اینجا اربیل؛ بارسایی هستی یا رئالی؟

نمادهای بارسلونا و رئال مادرید در خیابان‌های اربیل

جشن و پایکوبی پرسروصدا در میانه شب، درگیری و حتی چاقوکشی، صحنه‌هایی هستند که پس از مسابقه غول‌های فوتبال اسپانیا در خیابان‌ها به چشم می‌خورد.

هر بار رئال مادرید و بارسلونا با هم مسابقه دارند، خیابان‌های شهر خالی است و در عوض، قهوه‌خانه‌ها پر از هوادارانی است که برای تماشای این رقابت جمع می‌شوند. شبکه‌های تلویزیونی هم برنامه‌های معمول خود را قطع و ویژه‌برنامه‌هایی را در زمان پیش از مسابقه پخش می‌کنند.

بعد از بازی خیابان‌ها دوباره مملو از آدم‌هایی می‌شود که برای جشن پیروزی جمع می‌شوند. هواداران تیم برنده با کاروانی از خودروها دورتادور شهر راه می‌افتند، بوق‌هایشان را به صدا درمی‌آورند و پسران جوان که تا کمر از پنجره بیرون آمده و فریاد می زنند.

اما جایی که هستیم، مادرید یا بارسلونا نیست. اینجا شهر اربیل است، مرکز کردستان عراق.

عراق کشوری با اقوام و مذاهب متنوع است و این تنوع و حتی رقابت سیاسی و قومی، در کردستان هم دیده می‌شود. اما وقتی بحث فوتبال به میان می‌آید، تنها دو دسته وجود دارد؛ رئال مادریدی‌ها و بارسلونایی‌ها. این تقسیم‌بندی حتی در روزهایی که دو تیم مسابقه ندارند هم قابل مشاهده است.

پوسترهای هر دو تیم خیابان‌ها را پوشانده و نشانه های طرفداری این تیم ها را حتی می توان در نام و عنوان برخی مغازه‌ها دید. مردم لباس‌هایی با طرح لباس‌های ورزشی این تیم‌ها به تن دارند. به نظر نمی‌رسد که مردم کردستان عراق چندان علاقه‌ای به تیم‌های محلی یا تیم‌های کشورهای عربی داشته باشند، ولی نسبت به غول‌های فوتبال اسپانیا تعصب زیادی دارند.

در یک قهوه‌خانه در بخش مسیحی‌نشین اربیل، مصطفی ارگوشی، از هواداران بارسلونا درباره این هواداری عجیب از تیم‌های اسپانیایی می‌گوید: "مردم کرد برای سال‌ها سرکوب می‌شدند و زیر فشار بودند. آنها نمی‌توانستند خواسته‌ها و احساسات خود را به راحتی ابراز کنند. ولی الان این آزادی را دارند که انرژیشان را آزاد کنند، تمام احساساتی را که در طول سال‌ها در خود حبس کرده بودند."

او می‌گوید که بارسا بخشی از زندگی اوست: "وقتی تیم ما بازی دارد، برای دیدن مسابقه در قهوه‌خانه‌ها یا خانه‌های یکدیگر جمع می‌شویم. وقتی هم برنده می‌شویم، با ماشین‌هایمان بیرون می‌رویم. حتی اگر بازی ساعت یک نصفه شب تمام شود، ما باز هم برای جشن پیروزی به خیابان‌ها می‌ریزیم."

بعضی وقت‌ها رقابت بارسلونا و رئال مادرید به درگیری هواداران دو تیم منجر می‌شود. حتی در مواردی چاقوکشی هم شده است. برای همین در روزهایی که مسابقه دو تیم برگزار می‌شود، نیروهای پلیس به حالت آماده‌باش درمی‌آیند و در خیابان‌ها گشت‌زنی می‌کنند. مخصوصا در منطقه ئیسکان، بخشی از شهر که قهوه‌خانه‌هایش معروف است.

گروهی از پسران جوان در یک قهوه‌خانه در ئیسکان می‌گویند: "اینجا متعلق به هواداران رئال است. ورود طرفداران بارسلونا ممنوع است."

قربان عسگری که در یک قهوه‌خانه دیگر در ئیسکان کار می‌کند، با افتخار لباس ورزشی‌اش با طرح بارسلونا را نشانم می‌دهد: "نمی‌توانم با هوادارهای رئال مادرید باشم. خیلی وقت‌ها به خاطر بارسلونا دعوا کرده‌ام. هر وقت که رئال مادرید بازی دارد، من از قصد این لباسم را می‌پوشم."

سیوان کریم عبدالله، مدیر دانشکده تربیت‌بدنی دانشگاه صلاح‌الدین می‌گوید که بی‌میلی کردها به هواداری از تیم‌های محلی و در عوض، حمایت آنها از تیم‌هایی که در آنسوی مدیترانه هستند، به خاطر بازیکنان این تیم‌هاست.

او می‌گوید: این که احتمالا یک کرد از بارسلونا حمایت می‌کند یا رئال مادرید، بیشتر به این برمی‌گردد که آیا او هوادار لیونل مسی بارساست یا رونالدوی رئال.

ولی عبدالله حويز، وبلاگ‌نویس و خبرنگار کرد می‌گوید که گرایش‌های دیگری هم در این هواداری موثر است. همانطور که در اسپانیا هنوز عده‌ای این تصور را دارند که رئال مادرید تیم فرانکو است و سیاست و طبقه اجتماعی افراد در هواداری آنها از یک تیم موثر است.

او می‌گوید: طرفداران رئال معمولا از طبقه پولدار هستند. در حالی که مردم فقیرتر به احتمال زیاد هوادار بارسا هستند.

مسعود بارزانی، رهبر حکومت اقلیم کردستان هم به هواداری از بارسلونا معروف است.

هرچند رئال مادرید به تازگی در کردستان عراق هواداران بیشتری جذب کرده است.