بزرگسالان دارای اختلال ای دی اچ دی ممکن است در هنگام تنهایی احساس افسردگی کنند

پرفسور فيليپ آشرسون، از بيمارستان مودزلی لندن، خواستار تشخیص و درمان اين بيماران شده است.

ای دی اچ دی (ADHD) درکودکی به خوبی شناخته شده است اما تخمين ها حاکيست ۶۵ درصد بيماران درسالهای بعد هنوز تحت تاثير ابتلا به این اختلال در دوران کودکی هستند.

فصلنامه روانپزشکی بريتانيا نوشته است که بزرگسالان با اين اختلال ممکن است دچار افسردگی، اضطراب و تکانش گری (بيقراری) بشوند.

همچنين آگاه سازی درباره ای دی اچ دی به اين معنا است که شمار بيشتری از بزرگسالان علائم اصلی اين اختلال را در خود تشخيص دهند و در جستجوی کمک برآيند.

بزرگسالان با ای دی اچ دی درمان نشده هزینه بیشتری را به شبکه بیمه برای درمان های بهداشتی به دليل اختلالات مربوط به سيگار کشيدن، افزايش ميزان تصادفات جدی و سوء استفاده از الکل و مواد مخدرتحمیل می کنند پرفسور آشرسون ، روانپزشک

پرفسور آشرسون می گويد برخی از بزرگسالان ممکن است تاکنون تشخيص اشتباهی با يک مشکل روانی ديگر دريافت کرده باشند و در نتيجه تحت درمان اشتباهی نيز قرار گرفته باشند.

دارو درمانی

در حال حاضر استفاده از داروهای محرک همچون ريتالين در کودکان بسيار شايع است و پرفسور آشرسون می گويد که اين امر بايد به عنوان يک درمان استاندارد در بزرگسالان نيز مورد توجه قرار گيرد.

وی می گويد:"تجويز دارو به ويژه داروهای محرک، راه موثری در کاهش علائم و رفتارهای ای دی اچ دی در بزرگسالی است. به همين دلايل ما مصرانه می خواهيم که درمان دارويی مناسب برای ای دی اچ دی بايد به عنوان جزیی از منابع درمانی معمول در مراکز روانپزشکی محسوب شود."

به هر روی، پرفسور آشرسون استدلال می کند که بی توجهی به اين اختلال ممکن است هزينه بيشتری داشته باشد.

وی می گويد: "بزرگسالان با ای دی اچ دی درمان نشده هزینه بیشتری را به شبکه بیمه برای درمان های بهداشتی به دليل اختلالات مربوط به سيگار کشيدن، افزايش ميزان تصادفات جدی و سوء استفاده از الکل و مواد مخدرتحمیل می کنند."

وی تاکيد می کند که باید پژوهش های بيشتری برای تببين سهم ای دی اچ دی در اختلالات روانپزشکی بزرگسالان صورت بگيرد.

کمبود امکانات

يک مطالعه اخير در لندن نشان داده است که اگرچه علائم اين اختلال در کودکان بين هفت تا ۱۷ سال رو به کاهش گذاشته است، ولی هفده ساله ها دارای همان ميزان از هايپراکتيوتی(بیش فعالی) بوده اند که هفت ساله ها.

وقتی همين گروه در سن ۲۶ سالگی نيز مورد ارزيابی قرار گرفتند، مشخص شد که دارای ميزان قابل توجهی از اختلالات روانپزشکی شامل احساس بی قراری، احساس افسردگی در هنگام بی تحرکی وافسردگی و مشکل در حفظ روابط پايدار بوده اند.

دکتر کريس استير که درمانگر ای دی اچ دی در کودکان است می گويد که کمبود امکانات برای بيماران مسن تر وجود دارد که به معنای آن است که بيمارانی که وارد دوران بزرگسالی می شوند از حمايت های مورد نياز و درمانی بی بهره می مانند، حتی اگر آنها همچنان دارای همان علائم بيماری باشند.

وی می گويد: "ما اغلب بيماران زير ۲۰ سال را مورد توجه قرار می دهيم، من فقط چند بيمار در سنين ميانی بيست تا سی سال داشتم و اين بسيار پرمخاطره است که به يک بيمار بگوييم من متاسفم ديگر نمی توانم تو را ويزيت کنم."