شهریار رادپور

	تونی بلر و همسرش شری بلر هنگام ورود به مقر نخست وزیری بریتانیا در سال 1997

ده سال پيش، در اولين روزهای ماه مه، تونی بلر رهبر ۴۴ ساله حزب کارگر به ۱۶ سال تسلط حزب محافظه کار بر دولت در بريتانيا پايان داد و جوانترين نخست وزير اين کشور بعد از نزديک به دو قرن شد.

تونی بلر در زمانی به داونينگ استريت، مقر نخست وزیری بریتانیا، نقل مکان کرد که چند سال بود دولت محافظه کار بی رمق و بدون برنامه به نظر می رسيد.

تونی بلر آگاه از اشتياق مردم به تغيیر، پيروزی اش را تاريخی خواند و در يکی از اولين سخنرانی هايش گفت "حاکم ما نيستيم، حکومت از آن مردم است و ما خدمت گزاريم."

تونی بلر و مشاوران نزديک او از آغاز کار دولتی را به مردم شناساندند که در بريتانيا سابقه نداشت. دولتی آماده مقابله با چالش رسانه های قرن بيست و يکم، ساخته و پرداخته در دنيای کانالهای خبری ۲۴ ساعته. دنيايی که نمايش چهره ای مثبت و مطمئن و حاضر جواب در آن حربه اصلی شد و هيچکس هم بهتر از خود تونی بلر از عهده آن بر نيامد.

نخست وزير جديد کاری را باب کرد که سلف او از آن فراری بود. کنفرانس خبری هفتگی در مقر نخست وزيری نشانه ای مشخص از اين اعتماد به نفس بود، به ويژه با آن بی تکلفی خاص تونی بلر که اغلب با شلوار جين و پيراهن يقه باز و فنجان چايی در دست در آن ظاهر می شد.

ولی همکاران نزديک نخست وزير، تونی بلری را می شناختند که مردم بعد از دومين پيروزی انتخاباتی، با او آشناتر شدند.

لرد ويلسون، مدير کل پيشين دستگاه اداری بریتانیا و از اعضای ارشد کابينه، پس از ترک اين مقام نوشت که بلر در ظاهر مرد راحت و بی تکلفی به نظر می آيد که کم و بيش همينطور هم هست ولی در کنار اين چهره، مرد بسيار جاه طلب و بيرحمی هم وجود دارد.

لرد ويلسون می گويد برجسته ترين استعداد تونی بلر توانايی او در ترغيب افراد به قبول کارهايی است که در ابتدا مخالف آن بودند و جالب تر آنکه بعد، از تغيیر عقيده شان ابراز رضايت هم می کنند.

پيروزی سوم تونی بلر بيشتر ناشی از ضعف رهبری در دو حزب اصلی رقيب بود تا اعتماد مردم به دولت که دستخوش چند موضوع جنجالی شده بود: مسايلی مانند پرونده جنگ عراق و ادعای دريافت کمکهای مالی پنهانی حزب کارگر از چند سرمايه دار تحت عنوان وام، با قول دادن لقبهای تشريفاتی به آنان. پرونده ای که همچنان زير دست پليس است و تحقيقات در پيرامون آن به مقر نخست وزيری و مصاحبه پليس با شخص نخست وزير هم رسيد

ولی اعتماد مردم به تونی بلر و شيوه مدرن صدارتش آنقدر قوی بود که در انتخابات بعدی هم با اکثريت بزرگی حزب کارگر را در قدرت نگاهداشتند. در دوره دوم قانونگذاری، تونی بلر برنامه های اصلاحی خود را آغاز کرد. آنچه که به "بلريزم" شهرت يافت نگاهی نو به سوسيال دموکراسی بود تا با جهانی شدن اقتصاد و تجارت مکتبی بيگانه نماند. تونی بلر آن را " راه سوم" ناميد و يکی از متهورانه ترين اقدامات او پايان دادن به تعهد تاريخی حزب کارگر به ايجاد شغل برای همه بود و در کنار آن برچيدن بسياری از مقررات به اصطلاح دست و پا گير استخدامی و تجاری.

ويژگی برنامه اصلاحات تونی بلر در آن بود که همه از آن سهمی بردند. افزايش بی سابقه بودجه آموزش و درمان رايگان در کنار اصلاح قانون اساسی و بيرون راندن تدريجی صاحبان القاب موروثی از مجلس اعيان، به ثمر رساندن مذاکرات صلح در ايرلند شمالی و ايجاد وزارت دادگستری و تعیین حداقل دستمزد قط چند نمونه از تغيرات بنيادينی است که تونی بلر را قادر ساخت تا با وجود مخالفت گسترده مردم با تصميم او به همراهی با آمريکا در حمله به عراق، در سومين انتخابات عمومی پی در پی نيز پيروز شود.

ولی پيروزی سوم تونی بلر بيشتر ناشی از ضعف رهبری در دو حزب اصلی رقيب بود تا اعتماد مردم به دولت که دستخوش چند موضوع جنجالی شده بود" مسايلی مانند پرونده جنگ عراق و ادعای دريافت کمکهای مالی پنهانی حزب کارگر از چند سرمايه دار تحت عنوان وام، با قول دادن لقبهای تشريفاتی به آنان. پرونده ای که همچنان زير دست پليس است و تحقيقات در پيرامون آن به مقر نخست وزيری و مصاحبه پليس با شخص نخست وزير هم رسيد.

در جريان انتخابات سوم، تونی بلر به مردم گفت که در دور بعدی رهبر حزب نخواهد بود. تصميمی که "پاشنه آشيل" صدارت او شد. ولی حکومت حزب کارگر حداقل تا سه سال ديگر ادامه خواهد داشت اين بار به نخست وزيری گوردون براون.

ادامه دارد