โคโรนา : "เราขอตายอยู่ที่บ้านดีกว่าถูกกักโรค" เสียงจากชาวจีนในอู่ฮั่น

หวัง เหวินจวิน เป็นชาวเมืองอู่ฮั่น ศูนย์กลางการระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่

นางหวัง แม่บ้านวัย 33 ปี และครอบครัวของเธอติดอยู่ในเมืองอู่ฮั่นนับตั้งแต่มีการปิดเมืองเพื่อสกัดกั้นการแพร่ระบาดของโรคมาตั้งแต่วันที่ 23 ม.ค.ที่ผ่านมา

นับตั้งแต่นั้น จำนวนผู้ติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่เพิ่มขึ้นเป็น 24,300 รายทั่วจีนแผ่นดินใหญ่ และทำให้มีผู้เสียชีวิตแล้วอย่างน้อย 490 ราย

ในการให้สัมภาษณ์พิเศษจากเมืองอู่ฮั่น นางหวังเผยกับบีบีซีถึงเรื่องราวอันน่าสลดใจของการดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดในวิกฤตโรคระบาดครั้งนี้

นับตั้งแต่เกิดการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ ลุงของฉันได้เสียชีวิตลง ส่วนพ่อก็ล้มป่วยด้วยอาการเข้าขั้นวิกฤต ขณะที่แม่และป้าก็เริ่มแสดงอาการบ้างแล้ว

ผลตรวจด้วยเครื่องเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ หรือ ซีที สแกน เผยให้เห็นว่าปอดของพวกเขาติดเชื้อ น้องชายของฉันก็มีอาการไอและหายใจลำบากเช่นกัน

พ่อของฉันมีไข้สูง เมื่อวานท่านตัวร้อนแตะ 39.3 องศาเซลเซียส และไอไม่หยุด อีกทั้งยังมีอาการหายใจลำบาก เราหาเครื่องผลิตออกซิเจนมาให้พ่อใช้ที่บ้าน ซึ่งท่านต้องพึ่งพาเครื่องนี้ตลอดเวลา

ทุกวันนี้พ่อรักษาด้วยยาจากแพทย์แผนปัจจุบันและแพทย์แผนโบราณของจีน ท่านไม่สามารถเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลได้เพราะไม่ได้รับการวินิจฉัยยืนยันอย่างเป็นทางการว่าติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ เนื่องจากขาดแคลนอุปกรณ์การตรวจ

แม่และป้าของฉันเดินไปโรงพยาบาลทุกวันด้วยความหวังว่าจะมีเตียงว่างให้พ่อเข้าไปรักษาตัว แม้ว่าทั้งสองจะมีอาการป่วยด้วยก็ตาม แต่ไม่มีโรงพยาบาลไหนรับรักษาพวกเขา

"ไม่มีใครช่วยเรา"

ในอู่ฮั่นมีการเปิดจุดกักกันโรคหลายแห่งเพื่อรองรับผู้ป่วยที่มีอาการไม่หนัก หรืออยู่ในระยะฟักตัว โดยสถานที่เหล่านี้มักมีอุปกรณ์การแพทย์ขั้นพื้นฐาน และไม่สามารถรองรับผู้ป่วยอาการหนักอย่างพ่อของฉันได้

อันที่จริง ลุงของฉันเสียชีวิตลงในจุดกักกันโรคแบบนี้ เพราะไม่มีเครื่องไม้เครื่องมือทางการแพทย์สำหรับรักษาผู้ป่วยอาการหนัก ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าพ่อจะได้รับการรักษาที่เหมาะสม แต่ไม่มีใครติดต่อเรา หรือหยิบยื่นความช่วยเหลือมาให้ในขณะนี้

ฉันติดต่อกับเจ้าหน้าที่ในชุมชนหลายครั้ง แต่คำตอบที่ฉันได้รับคือ "ไม่มีโอกาสที่เราจะได้เข้าไปพักรักษาตัวในโรงพยาบาล"

ตอนแรกเราคิดว่าจุดกักกันโรคที่พ่อและลุงของฉันเข้าไปอยู่คือโรงพยาบาล แต่ปรากฏว่ามันคือโรงแรม

ที่นั่นไม่มีพยาบาล หรือหมอ และไม่มีเครื่องทำความร้อน พ่อและลุงเข้าไปพักช่วงบ่าย เจ้าหน้าที่นำอาหารค่ำที่เย็นชืดมาให้พวกเขารับประทานในค่ำคืนนั้น

ตอนนั้นลุงของฉันมีอาการป่วยที่ระบบทางเดินหายใจอย่างรุนแรงและเริ่มหมดสติแต่กลับไม่มีหมอมารักษา ลุงกับพ่อถูกจัดให้อยู่กันคนละห้อง และตอนที่พ่อเข้าไปดูเขาตอน 6.30 น.ของวันถัดมา ลุงก็จากไปเสียแล้ว

"เราขอตายอยู่ที่บ้านดีกว่าถูกกักโรค"

ทางการจีนได้สร้างโรงพยาบาลแห่งใหม่ขึ้นเพื่อรองรับผู้ติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ที่เข้ารับการรักษาอยู่ในโรงพยาบาลอื่น อยู่ก่อนแล้ว โดยคนไข้เหล่านี้จะถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลที่สร้างขึ้นเฉพาะกิจนี้

แต่สำหรับคนอย่างพวกเรา ยังไม่สามารถเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลที่มีอยู่แล้วได้ แล้วจะนับประสาอะไรกับโรงพยาบาลแห่งใหม่

หากเราทำตามคำแนะนำของทางการ ที่เดียวที่เราสามารถไปได้ก็คือจุดกักกันโรค แต่ถ้าพวกเราไปที่นั่น สิ่งที่เกิดขึ้นกับลุงของฉันก็อาจเกิดขึ้นกับพ่อก็ได้

พวกเราขอตายอยู่ที่บ้านดีกว่า

"ผู้ติดเชื้อจำนวนมหาศาล"

แถวนี้มีหลายครอบครัวที่เป็นแบบเรา และประสบความยากลำบากเช่นเดียวกัน

พ่อของเพื่อนฉันถูกเจ้าหน้าที่ปฏิเสธไม่รับเข้าจุดกักกันโรคเพราะเขามีไข้สูง

ทรัพยากรทางการแพทย์มีอย่างจำกัด สวนทางกับจำนวนผู้ติดเชื้อที่มีอยู่มหาศาล พวกเรากลัว และไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

ข้อความจาก หวัง เหวินจวิน ถึงชาวโลก

สิ่งที่ฉันอยากจะบอกก็คือ ถ้าฉันรู้ว่าจะมีการปิดเมือง ห้ามผู้คนเดินทางเข้าออกอู่ฮั่นในวันที่ 23 ม.ค. ฉันจะพาทั้งครอบครัวออกจากเมืองอย่างแน่นอน เพราะมันไม่มีความช่วยเหลือใด ๆ ที่นี่

ถ้าพวกเราอยู่ที่อื่น ก็อาจจะยังพอมีความหวัง ฉันไม่รู้ว่าประชาชนอย่างพวกเราที่เชื่อฟังรัฐบาลและยังอยู่ในอู่ฮั่นตัดสินใจถูกต้องแล้วหรือไม่

แต่ฉันคิดว่า การตายของลุงฉัน คือคำตอบของคำถามนี้