คุณปู่ชาวอังกฤษอ่านจดหมายรักให้ภรรยาฟัง หลังพลัดพรากกันนาน 65 ปี

คุณปู่ เดวี่ โมคส์ ชาวอังกฤษ อ่านจดหมายบอกเล่าความในใจให้คุณย่า เฮเลน อันเดร ผู้เป็นภรรยาได้ฟังในวันแห่งความรักปีนี้ โดยบอกว่าความรักในใจที่มีต่อคุณย่านั้น "ยังคงเหมือนเดิม"แม้ต้องพลัดพรากจากกันไปถึง 65 ปี

คุณปู่ เดวี่ โมคส์ ชาวอังกฤษวัย 86 ปี อ่านจดหมายบอกเล่าความในใจให้คุณย่า เฮเลน อันเดร วัย 82 ปี ผู้เป็นภรรยาได้ฟังในวันแห่งความรักปีนี้ โดยบอกเล่าถึงความรู้สึกที่ต้องพลัดพรากจากกันไปในวัยเยาว์ และได้หวนกลับมาครองคู่กันอีกครั้งเมื่อปลายปีที่แล้ว ซึ่งคุณปู่บอกว่าความรักในใจที่มีต่อคุณย่านั้น "ยังคงเหมือนเดิม"

เดวี่ โมคส์ ในวัย 21 ปี พบรักกับเฮเลน อันเดร สาวน้อยวัย 16 ปี ระหว่างเรียนอยู่ที่วิทยาลัยศิลปะ เขาได้ขอเธอแต่งงานเมื่อปี 1951 แต่พ่อแม่ของเฮเลนไม่อนุญาตให้เธอแต่งงานกับศิลปินไส้แห้ง ทั้งสองจึงจำต้องอำลาจากกันและต่างแยกย้ายไปมีชีวิตสมรสของตัวเอง อย่างไรก็ตาม เมื่อสามีและภรรยาของคนทั้งสองเสียชีวิต ทั้งคู่ได้หวนกลับมาติดต่อคบหากันอีกครั้งหลังต้องพลัดพรากกันไปนานถึง 65 ปี ด้วยความช่วยเหลือจากลูกสาวของเฮเลนที่ติดตามหาตัวเดวี่ทางสื่อสังคมออนไลน์จนพบ ทั้งสองได้ตกลงปลงใจแต่งงานกันเมื่อเดือนพฤศจิกายนของปีที่แล้ว

เนื้อหาบางส่วนในจดหมายรักที่คุณปู่เดวี่อ่านให้ภรรยาฟัง ซึ่งถูกนำออกอากาศทางสถานีวิทยุบีบีซี เรดิโอ 5 ในรายการ "สัปดาห์แห่งความรัก" มีดังนี้

เฮเลนที่รักยิ่งของผม

ในที่สุดเราก็ได้อยู่ในอ้อมแขนของกันและกันตราบนานเท่านาน ได้ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของเรา เราไม่อาจหยุดคุยกันถึงเรื่องชีวิตที่ผ่านมา โดยเฉพาะช่วงเวลาสามปีอันมีค่ายิ่งที่เราได้อยู่ด้วยกันเมื่อ 65 ปีก่อน เรากอดกันกลมเมื่อรถสามล้อเครื่องของผมเสียระหว่างทางกลับจากวิทยาลัยศิลปะเชสเตอร์ฟีลด์ และผมต้องโทรศัพท์บอกให้พ่อมาช่วยลากรถ มันเป็นข้ออ้างอย่างดีที่เราจะจูบกันนานอ้อยอิ่งระหว่างที่รอ แต่บางครั้งเราก็ต้องทนรออยู่ในความหนาวเหน็บ

เราหมั้นกันและวางแผนจะแต่งงานเมื่อคุณอายุครบ 19 ปี แต่พ่อแม่คุณปฏิเสธไม่ยอมรับผม ทั้งห้ามไม่ให้เราพบกันอีก ในตอนนั้นผมไม่รู้ว่าความรักของเราทั้งสองจะดำเนินต่อไปได้อย่างไร สามปีต่อมาเราแอบนัดพบกันอีกครั้งเพื่อลองขับรถที่คุณได้เป็นของขวัญวันเกิด ผมถึงกับใจสลายเมื่อคุณไม่มาตามนัด แต่ผมเพิ่งมารู้ภายหลังว่าเป็นเพราะคุณรู้ข่าวที่ผมหมั้นกับคนอื่น ซึ่งคงทำให้คุณใจสลายเช่นกัน คุณคงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องแต่งงานกับสามีทหารอากาศของคุณ

หลายสิบปีต่อมา คุณบังเอิญได้พบกับชายที่มีนามสกุลเดียวกับผม ซึ่งก็คือลูกชายของผมนั่นเอง ด้วยความช่วยเหลือของลูกสาวคุณ เราได้ติดต่อกันอีกครั้งในช่วงที่ภรรยาคนที่สองของผมเสียชีวิตไปด้วยโรคหลอดเลือดในสมอง ซึ่งคุณเข้าใจและยอมรับในความเศร้าโศกของผมตอนนั้นเป็นอย่างดี ในที่สุดเราต่างได้รู้ว่าเรายังรักกันอยู่เหมือนเดิม และต่างได้ใจของกันและกันกลับคืนมา