|
یوتا در تونل وحشت گلدن استیت به دام افتاد | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
برای تیمهای ان بی ای، بازی در زمین گلدن استیت بیشتر به پرواز برفراز مثلث برمودا شباهت دارد. بارون دیویس، گارد راس گلدن استیت هم، در بازی سوم مرحله نیمه نهایی کنفرانس غرب که در زمین این تیم برگزار شد، با نیرویی فرا-زمینی شرایط شکست یوتا با نتیجه 125 به 105 را فراهم کرد. گلدن استیت که در مرحله حذفی در زمین خود شکست نخورده، "بی پروا" بازی کرد. آنها با پرتاب 32 سه امتیازی و به ثمر رساندن 15 عدد از این پرتابها، با رکورد تعداد پرتابهای به ثمر رسیده سه امتیازی در یک نیمه یک بازی ان بی ای (11 پرتاب) برابری کردند. بارون دیویس در کوارتر چهارم زمین را به صحنه هنرنمایی خود بدل ساخت و با چند پرتاب آکروباتیک، از جمله چرخشی 360 درجه پیش از رها کردن توپ در زیر سبد یوتا، هیجان دوچندانی در میان تماشاگران خودی ایجاد کرد؛ تماشاگرانی که به گفته برخی بازیکنان دالاس ماوریکز - بهترین تیم فصل ان بی ای، که در مرحله اول بدست گلدن استیت حذف شد، "صدای فریادشان به اندازه ای بلند است که شما صدای فکر کردن خودتان را هم نمی شنوید." اما دیویس تیر خلاص را دو دقیقه و 48 ثانیه به پایان بازی زد. او به سمت سبد یوتا حمله کرد و علی رغم رویارویی با آندره کریلنکو، فوروارد یوتا که یکی از بهترین مدافعان در ان بی ای به شمار می رود، توانست توپ را از میان دستان این مدافع، در سبد یوتا "دانک" کند. بسکتبال یا "نلی بال"؟
در هفته های اخیر کارشناسان بسکتبال، بحثهای زیادی را درباره فلسفه های مربی گری دان نلسون، مربی گلدن استیت مطرح کرده اند و حتی اصطلاح "نلی بال" را برای تاکتیک تیم او بکار برده اند. آنچه به گلدن استیت (که پس از 13 سال به مرحله حذفی راه یافته) قدرت ایجاد شگفتی می دهد، دید و نگرش این مربی است. برای دان نلسون، اینکه شرایط متعارف بازی به اندازه ای تغییر کند که تیمش 32 شوت سه امتیازی به سمت سبد حریف پرتاب کند (نزدیک به 14 پرتاب بیش از میانگین تیمهای ان بی ای) اهمیتی ندارد. شیوه بازی تیمهای او به "یک بازی پوکر از سر کله شقی" تشبیه می شود که ممکن است برای بیینده هیجان انگیز باشد، اما این اطمینان وجود دارد که بازیکن، دیر یا زود راه شکست را در پیش خواهد گرفت. کارشناسان یاد آوری می کنند که پیش بینی ناپذیر بودن این تیم، می تواند در هر لحظه گریبانگیر خود این تیم شود؛ کما اینکه در مسابقه قبل با یوتا، در حساس ترین لحظات که بازیکنان گلدن استیت می توانستند با استفاده از چند موقعیت پرتاب پنالتی از رفتن مسابقه به وقت اضافه جلوگیری کرده و در وقت قانونی کار را به سود خود تمام کنند، پنالتی ها به ثمر نرسید. با این حال شکی هم وجود ندارد که در این بازی، بازیکنان بلندقد تر یوتا، نتوانستند مانع پرتابهای سه امتیازی گلدن استیت شوند. آنها در حمله هم قادر به رساندن توپ به دستان کارلوس بوزر، فوروارد قدرتی امتیاز آور خود نبودند، اما جنگندگی آنها تا لحظات آخر، علی رغم اختلاف زیاد، نشان از آن دارد که بازی بعد این دو تیم، می تواند داستانی به کل متفاوت از بازی جمعه شب داشته باشد. |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||