احمد زیدآبادی

	احتمالا آقای اولمرت در پیشنهاد بعدی خود با واگذاری بخش بزرگتری از کرانه غربی به فلسطینی ها موافقت خواهد کرد، اما نه به صورتی که رضایت آنها را جلب کند

آقای ابوردینه به خبرگزاری فلسطینی وفا گفته است که پیشنهاد آقای اولمرت نشانه فقدان جدیت در روند صلح است.

طبق گزارش روزنامه اسرائیلی هاآرتص، اهود اولمرت طی پیشنهادی به دولت خودگردان، با واگذاری ۹۳ درصد خاک کرانه غربی به فلسطینی‌ها موافقت کرده است.

طبق پیشنهاد آقای اولمرت، هفت درصد خاک کرانه غربی برای همیشه به اسرائیل ضمیمه می‌شود و در مقابل، اسرائیل برابر پنج و نیم درصد مساحت کرانه غربی از صحرای نقب در اطراف نوار غزه به فلسطینی‌ها واگذار می‌کند.

در مورد ۵/۱ درصد باقی مانده نیز آقای اولمرت ساخت دو گذرگاه بزرگ بین کرانه غربی و نوار غزه را پیشنهاد داده است.

در پیشنهاد آقای اولمرت توافق بر سر بیت‌المقدس به آینده موکول شده و در باره آوارگان فلسطینی نیز ضمن رد "حق بازگشت آوارگان" اسکان آنها در کشور فلسطینی مطرح شده و تنها بازگشت بخش کوچکی از آنها به اسرائیل مورد پذیرش قرار گرفته است.

طبق پیشنهاد آقای اولمرت، شهرک های بزرگ یهودی نشین در اطراف بیت‌المقدس و نزدیکی خط سبز به خاک اسرائیل ضمیمه می‌شوند و سایر شهرک‌ها طی دو مرحله از کرانه غربی برچیده خواهند شد.

نخست وزیر اسرائیل که حدود یک ماه دیگر از سمت خود کناره‌گیری می‌کند، اجرای بخش مربوط به مبادله زمین با فلسطینی‌ها را به اتحاد مجدد کرانه غربی و نوار غزه مشروط کرده است.

به نوشته هاآرتص، پیشنهاد آقای اولمرت کمی بیش از پیشنهاد اهود باراک نخست وزیر سابق اسرائیل به یاسر عرفات رهبر وقت فلسطینی‌ها در جریان مذاکرات کمپ دیوید در سال ۲۰۰۰ و کمی کمتر از پیشنهاد او در مذاکرات طابا در سال ۲۰۰۱ است.

در واقع همین توصیف، تردیدی نسبت به رد پیشنهاد آقای اولمرت از طرف فلسطینی ها باقی نمی‌گذارد.

	بیت المقدس مساله ای دشوار در مذاکرات طرفین است

به گفته نبیل ابوردینه فلسطینی‌ها فقط کشوری را می‌پذیرند که بر مبنای مرزهای چهارم ژوئن ۱۹۶۷ با پایتختی بیت‌المقدس و بدون شهرک های یهودی نشین باشد.

در پیشنهاد اولمرت نه فقط مساله حساس بیت المقدس به تعویق افتاده بلکه بازگشت به مرزهای قبل از جنگ شش روزه نیز نادیده گرفته شده است.

البته فلسطینی‌ها پیش از این به طور تلویحی با واگذاری حدود دو درصد خاک کرانه غربی به اسرائیل یعنی مناطقی که شهرک‌های بزرگ یهودی نشین نظیر معاله آدومیم و گوش اتزیون در آنجا واقع‌اند در مقابل دریافت زمین در اطراف نوار غزه موافقت کرده‌اند، اما پیشنهاد اولمرت به گونه‌ای است که شهرک‌هایی مانند آریل و افرات را هم که درعمق ۳۰ کیلومتری کرانه غربی‌اند، در بر می‌گیرد.

انضمام شهرک‌هایی مانند آریل و افرات به خاک اسرائیل، در عمل بخش حساسی از کرانه غربی را قطعه قطعه می‌کند و زندگی مردم اطراف شهرک‌ها را تباه می‌سازد. از این رو، کاملا روشن است که حتی در ازای دریافت زمین در اطراف نوار غزه، فلسطینی‌ها حاضر به پذیرش این مساله نخواهند شد.

با توجه به این نکته، بسیار بعید است که پیشنهاد اهود اولمرت به فلسطینی‌ها، پیشنهاد نهایی او باشد.

به گفته یک مقام ناشناس اسرائیلی، اولمرت برای پایه گذاشتن یک منطق، پیشنهادش را مطرح کرده است، منطقی که بر پایه واگذاری کرانه غربی و یا معادل آن به فلسطینی‌ها استوار است.

از این رو، احتمالا آقای اولمرت در پیشنهاد بعدی خود با واگذاری بخش بزرگتری از کرانه غربی به فلسطینی ها موافقت خواهد کرد، اما نه به صورتی که رضایت آنها را جلب کند.

فلسطینی‌ها با آگاهی از این نقطه ضعف اسرائیل، هیچ دلیلی نمی‌بینند که به راه حلی کمتر از به دست آوردن تمام سرزمین‌های اشغالی جنگ شش روزه تن در دهند و به نظر می‌رسد اسرائیل نیز جز پذیرفتن نزدیک به صد در صد خواست فلسطینی‌ها چاره‌ای پیش رو ندارد

در روزهای گذشته، اهود باراک وزیر دفاع اسرائیل حماس را نیروی متنفذتری نسبت به دولت خودگردان در بین مردم فلسطین دانسته و در مقابل، احمد قریع مذاکره کننده ارشد فلسطینی نیز تهدید کرده است که اگر اسرائیل بازگشت به مرزهای چهارم ژوئن ۱۹۶۷ را نپذیرد، فلسطینی‌ها از پذیرش فرمول دو کشوری منصرف می‌شوند و با درخواست تابعیت از اسرائیل، از تشکیل یک کشور دو ملیتی حمایت می‌کنند.

در صورت عدم تشکیل کشور فلسطینی، اسرائیل مجبور است یا حق شهروندی به فلسطینی ها دهد که در این صورت یهودی ماندن ماهیت دولت اسرائیل به خطر می افتد و یا اینکه با اعمال یک نظام آپارتاید علیه فلسطینی‌ها به طور علنی و رسمی به یک نظام نژادپرست تبدیل شود.

فلسطینی‌ها با آگاهی از این نقطه ضعف اسرائیل، هیچ دلیلی نمی‌بینند که به راه حلی کمتر از به دست آوردن تمام سرزمین‌های اشغالی جنگ شش روزه تن در دهند و به نظر می‌رسد اسرائیل نیز جز پذیرفتن نزدیک به صد در صد خواست فلسطینی‌ها چاره‌ای پیش رو ندارد.

با این همه، دستیابی دو طرف به توافقی جامع در آینده‌ای بسیار نزدیک بعید به نظر می‌رسد، هر چند که دخالت احتمالی آمریکا در مذاکرات و تحت فشار گذاشتن هر دو طرف برای نشان دادن انعطاف، ممکن است چشم‌انداز یک توافق را ترسیم کند.