براساس یک نظر سنجی محدود و پراکنده از طریق پست الکترونیکی و گفت و گوی تلفنی، در بین ایرانیان ساکن کشورهای آلمان، سوئد، نروژ، آمریکا، ایتالیا، بلژیک، انگلیس و فرانسه، از میان 200 نفر ایرانی، 82 نفر گفته‌اند که اطلاعی از نقش انسان در گرمایش زمین ندارند. از این تعداد، 57 نفر گفته‌اند که هیچ علاقه‌ای هم به کسب اطلاعات در این زمینه ندارند و علاقه‌مندی و تخصص‌شان چیزهای دیگری است.

118 نفر ابراز کردند که از نقش انسان در این زمینه مطلع هستند. از این میان 72 نفر به نقش اتومبیل‌های شخصی، مصرف بی‌رویه فرآورده‌های پلاستیکی و فرهنگ مصرفی و ارجح بودن بازار بر محیط زیست در تولید گازهای سمی اشاره کرده‌اند. 37 نفر در این زمینه اطلاعات جانبی نداشتند و فقط می‌دانستند که انسان در گرم شدن تدریجی زمین نقش دارد.

از میان کسانی که نسبت به نقش انسان در این زمینه اطلاع داشتند تنها 47 نفر پاسخ دادند که در زندگی روزانه خود تلاش می‌کنند تا به سهم خود از میزان تولید گازهای گلخانه‌ای بکاهند.

همه افرادی که در این نظرسنجی شرکت داده شده‌اند خواستار ارائه اطلاعاتی عملی و قابل اجرا برای مشارکت فردی در زمینه مبارزه با کاهش تدریجی گرمای زمین شدند و اطلاعاتی را که تا به امروز ارائه شده است ناکافی دانستند.

در نظرسنجی فوق کلیه افراد دارای تحصیلات دانشگاهی هستند و در زمینه‌های مختلف فرهنگی، اجتماعی، و سیاسی فعالیت می‌کنند.

"ما نیاز به آموزش داریم"

تعدادی از پاسخ‌دهندگان، پاسخگویی به پرسش "آیا می‌دانید که در گرمایش زمین سهم دارید؟" را که به بحرانی عمومی اشاره دارد خارج از تخصص‌شان دانستند.

من برای مقابله با گرمایش زمین تلاش می‌کنم تا کمتر از اتومبیل شخصی استفاده کنم و هر روز برای رفتن به سر کار سوار وسایل نقلیه عمومی شوم. یک پزشک ایرانی ساکن نروژ

یکی از فعالان حقوق زنان که در داخل ایران فعالیت می‌کند با اشاره به این که این موضوع در تخصص او نیست، با تاکید بر این که مردم ایران در این زمینه آموزشی ندیده‌اند گفت: "باید اعتراف کنم که اطلاعات من در این زمینه بسیار اندک است و نمی‌توانم از نقش فردی‌مان در این زمینه حرفی بزنم. شاید ما نیاز به یک انقلاب آموزشی داریم. چراکه در زمینه حفظ محیط زیست آموزشی ندیده‌ایم و کمتر با انگیزه‌های فردی به مسئله مبارزه با گرمایش زمین نزدیک می‌شویم. در نتیجه فکر می‌کنم در چنین شرایطی نمی‌شود روی فعالیت‌های فردی حساب کرد مگر این که یک برنامه‌ریزی ویژه و عمومی برای مردم ایران طراحی شود".

خانم دیگری که در زمینه حقوق بشر در آلمان فعالیت می‌کند سخن گفتن در مورد گرمایش زمین را وظیفه متخصصین ‌دانست، اما تاکید کرد که در زندگی روزانه برای مقابله با گرمایش زمین، تلاش می‌کند تا مواظب میزان خرید و مصرفش باشد.

دغدغه من نیست

در حالیکه دانشمندان پیش‌بینی می‌کنند که افزایش گرمای زمین باعث بالا رفتن میزان خشکسالی، سيلاب و آتش‌سوزی در جنگل‌ها خواهد شد، بسیاری از مردم هنوز نسبت به این مسئله بی‌اعتنا هستند.

یک فارغ ‌التحصیل رشته معماری در اتریش می‌گوید: "متأسفانه باید اعتراف کنم که گرمایش زمین ذهن من را به خود مشغول نمی کند. بنابراین علیرغم مجموعه‌ خبرهایی که بصورت روزانه از رسانه‌های مختلف در مورد پدیده‌ گرم‌شدن زمین پخش می‌شود، من کمترین واکنش را به این مطالب نشان می دهم. صادقانه بگویم گرمایش زمین برایم اهمیتی ندارد! اگرچه حدس می‌زنم که ما در گرمایش زمین سهم داریم. احتمالا باید از انرژی‌های نو به جای سوخت‌های فسیلی استفاده کنیم یا مثلا پای سخنرانی‌های آقای ال‌گور بنشینیم که به خاطر توجه‌اش به این مسئله موفق به دریافت جایزه‌ی نوبل شده است."

	برخی دانشمندان می گویند خشکسالی یکی از آثار تغییر آب و هواست

وی تاکید می‌کند: "حتی اگر در زمینه گرمایش زمین و فعالیت‌های فردی انسان اطلاع‌رسانی هم بشود، گوش‌های من چیزی را نمی‌شنود. چون هنوز خطراتی را که از ناحیه‌ی گرم‌شدن زمین می‌تواند متوجه انسان‌ها باشد درک نکرده‌ام."

محمد.م، طراح و گرافیست ساکن شهر مالمو در سوئد می‌گوید: "هیچ علاقه‌ای ندارم که در این زمینه چیزی بدانم. چون معتقدم جهان دارد مسیری را به سوی تخریب و نابودی طی می‌کند و کمتر هم شانس توقف این روند وجود دارد".

وی تاکید می‌کند: "وظیفه رسانه‌هاست که در زمینه نقش فردی انسان به مردم اطلاعاتی همه‌فهم و قابل اجرا بدهند چه آدمی مثل من به آن توجه کند و چه نکند".

می‌خواهم بدانم

مهین.م، دانشجوی رشته پرستاری است که در ایتالیا زندگی می‌کند. وی که در مورد نقش انسان در گرم شدن زمین کاملا بی‌اطلاع است: "درباره گرم شدن تدریجی زمین، تلویزیون هرچند وقت یکبار سلسله برنامه‌هایی را پخش می‌کند که اتفاقاً جذاب هم هستند اما کمتر راه حلی پیش پای آدم می‌گذارند".

وی علاقه‌مند است در این زمینه بیشتر بداند و می‌گوید: «من چیز زیادی از نقش و سهم خودم در این زمینه نمی‌دانم".

"دلم برای زمین می‌سوزد"

در میان نظرسنجی فوق 47 نفر اعلام کردند که نه تنها از نقش خود در این زمینه مطلع هستند بلکه به سهم خود برای برطرف شدن آن فعالیت می‌کنند.

یک پزشک ایرانی ساکن نروژ می‌گوید: "من برای مقابله با گرمایش زمین تلاش می‌کنم تا کمتر از اتومبیل شخصی استفاده کنم و هر روز برای رفتن به سر کار سوار وسایل نقلیه عمومی شوم. سعی می‌کنم تا آن‌جا که ممکن است از ظرف‌های پلاستیکی و نایلون‌هایی که روزانه به طرز سرسام‌آوری مورد استفاده ما قرار می‌گیرد، پرهیز کنم. چون هم در تولید و هم دفع آن‌ها میزان زیادی سوخت لازم است".

وی معتقد است که شیوه زندگی انسان امروز طوری شده که فرد نمی‌تواند چندان در کاهش گازهای دی‌اکسید کربن نقش داشته باشد و باید به حرکت‌هایی این‌چنین، جنبه عمومی داده شود: "تکیه سیستم تبلیغاتی موجود بر مصرف بیشتر است نه حفظ سلامت محیط زیست. در رسانه‌ها هم بیشتر روی مصرف کمتر اتومبیل تاکید می‌شود و نه روی مقصران اصلی که تولیدکنندگان کالاهای مصرفی هستند. چرا که به سیستم بازار ضربه می‌خورد. بنابراین تا زمانی که بازار حرف اول و آخر را بزند کاری نمی‌شود کرد".

معاون سابق رئیس‌ جمهور آمریکا یک فیلم در این زمینه درست کرده است و کم‌ کم دارد آن را در همه کشورهای دنیا نشان می‌دهد و خودش هم همراه آن می‌رود ... در صورتی که باید بیشتر به خودشان در این زمینه درس بدهند نظر یک نویسنده ایرانی در فرانسه

دروغ آمریکایی

چین و هند، در کنار آمریکا بیشترین میزان گازهای گلخانه ای را وارد جو کره زمین می کنند. به عقیده یک نویسنده و پژوهشگر در فرانسه، مسئله گرمایش زمین تبدیل به یک مسئله سیاسی شده است تا یک مسئله بشردوستانه.

وی با تاکید بر این‌که گرم شدن تدریجی زمین به کشورهای کوچک و فقیر ربط چندانی ندارد و ریشه آن را باید در کشورهای بزرگ جست‌وجو کرد، می‌گوید: "معاون سابق رئیس‌ جمهور آمریکا یک فیلم در این زمینه درست کرده است و کم‌ کم دارد آن را در همه کشورهای دنیا نشان می‌دهد و خودش هم همراه آن می‌رود تا از این موضوع به نفع حزب دمکرات استفاده کند. در صورتی که باید بیشتر به خودشان در این زمینه درس بدهند."

این پژوهشگر در ادامه می گوید: "آمریکا تنها کشوری است که مشارکت در یک موافقتنامه به قولی الزام‌آور را برای کاهش گازهای گلخانه‌ای رد کرده است. چون آمریکا با کمپانی‌های غول‌آسایش بیشترین نقش را در اشاعه فرهنگ مصرفی در جهان دارد. این کشور نفت را بیش از سایر جهان در زمینه صنعت اتومبیل‌سازی مصرف کرده است. تبلیغات آمریکایی جهان را پر کرده است. عده‌ای در کنفرانس‌ها استفاده بی‌رویه از اتومبیل را نکوهش می‌کنند و می‌گویند خطرناک است و از سوی دیگر بازار در قبضه فرهنگ مصرفی آمریکاست. به نظر می‌رسد در گام نخست باید فکری برای از بین بردن این تناقض کرد."

به عقیده این نویسنده، در بسیاری از بحث‌هایی که در طرفداری از محیط زیست از سوی دولت‌ها مطرح می‌شود یک جای خالی وجود دارد: "نمیشود برای حل مشکل فقط از مردم توقع داشت که مثلاً چرا روزانه با اتومبیلشان سر کار می‌روند و نه با سیستم حمل و نقل شهری. جنگ و ویرانی را نمیتوان ندیده گرفت و تاثیر بمب‌هایی که مثلا اخیرا در همین عراق ترکیده شد و تاثیرات مخرب آن گاه قابل قیاس با آلوده‌ترین شهرهای ایران نیست. باید بررسی کرد که چه عواملی سبب شده که چین از سال ۱۹۳۹ تا به امروز به یکی از بزرگترین تولیدکنندگان گازهای گلخانه‌ای تبدیل شود؟ پاسخ به این پرسش‌ها در بحث گرمایش زمین اجتناب ناپذیر است."