آنتونیو مک دایس، فوروارد قدرتی دیترویت، نفوذهای شیکاگو به سمت سبد تیمش را بی پاسخ نگذاشت.

بازی ششم این دو تیم در زمین شیکاگو و در شرایطی برگزار شد که پس از سه بازی اول و سه برد متوالی دیترویت، اکثریت غریب به اتفاق کارشناسان، کار شیکاگو را تمام شده می دانستند و باوجود دو پیروزی شیکاگو در بازیهای چهارم و پنجم، به تساوی کشاندن این مجموعه در مسابقه ششم از سوی شیکاگو، بیشتر یک آرزو می نمود تا امید.

پنجشنبه شب، آمار شوت شیکاگو به نسبت دو بازی پیشین به وضوح افت کرده بود و اگر دیترویت در نیمه اول مسابقه، در اجرای تاکتیک و نمایش چهره همیشگی خود ضعف نشان نمی داد، نتیجه در نیمه اول تثبیت شده بود.

در نیمه دوم، دیترویت به فرم سابق خود بازگشت: تیمی که بازیکنانش در حمله خودخواه نیستند و توپ را براحتی و به سرعت حرکت می دهند، و در دفاع به بازیکنان حریف اجازه نفوذ به منطقه سه ثانیه را نمی دهند.

در نهایت، آنطور که چانسی بیلاپس، گارد راس دیترویت گفت سکوتی "کلیسایی" بر یونایتد سنتر، محل برگزاری بازیهای شیکاگو بولز حکم فرما شده بود.

برخی نویسندگان بسکتبال در انتقاد این نکته را مطرح کرده اند که در پایان این مجموعه مسابقه، بازیکنان دو تیم "بیش از حد صمیمانه" با هم وداع کرند و در میان بازیکنان دو تیم احساسات لازم برای آنکه مسابقاتشان جذاب و حساس شود وجود نداشت؛ آنگونه احساساتی که مشابه آن میان بازیکنان فینیکس و سن آنتونیو دیده می شود و حداقل بطور یک طرفه در میان بازیکنان گلدن استیت در جریان دیدارهایشان با دالاس دیده شد.

اما جدای از این مسئله، شیکاگو که برای اولین بار از دوران مایکل جوردن و اسکاتی پیپن، یک مرحله از مسابقات حذفی را برده، در زیر حلقه ها، توان مقابله با تجربه بازیکنان بلند قدی همچون رشید والاس، کریس وبر و آنتونیو مک دایس را نداشت و تنها از توانایی های بن والاس (بازیکن پیشین دیترویت) بهره می برد که صرفا بعنوان یک مدافع شناخته می شود.

دیترویت پیستونز در فینال کنفرانس شرق با برنده بازیهای کلیولند و نیوجرزی روبرو خواهد شد.