مریم ابریشم کار خبرنگار در دبی

	کریستف پیلال

کریستف جز شش نقاش اوتیست در جهان است که آثارش طرفداران بسیاری دارد و در پاریس، فلورانس، تورنتو، پکن و در برخی شهرهای آمریکا نمایشگاههای گروهی و انفرادی داشته است.

کریستف برای نقاشی تنها از بوم، رنگهای پاستل و دستهایش استفاده می کند.

مادر کریستف ایرانی و پدرش فرانسوی است . آو که در سال 1982 در شهر بابل در ایران به دنیا آمده، چند سال اول زندگی اش را همچون کودکان دیگر رشد طبیعی داشته، اما به مرور زمان والدینش متوجه می شوند که او از ناحیه مغزی مشکلاتی دارد که توانایی تجزیه و تحلیل، برقراری ارتباط با محیط و برنامه ریزی را از او گرفته است.

نقاش خود آموز

	یکی از نقاشيهای کریستف پیلال

هر چند اوتیسم یک اختلال مغزی و عصبی معرفی می شود اما در میان اوتیستها نابغه هایی در محاسبات ریاضی و تقویمی، هنر و موسیقی می توان یافت. اکثر اوتیستها در یادگیری زبان و به کار گرفتن آن مشکل دارند و قادر نیستند از این راه با محیط شان ارتباط برقرار کنند.

آنها اصولا ترجیح می دهند تنها باشند و در برابر تغییرات مقاومت می کنند. همچنین آنها از لحاظ فعالیتهای بدنی به طور قابل توجهی فعالند یا در اثر تشنجهای مداوم از حرکات طبیعی بدن باز می مانند.

دکتر ژاکلین منصوریان، مادر کریستف و بنیانگذار انجمن "دیالوگ اوتیست" در فرانسه است. او که روان شناس بچه های اوتیست است و تجربه های بسیاری در زمینه تربیت آنها داشته، درباره این اختلال مغزی می گوید، اوتیسم معلولیتی است که روی رشد مغزی فرد اثر می گذارد و به صورت ژنیتیکی به فرد منتقل می شود. اوتیسم بر سه بخش ارتباطات، مراوده اجتماعی و تقلید اثر منفی می گذارد و فرد توانایی تقلید، سرعت تجزیه و تحلیل و برقراری ارتباط با محیط را از دست می دهد.

خانم منصوریان کریستف را نقاش خود آموز معرفی می کند و معتقد است کریستف چون قادر به صحبت نیست، راه دیگری را برای برقراری ارتباط انتخاب کرده که همان نقاشی است. او می گوید کریستف هر زمان که بخواهد نقاشی می کشد و هر وقت که خودش احساس کند دست از کار می کشد و سراغ تابلوی دیگری می رود.

کارهای کریستف را بیشتر با آثار دوگا، نقاش فرانسوی مقایسه می کنند که او نیز بیشتر رقص و حرکت بدن را می کشیده است.

مادر از اولین نقاشی های انتزاعی کریستف می گوید که تنها رنگ بوده و اثر انگشت، اما در مدرسه و زیر نظر مربی می آموزد که چگونه آنچه را در ذهنش می بیند با انگشتانش به تصویر بکشد.

همه را می بیند

	گالری 'داک تک' دبی که آثار کریستف پیلال در آن به نمایش گذاشته شده است

کریستف، اوتیست نقاشی است که قادر به صحبت کردن نیست و تنها از راه نقاشی با جهان ارتباط برقرار می کند؛ این را به سادگی می توان از تابلوهایش حس کرد. آثار به نمایش درآمده همگی فیگور آدمهایی را نشان می دهد که در کنار هم ایستاده یا می رقصند. بر بوم ها شمای بدن زنان و مردانی را می بینیم که به هم تکیه زده اند و در گوش هم نجوا می کنند.

آن چیزی که در نقاشی های کریستف بیشتر خودش را نشان می دهد، فریاد نقاش در پس تابلو بود که بیانگر آن است که 'من شما را می بینم اما زبانی برای گفتن با شما ندارم'.

چیز دیگری که از نقاشی های او می توان دید حرکت و یک جور فیگورهای رقص شرقی و شاید فیگورهای رقص سماع است. گویی آدمها سر در گریبان هم نجوا می کنند و بدنهایشان را به رقص در می آورند. این حرکت در کل بوم های آویزان شده در گالری به مجموعه ای از فیگورهای رقاصان در آمده بود.

از ویژگی های آثار کریستف غیر قابل تقلید بودن آن است. به گفته خانم منصوریان نقاشانی بوده اند که تمایل به کشیدن آثار کریستف را داشتند اما آنها هرگز موفق نشده اند، چرا که نقاشی ها با دست کشیده شده و تقلید از آن بسیار مشکل است.

نمونه ای از کارهای کریستف پیلال

12345