نازنین

خانم دکتر مهديس کامکار(روانپزشک): ارتباط آدم ها ۳۰ درصد کلاميه و ۷۰ درصد غير کلاميه. يعنی انسان ها بدون استفاده از واژه ها می توانند با هم ارتباط داشته باشند. بنابراين رفتار بدن يا زبان بدن خيلی مورد توجه رفتارشناسان و روانکارانه. به اين خاطر که آدم ها بدون اينکه لازم باشه از واژه ها استفاده بکنند می توانند با وضعيت و حرکات بدنشون با هم ارتباط برقرار بکنند و به صورت خودآگاه يا نا خودآگاه منظور همديگر رو متوجه بشوند. درستی اين مطلب هم بستگی به فرهنگ افراد داره.

پس در تماس برقرار کردن با مردم به غير از شنيدن حرف های آنها، ديدن چشم ها وديدن بقيه صورت و حتی حرکات بدن و دست آنها خيلی مهمه. از قديم هم گفتن که چشم، آيينه روحه و ميشه با نگاه خيلی حرف ها زد.

گزارش نازنین و گفتگو با خانم دکتر مهديس کامکار

يکی از مهمترين قسمت هايی بدون ارتباط کلامی به عنوان زبان بدن به حساب مياد، نگاه يک شخصه. آدم ها با توجه به فرهنگشان می توانند با نگاه کردن يا نکردن به همديگه افکار مختلفی رو برسونند.

ولی به غير از چشمهای کسانی که طرف صحبت ما هستند، ساير اعضای بدن آنها هم خيلی حرفها برای گفتن دارن. حتی ابروها هم نقش مهمی در برقراری ارتباط بازی می کنن. در همه جوامع ارتباط بين دو نفر با نوعی حرکت ابروان به عنوان نشانه تائيد آغاز می شود. از ابروها می شود برای پرسيدن سئوال يا سرزنش استفاده کرد.

	خنديدن و يا فشردن لب ها به همديگر پيام های مختلفی به طرف مقابل می دهد.

در زير چشمان ما کيسه هايی قرار داره که هنگام خنديدن پف می کند ، اما فقط در صورتی پف می کند که خنده واقعی باشه ، در غير اينصورت فقط پوست چين می خورد.

يکی ديگه از اعضای صورت که منعکس کننده حالات و روحيات ماست، لب های ماست. خنديدن و يا فشردن لب ها به همديگر پيام های مختلفی به طرف مقابل می دهد.

حتی در کودکان هم هنگام بازی، حتی اگر بازی کشتی گرفتن و يا دست وپنجه نرم کردن دوستانه هم باشه، دهان بچه ها وقتی دارن بازی می کنن بازه و دندان هاشون پيداست و ماهيچه های صورتشون هم منقبض نيست. اما، به محض اينکه ماهيچه ها منقبض بشه و لب ها به هم نزديک بشه، ديگه وقتشه که به بازی پايان داد، چون معلومه که حالت درونی بچه هم تغيير کرده.

اما دست ها چطور؟ دست ها چی ميتونند به ما بگويند؟

دکتر کامکار: به طور مثال در بسياری از فرهنگ ها مردم از دست ها زياد استفاده می کنند چون ارتباط گرم و صميمی دارند. يا جاهايی که آب و هوای گرم و مرطوبی داره، يا کسانی که اعتماد به نفس زيادی دارند از دست ها زياد استفاده می کنند. در عين حال افرادی که افسرده هستند دست های بی حرکتی دارند يا اونها رو به هم می مالند.

به غير از اعضای صورت و دست، ما با مشاهده بقيه بدن طرف مقابل ميتونيم تا اندازه ای به حالات روحی او پی ببريم. حالت ايستادن و يا نوع راه رفتن يا نشستن آنها ميتواند به ما در مورد روحيه و شخصيت فرد مقابل اطلاعاتی بدهد.

مسئله ديگه وضعيتی هست که افراد به بدنشون ميدن. به طور مثال خم شدن، با پايين نگاه کردن يا فشردن دست ها. يا آدم هايی که لبه صندلی می نشينند معمولاً اشخاص بدون اعتماد به نفس هستند.

من موقعی که بچه بودم عادت داشتم دستهامو بزنم به کمرم و بايستم و يا حرف بزنم، و بزرگترها مرتب به من گوشزد می کردن که مثل قمر خانم دستهاتو به کمرت نزن (قمر خانم يکی از شخصيت های توی يک سريال تلويزيونی قديمی بود که خيلی دردو و قلدرو حق به جانب بود و مرتب با همه جر وبحث می کرد و به محض اينکه می خواست شروع بکنه به سرو صدا کردن دست هاشو می زد به کمرش).

البته من اين روزها خيلی ها رو می بينم که دست هاشون رو به کمرشون می زنن و هيچوقت هم رفتارشون مثل قمر خانم نيست. برای من هميشه اين سئوال وجود داشته که مفهوم دست به کمر زدن چيه، و بالاخره جوابم را از دکتر کامکار گرفتم.

دکتر کامکار: نگاه، حرکت دست و پای افراد در اين موارد مهمه. گاهی اوقات آدم های خشمگين اين کار رو انجام می دهند. در برخی موارد هم افراد مطمئن و راسخ اين کار رو انجام می دهند. يا مثلاً در عصبانيت. به هر حال در هر صورتی افرادی که احساس بکنند در کاری که انجام می دهند يا حرفی که زدند راسخ هستند، دست خودشون رو به کمر می زنند.