به اعتقاد جان چرچ با بالارفتن سطح اقيانوس ها پيشامد سيل در مواقع طوفان بيشتر خواهد شد

پژوهشگران استراليائی کشف کرده اند که در فاصله سال های ١٨٧٠ تا ٢٠٠٤ سطح آب درياها نوزده و نيم سانتيمتر بالارفته و در پنجاه سال اخير اين سرعت زيادتر از پيش بوده است.

اين تحقيق که در مجله تحقيقات ژئوفيزيکی منتشر شده بر اطلاعات بدست آمده از اندازه گيری امواج دريا در اطراف جهان مبتنی ست.

يافته های اين تحقيق با پيش بينی هيأت بين المللی تغييرات جوی مطابقت دارد. اين هيأت در گزارش سومين برآوردش از وضعيت جوی جهان که در سال ٢٠٠١ منتشر شد پيش بينی کرد که سطح آب های جهان در فاصله سال ١٩٩٠ تا سال ٢١٠٠ بين ٩ تا ٨٨ سانتيمتر بالا خواهد رفت.

در تلاش برای کم کردن ضريب اشتباه در اين پيش بينی پژوهشگران استراليائی اطلاعات ضبط شده در باره امواج را از سال ١٨٧٠ مورد مطالعه قرار داده اند.

داده های اطلاعاتی از نقاط مختلفی در اطراف جهان جمع آوری شده اند. البته در طی ١٣٠ سال گذشته تعداد محل های اندازه گيری افزايش پيدا کرده است.

اين اطلاعات نشان می دهد که سطح آب دريا ها در اين مدت بالاتر رفته و سرعت اين تغيير نيز در حال افزايش است.

در تمام سال های از ١٨٧٠ ببعد ميزان متوسط اين افزايش ٤٤/١ ميلی متر در سال بوده است.

اين ميانگين اگر در طول قرن بيستم اندازه گيری شود به ٧٠/١ ميلی متر افزايش می يابد و اگر از سال ١٩٥٠ محاسبه شود به ٧٥/١ ميلی متر می رسد.

هرچند همه ماکت های جوشناسی پيش بينی بالا آمدن سطح اقيانوس ها را کرده اند اما پژوهشگران اين گزارش می گويند اين نخستين بار است که پيش بينی مستند بر داده های تاريخی ست.

سيل ها و طغيان ها

پژوهشگران می گويند اگر سرعت اين افزايش ارتفاع آب به همين نسبت فعلی تشديد شود ممکن است تا پايان قرن بيست و يکم سطح آب درياها بين ٢٨ تا ٣٤ سانتيمتر بالا برود.

	آب شدن کوه های يخی در قطب جنوب يکی از دلايل بالا رفتن سطح آب درياهاست

وی در گفتگو با آسوشيتد پرس گفته است: "معنای اين تغيير اينست که در مواقع توفانی سيل های بيشتری در مناطق کم ارتفاع تر پيش خواهد آمد."

"در سواحل ماسه ای شاهد عقب نشينی و خراب شدن ساحل ها خواهيم بود و جزاير جهان با سيل های سهمگين تری مواجه خواهند شد."

در حال حاضر دانشمندان جو شناس بر اين قول متفقند که افزايش گازهای گلخانه ای نظير بی اکسيد کربن در جو زمين از دلائل اصلی بالارفتن دمای جهان است.

بالارفتن حرارت می تواند به اشکال مختلفی - از جمله آب کردن کوه های يخی و/يا افزايش حجم آب بر اثر دما- باعث بالارفتن سطح آب های زمين بشود.

در قطعنامه کيوتو در سال١٩٩٧ کشورهای صنعتی متعهد شدند که تا سال ٢٠١٢-٢٠٠٨ ميزان توليد گازهای گلخانه ای خود را به ٥% کمتر از سال ١٩٩٠ کاهش دهند. بعدا ايالات متحده و استراليا از اين پيمان خارج شدند.

دکتر چرچ می گويد: "ما بايد توليد اين گازها را بسرعت کاهش بدهيم اما در عين حال بايد اين تغييرات جوی را هم بپذيريم و خودمان را با آن تطبيق بدهيم."