چرا منچسترسیتی بزرگ‎ترین تیم لیگ برتر انگلیس است؟

منچستر‎سیتی به دلایل زیادی بهترین تیم لیگ برتری است که تا به حال دیده‎ام، اما آن‌چه بیش از همه من را تحت تأثیر قرار می‎دهد، عطش و اشتیاق بازیکنان آن است.

آن‎ها همیشه به دنبال گل زدن ‎ و کسب افتخارات بیشتر هستند و البته راه و روش این تیم برای رسیدن به این هدف است که سیتی را از سایر باشگاه‎های بزرگ انگلستان در عصر مدرن متمایز می‏کند.

من تجربه بازی مقابل منچستریونایتد در فصل ۹۹-۱۹۹۸ که قهرمان سه گانه (جام حذفی، لیگ برتر انگلیس و لیگ قهرمانان اروپا) شده بود را دارم و جلوی آرسنال شکست‏ناپذیر فصل ۰۴- ۲۰۰۳ هم بازی کردم؛ می‏دانم این تیم‏ها چقدر خوب بودند اما سیتی مسیری جدید را پیش گرفته که شبیه آن را قبلا ندیده‏ایم.

آرسنال در سال‏های اول مربیگری آرسن ونگر در نوع خودش پیشتاز بود، آن‎ها روی مالکیت توپ تمرکز داشتتند اما همزمان و در یک چشم به هم زدن بازیکنان حریف را پشت سر می‎گذاشتند.

بازی مقابل هر دوی این تیم‏ها وحشتناک بود ، اما سیتی طوری زندگی را برای حریف‏ها سخت می‏کند که از هیچ تیم دیگری برنمی‎آید.

استانداردهای تازه

می‎دانیم تیم پپ گواردیولا در کار با توپ چقدر خوب است، اما آنچه سیتی را برجسته می‏کند تلاش خستگی‎ناپذیر بازیکنان این تیم برای پس گرفتن توپ از حریف است.

فینال جام حذفی مقابل واتفورد بهترین نمونه برای توصیف این ویژگی بود. آن‎ها سه بر صفر جلو بودند اما باز هم از رفتن به دنبال توپ دست نکشیدند و با گرفتن آن از حریف بارها و بارها آن‏ها را گوشمالی دادند.

وقتی گواردیولا مربی بارسلونا بود به دیدن این نوع بازی از این تیم عادت کرده بودیم. حالا او همین روش - یا شکلی متفاوت از آن را- با خود به لیگ برتر آورده است.

اجرای این روش برای پپ در فصل اول حضورش در سیتی چندان آسان نبود و نتیجه هم نداد. اما بعد از آن سیتی توانست از مجموع ۶ قهرمانی ممکن در انگلیس، ۵ قهرمانی بدست آورد و خیلی "شیک" این کار را کرد.

سیتی طی این فصل و فصل گذشته استانداردهایی تازه تعیین کرد، بهترین استانداردهایی که از آغاز لیگ برتر در سال ۱۹۹۲ تا کنون دیده‎ایم.

نمی‎گویم این منچسترسیتی بهترین تیمی است که در تمام عمرم دیده‎ام چون در دوران طلایی لیورپول در دهه‎های ۷۰ و ۸۰ بزرگ ‎شده‎ام.

سیتی هنوز نتوانسته بر فوتبال اروپا تسلط پیدا کند، کاری که قرمزها در آن دو دهه موفق به انجامش شدند. اما اگر فقط لیگ برتر را در نظر بگیریم، بله، این تیم واقعا استثنایی عمل کرده است.

آمار و ارقام هم این را ثابت می‏کنند. سیتی در مسیر قهرمانی سه گانه انگلیس ( لیگ برتر، جام حذفی و جام اتحادیه) در ۶۱ بازی ۱۶۹ گل زد و توانست رکورد بیشترین پیروزی در یک تورنمنت را که متعلق به خودش بود هم بشکند. این تیم در دو فصل گذشته لیگ برتر روی هم رفته ۱۹۸ امتیاز کسب کرده که رقمی باورنکردنی است.

نمی‎توانید بگویید این تیم رقابت سختی پیش روی خود نداشته چون از لیگ برتری حرف می‏زنیم که چهار باشگاه آن -به غیر از سیتی- در فینال‎ لیگ قهرمانان اروپا و لیگ اروپا حضور دارند.

تا جایی که به یاد دارم رقابت برای قهرمانی در لیگ برتر هیچوقت تا این اندازه شدید نبوده. لیورپول تا روز آخر در کورس قهرمانی باقی ماند، کاری که به نظر من در پیشرفت سیتی تأثیرگذار بود.

فرمانروایی سیتی بر فوتبال انگلستان بعید است به این زودی‎ها تمام شود چون در حال حاضر فقط لیورپول یورگن کلوپ است که توانایی رقابت با آن‎ها را دارد.

تاتنهام باید برای کم کردن اختلاف امتیاز خود با صدر جدول تلاش کند و چلسی هم اوضاع مشابهی دارد، علاوه بر این که ممکن است در تابستان از خرید بازیکن محروم شود. آرسنال و منچستریونایتد هم که از مرحله پرت هستند.

خبر بد برای تیم‎های رقیب سیتی این است که به نظر من این تیم فصل بعد بهتر می‏شود و رقابت با آن سخت‎تر هم خواهد شد.

سیتی هم به سبک همه باشگاه‏های موفق برای تزریق نیروی تازه به تیم در تابستان چند بازیکن جدید خواهد خرید؛ حدس می‏زنم ۳ یا ۴ بازیکن. خریدهای باشگاه احتمالا شامل یک مدافع چپ، یک هافبک دفاعی به عنوان جانشین فرناندینیو و یک مهاجم نوک خواهد بود.

منچستر سیتی در خط حمله فقط آگوئرو و گابریل خسوس را دارد و یک مهاجم دیگر به پوشش بیشتر این بخش از زمین کمک خواهد کرد.

با رفتن وینسنت کمپانی، سیتی در پست مدافع میانی هم اوضاع مشابهی دارد. کاپیتان پیشین سیتی گفته به عنوان مربی- بازیکن به اندرلشت بلژیک خواهد پیوست.

شکی نیست که در منچسترسیتی دل همه برای کمپانی تنگ خواهد شد. او نقش بزرگی در سیر صعودی باشگاه در ده سال گذشته داشته و نمونه‎ای بارز از همه آن چیزی است که این تیم را به جایگاه کنونی‎اش رسانده.

البته این دلیل نمی‎شود که سیتی نتواند خودش را با نبودن این بازیکن وفق دهد. جدایی کمپانی پایان یک دوره است نه نشانه‎ای از پایان موفقیت‎های سیتی.

فتح اروپا؛ مأموریت بعدی من‎سیتی

تنها یک نگاه به نیمکت منچستر سیتی در فینال جام حذفی مقابل واتفورد کافی است تا بفهمیم این تیم چقدر قدرتمند است.

سیتی برای خرید ذخیره‎های روی نیمکت آن بازی در مجموع ۲۵۰ میلیون پوند هم نداده اما بازیکنان درجه یکی مثل کوین دبروینه، لروی سانه و جان استونز در اختیار دارد که در نیمه دوم مسابقه به زمین رفتند.

گواردیولا در این بازی حتی از بهترین گلزن خود، سرخیو آگوئرو - که این فصل موفق به زدن ۳۱ گل شده- هم استفاده نکرد و با این حال تیمش ۶ بر صفر برنده شد.

بیشتر باشگاه‎ها پول زیادی خرج کردند اما سیتی سعی کرد از سرمایه‎ خود به هوشمندانه‏ترین شکل ممکن بهره بگیرد. همین باعث شد این تیم در چهار تورنمنت مهم فصل در صف اول رقابت باشد و دست آخر هم سه قهرمانی کسب کند.

سیتی نزدیک به ۹ ماه، هر هفته دو بازی انجام داد تا این که اواسط آوریل و در شبی پر از اتفاقات باورنکردنی توسط تاتنهام از لیگ قهرمانان اروپا حذف شد.

در اختیار داشتن بزرگ‏ترین و بهترین تیم اروپا به سیتی کمک کرد با این برنامه بازی‎های فشرده کنار بیاید. اما آن‌ها برای این که بتوانند به این روش پیش بروند به یک ذهنیت عالی هم نیاز داشتند.

چنین ذهنیتی از مربی تیم سرچشمه می‏گیرد. آن طوری که گواردیولا بعد از برد جلوی واتفورد و قطعی شدن قهرمانی سه‌گانه تیمش در انگلیس با هیجان و شتاب‌زده با رحیم استرلینگ حرف می‏زد واقعا جذاب و تأثیرگذار بود.

این همان نیروی محرکی است که در گواردیولا وجود دارد و از او به تیمش هم منتقل شده است. او دست از کار نمی‎کشد و تیمش هم همینطور است.

لیگ قهرمانان اروپا هدف بعدی پپ خواهد بود چون در حال حاضر تنها انتقادی که می‏تواند نسبت به او وجود داشته باشد این است که بدون لیونل مسی نتوانسته در اروپا قهرمان شود.

بله، پپ وقتی مربی بارسا بود دو بار (۲۰۰۹ و ۲۰۱۱) قهرمان لیگ قهرمانان شد اما در بایرن مونیخ دستش از این جام کوتاه ماند و در منچستر سیتی هم هنوز به جایی نرسیده. بنابراین شکی باقی نمی‏ماند مأموریت بعدی گواردیولا پر کردن این جای خالی در مجموعه افتخاراتش خواهد بود.