பி.பி.சி. சிறப்பு தொடர்: கெட்டோக்கள் தவிர வேறு எங்கும் வாழ முஸ்லிம்கள் விரும்பாதது ஏன்?

இந்த ஜாஃபராபாத் பகுதியில் முஸ்லிம்கள் ஏன் வசிக்கின்றனர்? மக்கள் பலரும் கலந்தவண்ணம் வாழும் சுற்றுப்புறங்களில் முஸ்லிம்கள் ஏன் இல்லை?

இந்தப் பகுதியில் வாழும் 26 வயதான இராம் அரிஃப் என்ற இளம்பெண் கிண்டலாக பதில் சொல்கிறார். முஸ்லிம்கள் அல்லாத பகுதிகளில் இவர்கள் அந்நியர்களாக கருதப்படுகிறார்கள் என்கிறார் பட்டப்படிப்பு முடித்துள்ள இந்தப் பெண்மணி.

“இந்தக் குடியிருப்பில் உள்ள நாங்கள் அனைவரும் பொதுவாகவே பார்க்கப்படுவதால் நாங்கள் இங்கே வாழ்கிறோம். இங்கு குற்றங்கள் நடக்கின்றன என்றபோதிலும் மற்ற பகுதியில் இருப்பவர்கள் எங்கள் பழக்க வழக்கம் குறித்து மாறுபட்ட பார்வை கொண்டுள்ளனர். நாங்கள் சாதாரண இந்தியர்களாக பார்க்கப்படாமல் முஸ்லிம்களாகவே பார்க்கப்படுகிறோம். எங்கள் குழந்தைகளும் புர்கா அணிந்த பெண்களும் மற்ற பகுதிகளில் அந்நியர்களாகவே கருதப்படுகின்றனர்” என்கிறார் அவர்.

இந்தப் பகுதியில் வாழவும், உண்ணவும் எங்கள் பண்டிகைகளை நாங்கள் விரும்பும் முறையில் கொண்டாடவும் சுதந்திரம் உள்ளது. முஸ்லிம்கள் வசிக்காத பகுதிகளில் வசிப்பவர்கள் சக இந்தியராக பார்த்தால் அந்தப் பகுதிகளில் சென்று வாழ்க்கை நடத்த ஒருவர் நிச்சயமாக விரும்புவார் என்கிறார் இராம்.

அதே நேரத்தில் பட்டயக் கணக்காளரான ஹுமா கான் (வயது 26) கருத்து சிறிது மாறுபட்டதாக உள்ளது. இதர சமூகங்களைச் சேர்ந்த மக்களுடன் இணைந்து ஒரு பகுதியில் முஸ்லிம்கள் வாழவேண்டும் எனக் கூறும் இவர், ஆனால் இந்த முடிவு மூத்தோரின் முடிவை சார்ந்ததாக உள்ளது என்கிறார்.

கலவரம் என்ற வார்த்தையை பயன்படுத்தாமல் பேசிய அவர், “20-25 ஆண்டுகளுக்கு முன் முஸ்லிம்களிடம் என்ன தவறு ஏற்பட்டிருந்தாலும் அதன் காரணமாகவே இதர பகுதிகளில் மற்றவர்களுடன் இணைந்து வாழ எங்கள் குடும்பங்கள் விரும்பவில்லை” என்பதுடன், “இரண்டாவதாக, வசதியான பகுதியை சேர்ந்தவர்கள் அல்லது எந்த முஸ்லிம் அல்லாத பகுதியை சேர்ந்தவர்கள் எங்களை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. அந்தப் பகுதியில் ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுக்கவோ, வாங்கவோ நாங்கள் மிகவும் கஷ்டப்படுகிறோம்” என்கிறார்.

முஸ்லிம் பகுதிகளில் தூய்மை மற்றும் சட்ட ஒழுங்கு பெரும் பிரச்சனையாக உள்ளது. இந்தப்பகுதி மக்கள் இதற்கு பழகி விட்டனர் எனக் கூறும் ஹுமா, எனினும் இது அவர்களிடையே அச்சத்தையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது என்கிறார்.

ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தால் முஸ்லிம் அல்லாத பகுதி ஒன்றில் வாழ தாம் நிச்சயமாக விரும்புவுதாக அவர் கூறுகிறார். எனினும் ஜாஃபராபாத் போன்ற முஸ்லிம்கள் அதிகம் வாழும் பகுதிகள் தூய்மையாக்கப்பட்டு, சட்டம் ஒழுங்கு பராமரிக்கப்பட்டால் அங்கு வாழ்வதற்கே முதல் முன்னுரிமை அளிக்கப்படும் என்கிறார்.

முஸ்லிம் பகுதிகள் வாக்கு வங்கிகளாகவும் கருதப்படுகின்றன. பல்வேறு தேர்தல்களின் போது அவர்கள் வாக்கு வங்கிகளாக திகழ்வதாக பல தலைவர்கள் கூறியுள்ளனர்.

இந்தப் பகுதிகள் சிறப்பு நோக்கம் கொண்டவையாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளனவா? சமூக ஆர்வலரான பேராசிரியர் இம்தியாஸ் அஹமது இந்த கருத்தை ஏற்க மறுக்கிறார்.

“முஸ்லிம் பகுதிகள் சிறப்பு நோக்கத்திற்காக எந்த அரசாலும் உருவாக்கப்படவில்லை என்பதுடன், அரசுகளின் பாரபட்சமான போக்கு காரணமாகவே அவர்கள் குடியேறியுள்ளனர். சுதந்திரம் பெற்ற பின்னர் அரசுகள் பல்வேறு வீட்டு சங்கங்களை அமைத்துள்ளபோதிலும், அவற்றில் அனைத்து சமூகங்களை சேர்ந்தவர்களும் குடியேற வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் கொள்கைகளை உருவாக்கவில்லை என்பதில் இருந்து இதனை தெரிந்து கொள்ளலாம்” என்று அவர் கூறுகிறார்.

“இந்த வீட்டு வசதி சங்கங்களில் கோயில்களுக்கும் சில சமயங்களில் குருத்வாராக்களுக்கும் நிலம் இருக்கும். ஆனால், மசூதிகளுக்கு மட்டும் நிலம் இருக்காது என்பது மறைக்கப்பட்ட கொள்கையாகும். எனவே முஸ்லிம்கள் மசூதிக்கும் தங்களது கலாச்சாரத்திற்கேற்ற இதர வசதிகள் கொண்ட பகுதிகளுக்கு சென்றனர்”

இந்தக் குடியிருப்புகள் அரசின் கொள்கை காரணமாக உருவாகவில்லை என நம்பும் கஜாலா, அரசுகள் அங்குள்ளவர்களுக்கு சில அன்பளிப்புகளை அளித்து அவர்களை தங்கள் பக்கம் ஈர்ப்பதாக கருதுகிறார். எனினும் தற்போது முஸ்லிம்கள் தங்களின் குடியுரிமையைப் பயன்படுத்திக் கொண்டுள்ளதால் அவர்கள் வசிக்கும் பகுதிகள் குறித்த எண்ணம் மாறியுள்ளது என்றும் அவர் நம்புகிறார்.

ஆனால் இந்த முஸ்லிம் பகுதிகளுடன் தொடர்புடைய எதிர்மறை எண்ணத்தில் எப்படி மேம்பாடு கிடைக்கும்? மக்கள் எடுக்கும் முயற்சிகளால் இந்த பகுதிகள் குறித்த எண்ணத்தில் மாற்றம் ஏற்படும் என்கிறார் கஜாலா. இந்த தடைகளை எதிர்கொள்ள தங்கள் உரிமைகளை பயன்படுத்த மக்கள் தொடங்கும்போது, மினி பாகிஸ்தான் போன்ற எண்ணம் மக்களின் சிந்தனையில் இருந்து விலகும் என அவர் நம்புகிறார்.

இந்தப் பகுதிகள் குறித்து இரு வகையான பாரபட்சமான எண்ணம் உள்ளது என்று இம்தியாஸ் கூறுகிறார். “முதலாவது, பாரபட்ச போக்கு அனுபவம் எதுவும் இன்றி உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. எந்த முஸ்லிமையும் அறிந்து கொள்ளாமல் அல்லது அவர்கள் வாழும் பகுதிக்குக்கூட செல்லாமல் பாரபட்ச எண்ணத்தை உருவாக்கி இருப்பதால் அதை உடைத்தெறிய முடியாது. ஒவ்வொருவர் இடையே தொடர்பு வைத்திருக்கும் நிலையில் இரண்டாவது பாரபட்ச போக்கு நிலவுகிறது” என்கிறார் அவர்.

“ஈத் பண்டிகையின் போது முஸ்லிம் அல்லாத ஒருவர் சேவையுடன் இணைத்துக் கொள்ளப்படும் போதும், ஒரு இந்து தீபாவளியை குஜியாவுடன் ஒரு முஸ்லிமை இணைத்துக் கொண்டு கொண்டாடும் போதுதான் இந்த பாரபட்சம் உடையும்”.

தேசிய தலைநகர் பகுதியின் (என்.சி.ஆர்.) நொய்டாவுக்குள் நீங்கள் நுழையும்போது, நீங்கள் உயர்ந்து நிற்கும் கட்டிடங்களுடன் ஒரு கான்கிரீட் காட்டை எதிர்கொள்ளலாம். அவற்றில் சிலவற்றில் அலுவலகங்கள் உள்ள போதிலும் பெரும்பாலானவை குடியிருப்பு வளாகங்கள்.

ஒரு குடியிருப்புக்குள் நுழையும் போது, நான் யார்?, யார் வீட்டுக்கு நான் செல்ல வேண்டும்? நான் எதற்காக செல்கிறேன் போன்ற விவரங்களை அளிக்க வேண்டும்.

900 அடுக்கு மாடி வீடுகள் உள்ள இந்த வளாகத்தில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட முஸ்லிம் குடும்பங்கள் வசிக்கின்றன. இங்கு வசிக்கும் குடும்பங்களில் பலர் முன்பு முஸ்லிம் குடியிருப்புக்களில் வசித்தவர்கள்.

வாடிக்கையாளர் சேவை தலைமைப் பொறுப்பில் உள்ள 28 வயதாகும் அர்ஷலான கவுஹர் வாராணசியை சேர்ந்தவர். டெல்லியில் முஸ்லிம்கள் அதிகம் வாழும் ஜாகிர் நகர் பகுதியில் ஆறு வருடங்கள் வசித்த டெல்லி பல்கலைக்கழகத்தில் படித்த அவர், ஐந்து மாதங்களுக்கு முன் இங்கு குடிவந்துள்ளார்.

அவர் அந்த முஸ்லிம் பகுதியை விட்டு ஏன் வந்தார்? இந்தக் கேள்விக்கு பதில் அளிக்கும் அர்ஷலான், ஆறு வருடங்களில் அந்தப் பகுதியின் உள்கட்டமைப்பு வசதிகளில் எந்த முன்னேற்றத்தையும் காணவில்லை என்கிறார்.

”அரசுகள் மாறுவதையும், போராட்டங்களையும் நான் பார்த்துள்ள போதிலும் அந்தப் பகுதியில் வசிப்பவர்களின் மனப்போக்கில் மாற்றம் ஏற்படப் போவதில்லை. வாரணாசியிலிருந்து வந்தபோது என்னிடம் இருந்த மனப்போக்கை நான் மேலும் தொடர விரும்பவில்லை. நான் ஒரு நல்ல முஸ்லிமாக மாறாமல் ஒரு நல்ல முஸ்லிமாக நான் மாறவேண்டும். அந்த குறுகிய தெருக்களில் கிடைக்காத ஒரு புதிய எதிர்காலத்தை எனது குழந்தைகளுக்கு நான் அளிக்க வேண்டும்” என்கிறார் அர்ஷலான்.

நொய்டா விரிவாக்கத்தில் வசிக்கும் 41 வயதான முகமது ஹஸ்னைனும் இதே போன்ற எண்ணத்தைக் கொண்டுள்ளார். அவர் வசிக்கும் அடுக்குமாடி ஆயிரக்கணக்கான வீடுகளைக் கொண்ட சிறிய உலகம் என்றாலும் இங்கு வசிக்கும் முஸ்லிம்களின் பெயர்களை ஒரு பக்கத்திற்குள் எழுதிவிட முடியும். இங்கு 150 முஸ்லிம் குடும்பங்கள் உள்ளன.

ஏற்றுமதி துறையின் ஆலோசகராக உள்ள ஹஸ்னைன் 20 ஆண்டுகள் பல்வேறு முஸ்லிம் குடியிருப்புகளில் வசித்துள்ளார்.

முஸ்லிம் குடியிருப்பு பகுதியை விட்டு வெளியேறியதற்கு குழந்தைகளை நல்ல முறையில் முன்னேற்ற வேண்டும் என்பதுதான். இந்தப் பகுதிகளில் குழந்தைகள் படிக்கவோ, எழுதவோ மற்றும் விளையாடுவதற்கோ போதிய வசதிகள் இல்லை என்று அவர் கூறுகிறார்.

பல தரப்பு மக்களும் கலந்து வாழும் அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் நீண்ட காலம் வாழ்ந்த கபிருன்னிசாவின் வாழ்க்கை முழுமையாக மாறியிருக்கிறது. அவர் தனது பழைய நாட்களை நினைவுகூர்ந்தார்.

“அந்தப் பகுதியில் வாழ முடியும் என நம்பவே முடியவில்லை. 16 ஆண்டுகளாக வசித்த பகுதியிலிருந்து இங்கு வந்தோம், அங்கு வித்தியாசமான கலாச்சாரம் உள்ளது. அனைத்து மத பண்டிகைகளையும் நாங்கள் இணைந்து கொண்டாடுகிறோம்” என்கிறார் கபிருன்னிசா.

அடுக்குமாடி குடியிருப்பு கலாசாரம் பற்றி குறிப்பிடும் அவர், “குழந்தைப் பருவம் தொடங்கி வளர்ந்தவராக ஆகும் வரை நாம் மற்றவர்களிடம் இருந்து மாறுபட்டவர்கள் என்ற எண்ணத்தை அருகில் வசிப்பவர்கள் ஏற்படுத்தியதே இல்லை. அந்த வாய்ப்பை கடவுள் அளித்தால், அவர்களோடு இணைந்து மீண்டும் வாழுவோம்” என்கிறார்.

2002 பிப்ரவரி 28ம் தேதி கலவரக்காரர்கள் அவரின் வீட்டைத் தாக்கினார்கள். எட்டு உறுப்பினர்களை கொண்ட தங்கள் குடும்பம் இந்த மோசமான அனுபவத்தை இரண்டு முறை எதிர்கொண்டதாக அவர் கூறுகிறார்.

சந்த்கேடாவில் உள்ள கங்காநகர் சொசைட்டியில் உள்ள அடுக்குமாடி வீட்டில் அவரது குடும்பம் வசித்து வந்தது. கலவரக்காரர்கள் அவர் வீட்டுக்குள் நுழைந்தனர். அருகிலிருந்த இந்துக்களின் உதவியால்தான் அவரது குடும்பம் தப்பியது.

அருகில் குடியிருந்தவர்கள் பஞ்சாபி, மராத்தி, மலையாளம், தமிழ் மற்றும் வங்காளம் என வட இந்தியா மற்றும் தென்னிந்தியாவை சேர்ந்தவர்கள். அந்தக் கும்பல் கபிருன்னிசாவின் வீட்டை தாக்கி அதற்கு தீ வைத்தனர்.

இந்த கொடுமையான நிகழ்வு பற்றி அவர் கூறுகிறார். “எனது தந்தை ஓ.என்.ஜி.சி.யில் பணிபுரிந்தார். இதன் காரணமாகவே பல தரப்பினர் வாழும் இந்தப் பகுதியில் நாங்கள் வசிக்க முடிந்தது என்பதுடன் நாங்கள் அனைத்து விதமான பண்டிகைகளையும் கொண்டாடுகிறோம். எனது நண்பர்கள் பங்கேற்காமல் நான் ஈத் பண்டிகையை கொண்டாடியது இல்லை என்பதுடன் ஹோலி பண்டிகை கொண்டாட்டத்தை தவறியதும் இல்லை” என்கிறார்.

“இந்த காரணத்திற்காகவே மதங்கள் மற்றும் புரிதல்களுக்கு இடையிலான வேறுபாடுகளை என்னால் புரிந்து கொள்ளமுடியவில்லை. இன்று எங்கள் குழந்தைகளை இந்த மாற்றத்தை அறிந்து வருகின்றனர். பள்ளியில் முதல் நாளிலிருந்து இந்த விஷயம் அனைத்தையும் அவர்கள் கற்கத் தொடங்குகின்றனர்” என்றார்.

ஓய்வு பெற்ற பின்னர் தனது தந்தை இதே பகுதியில் இருக்க முடிவு செய்ததாகவும் முஸ்லிம்கள் அதிகம் வாழும் பகுதிக்கு மாற விரும்பவில்லை என்றும் கபிருன்னிசா கூறுகிறார். பாதுகாப்பு கண்ணோட்டத்தில் ஆபத்து இருக்கும் என தனது குடும்பம் சிந்திக்கவே இல்லை என அவர் கூறுகிறார். எனினும், 2002ம் ஆண்டு சம்பவம் தனது எண்ணத்தை மாற்றியது என்கிறார்.

இந்த நிகழ்ச்சிக்கு பின்னர் இதே பகுதியிலோ அல்லது இதர வளர்ந்த பகுதிகளிலோ இருப்பது குறித்து தனது குடும்பம் சிந்திக்கவில்லை என்றும், தாங்கள் தற்போது வசிக்கும் முஸ்லிம் அதிகம் வாழும் பகுதியிலேயே பாதுகாப்பை உணர்வதாகவும் அவர் கூறுகிறார்.

அவர் சந்த்கேதாவில் உள்ள தனது பழைய வீட்டுக்கு ஒன்று அல்லது இருமுறை சென்று அருகில் இருந்தவர்கள் பாதுகாப்பாக வைத்து இருந்த பொருட்களை வாங்கினார்.