انتخابات بریتانیا؛ نخست‌وزیری که نتوانست سر حرفش بایستد

"انتخابات سراسری بعدی باید سال ۲۰۲۰ برگزار شود".

این جمله ترزا می، نخست وزیر بریتانیا است که امروز در چرخشی کامل و غیرمنتظره آن را نقض کرد.

ماه‌ها بود که او و اعضای کابینه‌اش احتمال برگزاری انتخابات زودهنگام را رد می‌کردند. دلایلش ساده بود. آنها نمی‌خواستند در دوره مذاکرات برگزیت (خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا) با بی‌ثباتی سیاسی روبرو شوند.

دولت محافظه‌کار خانم می نمی‌خواست با اعلام انتخابات زودرس وارد مراحل پیچیده حقوقی و عبور از قانون مربوط به دوره ثابت پنج‌ساله پارلمان شود؛ قانونی که بر اساس آن انتخابات باید هر پنج سال یک بار برگزار شود.

خانم می و تیمش نمی‌خواستند در دام یک رقابت انتخاباتی غیر قابل پیش‌بینی بیفتند.

بسیاری از اعضای حزب حاکم محافظه‌کار معتقد بودند که شانس حزب رقیب کارگر برای اینکه قبل از انتخابات سال ۲۰۲۰ متحد شود و منسجم عمل کند، پایین است و حزب محافظه‌کار می‌تواند تا آن موقع به کارش ادامه دهد و حتی در انتخابات بعدی هم اکثریت قابل توجهی به دست بیاورد.

علاوه بر این ترزا می دوست داشت نشان دهد نخست وزیری است که پای حرفش می‌ایستد.

سیاست 'بی‌رحم'

اما منطق "بی‌رحم" دنیای سیاست نشان داد که حساب و کتاب‌های قبلی و ایستادن بر سر وعده انتخاباتی بیش از آن که باید هزینه دارد.

اکثریت شکننده محافظه‌کاران در پارلمان قدرت قابل توجهی به نمایندگان مخالف‌خوان این حزب داده بود تا دولت را در موارد مختلف از مواضعش عقب بنشاند.

درست است که کارزارهای انتخاباتی می‌توانند بسیار غیرقابل پیش‌بینی باشند اما نظرسنجی‌های فعلی نشان می‌دهد که حزب محافظه‌کار الان هم شانس زیادی برای کسب اکثریت در پارلمان دارد.

با اینکه نخست وزیر با رای مستقیم مردم انتخاب نمی‌شود، اما در صورت پیروزی حزب محافظه کار در انتخابات، نخست وزیر در مذاکرات خروح از اتحادیه اروپا دست بالاتری در مقابل بروکسل و همین طور خواسته‌های مجلس عوام در داخل خواهد داشت.

با این حال خطرات زیادی هم وجود دارد.

اتفاقات چند سال گذشته اگر یک چیز را نشان داده باشد این است که سیاست این دوران به هیچ وجه قابل پیش‌بینی نیست.

البته این که بعضی وزرای کابینه ترزا می تا همین امروز صبح هم از تصمیم او برای برگزاری انتخابات زودرس بی‌خبر بودند نشان می‌دهد که خود نخست‌وزیر هم چندان قابل پیش‌بینی نیست.