فوتبال ایران و آمریکا؛ یک ضربه در چارچوب و وداع با جام جهانی

بازی سرنوشت‌ساز ایران و آمریکا درحالی آغاز شد که کارلوس کی‌روش تصمیم گرفت هیچ تغییری در ترکیب خط دفاع، هافبک و حمله خود ایجاد نکند.

تنها تغییر در ترکیب ایران در چارچوب دروازه شکل گرفت؛ جایی که علیرضا بیرانوند پس از پایان مصدومیت، به ترکیب یازده نفره ایران برگشت و حسین حسینی نیمکت‌نشین شد.

گرگ بلهالتر سرمربی آمریکا اما دو تغییر در ترکیب ابتدایی تیمش ایجاد کرده بود؛ در قلب خط دفاع کامرون کارتر ویکرز که عضو تیم سلتیک اسکاتلند است، جانشین واکر زیمرمن شده بود که در هر دو بازی قبلی آمریکا یکی از مدافعان میانی اصلی این تیم بود.

در خط حمله هم حاجی رایت پس از حضور در ترکیب اصلی آمریکا مقابل انگلیس، این بار به نیمکت برگشت تا جاشوا سرجنت مهاجم نوریچ سیتی که در بازی اول مقابل ولز در ترکیب اصلی حضور داشت، بار دیگر در جمع یازده بازیکن اصلی آمریکا قرار بگیرد.

ایران پس از شکست سنگین روز اول مقابل انگلیس، برای صعود از این گروه به یک تساوی مقابل آمریکا نیاز داشت و ترکیب اصلی ایران با حضور قلی‌زاده، مهدی طارمی و سردار آزمون به اندازه کافی دارای عناصر هجومی هم بود.

برنامه‌های ویژه برای طارمی و مک‌کنی

از همان دقایق ابتدای بازی مشخص بود که کی‌روش مطابق انتظار، تیمش را عقب نگه داشته و مالکیت توپ را به آمریکا داده تا روی ضدحملات حریفش را غافلگیر کند.

ایران در فاز دفاع ۱-۱-۴-۴ بازی می‌کرد و مهدی طارمی پشت سردار آزمون قرار داشت. دلیل این رویکرد کی‌روش این بود که وقتی ایران توپ را از آمریکا می‌گیرد، طارمی و آزمون نزدیک به هم و در کانال‌های مرکزی باشند تا ایران بتواند ضدحمله موثری را طراحی کند؛ کاری که یک بار در دقیقه ۲۰ به خوبی انجام شد و طارمی در محوطه جریمه آمریکا کافی بود پاس آخر را به آزمون بدهد اما پاس او به مقصد نرسید.

آمریکا نسبت به بازی قبلی، یک تغییر ویژه در شکل بازی داشت: پولیسیچ نزدیک‌تر از قبل به مهاجمان بازی می‌کرد و مک‌کنی، هافبک یوونتوس که در دو بازی پیشین هافبک راست بود، این بار پشت مهاجم چلسی بازی می‌کرد.

دلیل این رویکرد سرمربی آمریکا این بود که از یک سو پولیسیچ تمرکز بیشتری روی امور هجومی داشته باشد و از سوی دیگر، وقتی آمریکا توپ را از دست می‌دهد، فضای پشت پولیسیچ یعنی هجومی‌ترین هافبک آمریکا خالی نماند و رابینسون دفاع چپ آمریکا یک پوشش جلوی خود داشته باشد، یعنی مک کنی.

برتری مطلق آمریکا در نیمه اول

آمریکا تقریبا در اغلب دقایق نیمه اول با گرایشی بسیار هجومی بازی کرد. دو مدافع کناری آمریکا همزمان بالا می‌کشیدند، هافبک‌های میانی تا جای ممکن ریتم پاسکاری‌ها را تند می‌کردند و پولیسیچ هم در عرض دو مهاجم آمریکا یعنی وه‌آ و سرجنت قرار می‌گرفت.

ایران واکنش فعالانه به حملات آمریکا نداشت و وقتی صاحب توپ می‌شد، به ندرت می‌توانست آن را با تعداد متوالی پاس‌ها حفظ کند.

آمریکا در دقیقه ۳۸ دقیقا روی برنامه‌ای که چند بار تکرار شده بود، به گل رسید. متئو دست، مدافع راست که تا محوطه جریمه ایران پیش رفته بود، یک پاس بلند از مک‌کنی گرفت و توپ را مقابل دروازه به پولیسیچ رساند تا این بازیکن چلسی دروازه ایران را باز کند.

آمریکا پیش از این صحنه، دو ضربه دیگر هم به چارچوب زده بود و روی دو ارسال خوب از سمت راست هم به خلق موقعیت گل نزدیک شده بود.

تمام این ها درحالی از سوی آمریکا شکل گرفت که ایران در این نیمه یک ضربه هم به چارچوب حریف نزد و البته میلاد محمدی مدافع چپ خود را به دلیل مصدومیت در دقایق پایانی این نیمه از دست داد.

کی‌روش در واکنش به این مصدومیت، علی کریمی را به جای محمدی وارد زمین کرد و احسان حاج‌صفی که در پست هافبک چپ بازی می‌کرد، به سمت چپ خط دفاع منتقل شد.

خروج آزمون و پولیسیچ از بازی

بازی در نیمه دوم با تعویض اجباری پولیسیچ آغاز شد؛ بازیکنی که در لحظه زدن گل مصدوم شده بود، جای خود را به آرونسون داد؛ بال چپ تیم لیدز یونایتد.

کی‌روش هم تصمیم گرفت سامان قدوس را به جای آزمون وارد زمین کند. با این تغییر طارمی از هافبک هجومی تبدیل به مهاجم مرکزی شد و قدوس پشت طارمی قرار گرفت.

در دقایق ابتدایی مشخص شد که همچنان حملات آمریکا باز هم متمرکز بر نفوذ از سمت چپ و این بار با حرکات طولی آرونسون است که یک بال تکنیکی و ماهر در در نبردهای یک مقابل یک است.

در ۱۵ دقیقه ابتدایی نیمه دوم همچنان آمریکا در حفظ توپ موفق‌تر از ایران بود اما ایران روی یک ارسال از رضائیان و ضربه سر قدوس به زدن گل نزدیک شد.

مشکل ایران در این دقایق این بود که ۳ هافبک مرکزی کند یعنی عزت‌اللهی، نوراللهی و کریمی در کنار هم بازی می‌کردند و ایران در انتقال سریع توپ از کانال‌های میانی موفق نبود.

حضور ترابی برای افزایش حملات

کلین آکوستا در دقیقه ۶۶ به جای مک‌کنی که واقعا در جریان بازی انرژی زیادی مصرف کرده بود، وارد زمین شد.

یک دقیقه پیش از این تعویض ایران یک موقعیت صد در صد را از دست داد. بازهم از حرکت از سمت راست، پاس رضائیان و شوت قدوس که توپ از کنار دروازه بیرون رفت.

تعویض سرمربی آمریکا دقیقا برای پوشش همین بخش زمین، یعنی مهار حملات سمت راست ایران بود. مک‌کنی که در نیمه اول این منطقه را پوشش داده بود، جای خود را به آکوستا داد تا حرکات ترکیبی ایران در این بخش کنترل شود.

ایران به رغم حملاتی که داشت، به اندازه کافی تا دقیقه ۷۳ موقعیت‌های ویژه خلق نکرد. آمدن ابوالفضل جلالی به جای حاج‌صفی در سمت چپ خط دفاع و تعویض نوراللهی با مهدی ترابی که یک عنصر هجومی سریع است، شکل بازی ایران را هجومی‌تر از قبل کرد.

خواهش بی‌نتیجه برای پنالتی

ایران تقریبا از دقیقه ۷۷ با اضافه شدن کریم انصاری‌فرد به طارمی در خط حمله، هجومی‌ترین شکل ترکیب خود را داشت اما به ندرت می‌توانست موقعیت گل خلق کند. سرمربی آمریکا هم با آوردن زیمرمان مدافع میانی بلندقامتش، سیستم تیمش را به ۱-۴-۵ تغییر داد و با ۳ مدافع میانی قد بلند واکنش‌های خوبی به اغلب ارسال‌های بلند به خصوص از سمت راست ایران داشت.

با این حال ایران دو بار به زدن گل نزدیک شد. یک بار ارسال رضائیان روی ضربه ایستگاهی و ضربه سر مرتضی پورعلی‌گنجی که توپ از کنار دروازه بیرون رفت و بار دوم در دقیقه ۹۸ که انصاری‌فرد نبرد هوایی مقابل یکی از مدافعان میانی آمریکا را برد، توپ را به طارمی رساند اما او مقابل دروازه آمریکا به توپ نرسید و هرچند تمام بازیکنان ایران به داور فشار آوردند تا به خاطر خطای مدافع آمریکا روی طارمی پنالتی بگیرد اما تصاویر آهسته نشان داد که خطایی روی مهاجم ایران رخ نداده است.

به این ترتیب ایران در سومین بازی خود باخت تا آمریکا با ۵ امتیاز به عنوان تیم دوم گروه، پس از انگلیس ۷ امتیازی راهی مرحله یک‌هشتم نهایی شود.

تیمی که دیر هجومی شد

ایران در بازی مقابل آمریکا ۴۹ درصد مالکیت توپ، ۴ شوت و فقط یک ضربه در چارچوب را ثبت کرد و این آمار برای تیمی که از دقیقه ۳۸ گل خورده بود و بیش از ۶۰ دقیقه (با احتساب وقت تلف شده) برای زدن گل تساوی فرصت داشت، آمار مناسبی نیست.

کی‌روش مقابل آمریکا خیلی دیر تیمش را هجومی کرد و در اغلب دقایق بازی تحت تاثیر مالکیت توپ و بازی روان حریف خود قرار داشت.