کازموس يک قرار بود از فوتون های خورشيدی به عنوان نيروی محرکه استفاده کند

ايستگاه های زمينی پس از پرتاب اين فضاپيما آنچه را علائم راديويی اين کاوشگر به نظر می رسيد رديابی کردند، و مسوولان پروژه می گويند دريافت اين امواج هنوز برای آنها يک معماست.

اين فضاپيما موسوم به "کازموس-1" روز سه شنبه به وسيله يک فروند موشک از يک زيردريايی روسی به سوی مدار زمين پرتاب شد.

مقام های روسيه گفتند که موشک حامل کازموس-1 در نخستين مرحله پرتاب پس از آتش گشودن از کار افتاد.

عليرغم اعلاميه های نيروی دريايی و سازمان فضانوردی روسيه داير بر از دست رفتن فضاپيما، تيم کازموس-1 در طول روز سه شنبه هنوز به موفقيت پرتاب اميدوار بودند.

با اين حال اين اميدها اکنون نقش بر آب شده است. حاميان مالی اين ماموريت که گروهی به نام "انجمن سياره ای" در پاسادينای کاليفرنياست طی بيانيه ای پذيرفت که نتيجه گيری مقام های روسيه احتمالا درست است.

اما افزود که "نشانه های ضد و نقيضی در اطلاعاتی که توسط ساير منابع دريافت شده به چشم می خورد."

آنچه به نظر می رسيد علائم راديويی اين فضاپيما باشد روز سه شنبه توسط سه ايستگاه زمينی دريافت شده بود.

يک سخنگوی آژانس فضايی روسيه گفت که تقويت کننده راکت "وولنا" که حامل کازموس-1 بود 83 ثانيه پس از پرتاب از کار افتاد.

وزارت دفاع روسيه برنامه ای را برای کشف قطعات احتمالی اين فضاپيما به اجرا گذاشته است.

هدف از طراحی اين فضاپيما بررسی امکان استفاده از نور خورشيد به عنوان نيروی محرکه فضاپيماهای آينده بود.

قرار بود اين بادبان ها ذرات نور خورشيد يا همان فوتون ها را منعکس کرده و فضاپيما را در جهت خلاف تابش نور به حرت در آورند.

در صورتيکه اين فضا پيما در مدار مورد نظر قرار می گرفت، هشت آينه پره ای آن در دايره ای به قطر 30 متر گشوده می شد و مانند بادبان های يک کشتی، سفينه را به حرکت در می آورد.

سازندگان در نظر داشتند نشان دهند که در ماموريت های فضايی به نقاط دوردست منظومه شمسی نيازی به استفاده از سوخت های پرهزينه نيست.

ساخت اين ماهواره با هزينه نسبتا اندک چهار ميليون دلار انجام گرفت و "انجمن سياره ای" که در شهر پاسادينای کاليفرنيا مستقر است هزينه ساخت و پرتاب آن را تامين کرد.

آژانس های فضايی آمريکا، اروپا، روسيه و ژاپن نيز برنامه هايی برای ساخت فضاپيماهای مجهز به بادبان های خورشيدی در دست تهيه دارند.

به گفته دانشمندان، شتاب ناشی از برخورد ذرات نور خورشيد خيلی کم خواهد بود اما مزيت بادبان خورشيدی در مقايسه با نيروی رانش شيميايی (سوختی) اين است که شتاب فضاپيما به طور مداوم افزايش می يابد.

به دليل اينکه فضاپيمای مجهز به بادبان های خورشيدی نيازی به حمل سوخت ندارد، دانشمندان انتظار دارند از آن در پرتاب سفينه به سوی سياره های دوردست منظومه شمسی استفاده کنند.