ناهيد کشاورز روزنامه نگار در آلمان

زنان پاکستانی روز گذشته در آستانه روز جهانی زن تظاهرات کردند

مبارزه زنان در سر تاسر جهان برای دستیابی به حقوقشان ادامه دارد. این مبارزه با توجه به شرایط سیاسی - اجتماعی هر کشور طبعا وضعیت متفاوتی دارد. در روز جهانی زن ما نظر چند زن از کشورهای مختلف را که ساکن آلمان هستند، در رابطه با شرایط زنان کشورشان پرسیدیم.

"نشاء ارکان"، از زنان ترکی است که سالهاست در گروه های زنان آلمانی فعال است . او برای حقوق زنان ترک در آلمان مبارزه می کند و بخصوص از زنانی که مجبور به ازدواج اجباری می شوند و یا دخترانی که از خانه فرار می کنند، حمایت می کند. او بارها در آلمان بخاطر فعالیت هایش از سوی مردان تهدید شده است.

او می گويد: "وضعیت زنان در ترکیه بستگی زیادی به طبقه اجتماعی و وضعیت اقتصادی آنها دارد. در خانواده های سنتی و در دهات چیزی به اسم حق وجود ندارد. در گزارشی که سال گذشته یونیسف منتشر کرد سالانه حدود ۸۰۰ هزار دختر در ترکیه به مدرسه نمی روند که عمدتا به علت سخت گیری های خانواده های آنهاست. در ترکیه از هر ۴ زن یکی بی سواد است. به علاوه واقعیت زندگی زنان ترک از حداقل های قانونی هم بدتر است. نقش سنت ها را در کشورهائی مثل ترکیه باید جدی گرفت. این سنت ها برتر از قوانین هستند."

زنان آلمانی در مبارزه برای کسب حقوق خود سابقه طولانی دارند و جنبش زنان آلمان از جنبش های فعال اروپا بوده است.

"مارگریت لیندل"، جامعه شناس است و در زمینه بررسی وضعیت زنان در آلمان کار می کند: "طبعا وضعیت زنان در آلمان در مقایسه با خیلی از کشورها از کیفیت به بهتری برخوردار است. ما صدر اعظم زن داریم. صرفنظر از کارکرد سیاسی آن، صرف حضور یک زن در رده بالای سیاسی جالب است. ما بحث های زیادی را در جنبش زنان پشت سر گذاشتیم و حالا وضع جوری شده که گروهی تئوری های جنبش زنان را از زاویه دیگری نگاه می کنند و مثلا این پرسش را مطرح می کنند که آیا استقلال زنان برایشان مسئولیت بیشتری به ببار نیاورده است؟ به هر حال بحث های زنان در آلمان قابل مقایسه با بحث ها و حق طلبی های ابتدائی مثلا زنان در ایران نیست. متاسفانه همبستگی های زنانه در این زمینه در آلمان کم است."

وضع زنان در کشورهای آمریکای لاتین با توجه به عمر حکومت های دیکتاتوری آنها متفاوت است.

جامعه شناس  ما بحث های زیادی را در جنبش زنان پشت سر گذاشتیم و حالا وضع جوری شده که گروهی تئوری های جنبش زنان را از زاویه دیگری نگاه می کنند و مثلا این پرسش را مطرح می کنند که آیا استقلال زنان برایشان مسئولیت بیشتری به ببار نیاورده است؟ به هر حال بحث های زنان در آلمان قابل مقایسه با بحث ها و حق طلبی های ابتدائی مثلا زنان در ایران نیست. متاسفانه همبستگی های زنانه در این زمینه در آلمان کم است مارگريت ليندل

"ماریا "، زن جوانی است که پدرش ونزوئلائی است و مادرش شیلیايی. او با وجود سالهای طولانی اقامت در آلمان خودش را بیشتر شیلیايی می داند و در مورد کشورش می گوید: "وضع زنان در شیلی در سالهای اخیر تفاوت زیادی نسبت به گذشته کرده است. سالهای طولانی دیکتاتوری در کشور من زنان را خیلی عقب نگه داشتند. حالا ما رئیس جمهور زن داریم که بدون همسر سه بچه خود را نگهداری می کند. این پیشرفت بزرگی است اما معنایش این نیست که زنان زیادی در امور سیاسی و اجتماعی سهیم هستند. جامعه شیلی محافظه کار و سنتی است و این دو عامل در اصل مانع فعال شدن زنان هستند. رشد و فعالیت زنان به کندی صورت می گیرد. حضور زنان در بازار کار طی ده سال گذشته ۳۶ برابر شده است. شیلی تنها کشور آمریکای لاتین است که تا سال ۲۰۰۴ حق طلاق در آن وجود نداشت و حالا این حق برای زن و مرد بطور مساوی وجود دارد."

"محبوبه"، زن ایرانی است که چون زنان در ايران حقوق برابری با مردان ندارند به آلمان آمده است. او که از خبرهای روزهای اخیر در مورد فعالان زنان در ایران به خشم آمده است، می گوید: "من در ايران مشکل سیاسی نداشتم اما سالها طول کشید تا توانستم از همسرم جدا شوم و برای اینکه او بچه ها را نگیرد در واقع از دستش فرار کردم. من شهامت زنان در ایران را تحسین می کنم و دستشان را می بوسم. شهامتی که آنها از خود نشان می دهند در مردان سراغ ندارم. من در روز زن به همه زنان مبارز کشورم درود می فرستم ."

"گلاره"، افغان است و در رابطه با زنان افغان می گوید: "مبارزه زنان در افغانستان در حد یافتن حق حیات تلقی می شود. زنان زیادی در افغانستان به دلیل نداشتن آزادی خودسوزی می کنند. در خیلی از جاهای افغانستان کار کردن زن عیب به حساب می آید. در افغانستان قوانین قبیله ای حاکمند. بنابراین اجرای قوانین به همکاری قدرتمندان قبیله بستگی دارد که کار دشواری است. من به سختی می توانم تصور کنم که در آینده نزدیک در افغانستان زنان بتوانند متشکل عمل کنند."