ในโรงพยาบาลที่กำลังขาดแคลนออกซิเจนในกรุงนิวเดลีของอินเดีย

เรามาถึงจุดนี้อีกครั้ง ผมบอกกับตัวเอง การมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกเพียง 1 วันในเมืองที่การหายใจกลายเป็นเรื่องที่ต้องดิ้นรนสำหรับใครหลายคน

เราโทรศัพท์ ส่งข้อความขอความช่วยเหลือ ขณะเสียงสัญญาณเฝ้าระวังดังขึ้น ผู้หญิงคนนั้นบอกเราว่า ตัวเลขค่าความเข้มข้นของออกซิเจนในเลือดของสามีเธอตกลงมาอยู่ที่ระดับ 58 ซึ่งเป็นระดับที่อันตรายมาก ต่อมาไม่นานก็เพิ่มขึ้นมาอยู่ที่ 62 คุณควรจะปรึกษาแพทย์ถ้าตัวเลขนี้ตกลงมาอยู่ที่ 92 หรือต่ำกว่านั้น

เธอบอกเราว่า เธอดีใจที่ค่านี้สูงขึ้น และสามีของเธอยังคงพูดคุยได้และรู้สึกตัวอยู่

ผมส่งข้อความหาเพื่อนที่เป็นหมอที่ดูแลผู้ป่วยวิกฤต

"คนไข้ยังคงพูดคุยได้ แม้ว่าตัวเลขจะอยู่ที่ระดับ 40" เธอส่งข้อความหาผม

ผมหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน มีผู้ป่วยหนักเสียชีวิตแล้ว 25 คนในโรงพยาบาลเอกชนที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง ทางโรงพยาบาลระบุว่า ความกดดันจากการขาดแคลนออกซิเจนเริ่มลดระดับลงในแผนกผู้ป่วยวิกฤต และผู้ป่วยจำนวนมากกำลังได้รับออกซิเจนโดยใช้มือ

ภาพของผู้ชายสองคนและผู้หญิงหนึ่งคนใช้ท่อออกซิเจนร่วมกันปรากฏอยู่บนหน้าหนึ่ง คนที่ไม่รู้จักกัน 3 คน ต้องเผชิญกับโศกนาฏกรรมที่เป็นผลพวงของความหละหลวมของประชาชนและความเพิกเฉยของรัฐบาล เขาและเธออยู่ในช่วงขณะที่คาบเกี่ยวกับความเป็นความตาย

รายงานข่าวระบุว่า ลูกชายวัย 40 ปี ของหนึ่งในชายสองคนดังกล่าว เสียชีวิตระหว่างรอเตียงคนไข้ที่ด้านนอกโรงพยาบาลแห่งนี้ราว 2-3 วันก่อนหน้านั้น รายงานข่าวดังกล่าวระบุว่า แต่อย่างน้อยโรงพยาบาลก็มีที่วางศพ

นั่นคือเรื่องที่พอจะช่วยปลอบประโลมชาวอินเดียที่กำลังโศกเศร้าได้บ้าง ถ้าเจ้าหน้าที่ไม่สามารถหาเตียงผู้ป่วยหรือยา หรือออกซิเจนเพื่อช่วยชีวิตบุคคลอันเป็นที่รักของเราได้ อย่างน้อยก็จัดหาเปลสนามสำหรับวางศพให้

ขณะที่เวลาผ่านพ้นไปในแต่ละวัน ผมยังไม่เห็นว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลง

คนไข้กำลังเสียชีวิต เพราะว่าไม่มีออกซิเจน ยายังคงขาดแคลนและหาซื้อกันในตลาดมืด มีการซื้อสินค้ากักตุนอย่างตื่นตระหนก ราวกับว่าเรากำลังอยู่ในช่วงสงคราม

ครูคนดังกล่าวโทรศัพท์หาผมอีกครั้ง ทางโรงพยาบาลไม่มีแม้แต่ออกซิเจนสำรอง ดังนั้นเธอจึงต้องหามาเอง

เราพยายามโทรศัพท์ ขอความช่วยเหลือผ่านทางทวิตเตอร์ มีคนมอบอุปกรณ์อย่างหนึ่ง ซึ่งใช้ในการควบคุมปริมาณออกซิเจนจากท่อให้แก่คนไข้

ไม่ว่ารัฐบาลจะออกมาชี้แจงอย่างไรก็ตาม แต่ความเป็นจริงก็คือสถานการณ์กำลังแย่ลงเรื่อย ๆ ถังออกซิเจนไม่ได้ช่วยชีวิตคนไข้ในเมืองได้ทันเวลา ไม่มีเตียงและยาก็มีอยู่เพียงน้อยนิด

แม้แต่กลุ่มอภิสิทธิ์ชนในอินเดียก็ไม่มีอภิสิทธิ์อะไรเหลืออยู่แล้ว บรรณาธิการนิตยสารฉบับหนึ่งโทรศัพท์หาผมในช่วงบ่าย เพื่อหาท่อออกซิเจนให้คนไข้คนหนึ่งที่เขารู้จัก

ในอาคารอะพาร์ตเมนต์ที่ผมอาศัยอยู่ ชาวเมืองกำลังพยายามซื้อถังออกซิเจนเพื่อไว้ใช้กรณีมีคน "จำเป็นต้องใช้ในการช่วยหายใจ" ผู้พักอาศัย 57 คน ป่วยเป็นโควิด-19 และกำลังกักตัวอยู่บ้านของพวกเขา

คนไข้ถูกทิ้งให้ดูแลตัวเอง สำหรับหลายคน มันคือการเดินทางอย่างช้า ๆ ไปสู่ความตาย โควิด-19 เป็นโรคที่มีอันตรายดักอยู่หลายอย่าง

"แม้ว่าผมกำลังจะตาย แต่ผมก็ยังมีชีวิตอยู่ จนกว่าจะถึงเวลาที่ผมตายจริง ๆ " พอล คาลานิที ศัลยแพทย์ทางประสาท ซึ่งเขียนไว้ในบันทึกเสียดสีเรื่อง When Breath Becomes Air (อาจแปลเป็นไทยได้ว่า "เมื่อลมหายใจกลายเป็นอากาศ")

สำหรับเหยื่อที่กำลังจะเสียชีวิตจากไวรัสมรณะนี้ในอินเดียในขณะนี้ พวกเขากำลังจากไปโดยได้รับความช่วยเหลือเพียงเล็กน้อยเท่านั้น