راجر هاردی مفسر بی بی سی در امور اسلامی

	جمعيت مسلمان هلند به چاپ کاريکاتورهای پيامبر اسلام نيز واکنش نشان داده و تظاهرات کردند

نبيل 26 ساله است؛ نيمی از زندگی اش را در مراکش گذرانده و نيمی را در هلند؛ انگليسی را خوب صحبت می کند و زبان هلندی اش با هر معياری عالی است. نبيل موسيقی جاز گوش می کند، لباس های آراسته به تن دارد و عاشق تاکسی نقره ای رنگش است.

نبيل و همسرش کريمه يکی از زوج های داوطلبی هستند که برای مطالعه موردی همگرايی مسلمانان در جامعه هلند و مشکلات پيش روی يکپارچگی اين جامعه در نظر گرفته شده اند.

در يکی از مناطق مهاجر نشين آمستردام، پايتخت هلند، نبيل مدرسه ای را به من نشان می دهد که محمد بويری در آن درس می خوانده؛ محمد همان جوان هلندی-مراکشی بود که در سال 2004 ميلادی تئو وانگوگ، فيلمساز هلندی و از منتقدان سرسخت اسلام، را به قتل رساند و به حبس ابد محکوم شد.

بحث بر سر اسلام و مهاجرت حتی پيش از ماجرای کشته شدن وانگوگ هم مانند آتشی زير خاکستر وجود داشت. اما اين رخداد کشور هلند را به تمامی به مجادله ای کشاند - گاه نه چندان دوستانه - بر سر چگونگی يکپارچه کردن مسلمانان، به ويژه جوانان مراکشی، با جامعه هلند.

با سنگين تر شدن فضای جامعه و منفی تر شدن افکار عمومی، ديگر هلند آن کشور کوچک، ليبرال و مهربان سابق نبود.

هويت های تازه

	محمد بويری به جرم کشتن تئو وانگوگ فيلمساز هلندی منتقد اسلام به حبس ابد محکوم شد و در زندان به سر می برد

نبيل کشتن تئو وانگوگ را محکوم می کند. با اين حال اين پرسش برايش مطرح است که چرا مسلمانان ديگر بايد به نوعی تاوان رفتار محمد بويری را بدهند.

کريمه، همسر نبيل، به خاطر می آورد که چگونه در فروشگاهی که کار می کند مورد سخنان انتقاد آميز مشتريان قرار می گرفته است. واژه 'مراکشی' طوری به کار گرفته می شده که گويا در خود اتهامی جای داده است. و اين همه در شرايطی که کريمه در هلند به دنيا آمده و بزرگ شده است.

جوانان مسلمان که در حال رشد در اين کشور هستند، به روش های گوناگون برای خود هويتی تازه می آفرينند.

گروهی برای بيان دلزدگی و سرخوردگی خود به موسيقی روی می آورند. موسيقی رپ (Rap) مراکشی حاصل تلاش همين دسته است که بخش درخور توجهی از فرهنگ زنده و سکولار جوانان را تشکيل می دهد.

با اين حال اگر از همين خواننده های جوان رپ در مورد مذهبشان بپرسيد، بدون درنگ می گويند 'مسلمان.'

در مقابل اين گروه، بسياری از جوانان به اسلامی سخت محافظه کارانه روی می آورند. نبيل مرا به مسجدی در شهر لاهه می برد که روحانی آن از کشور سوريه است و توانسته جوانان بسياری را به خود جذب کند.

حاضران در مسجد از قوم ها و نژادهای مختلف هستند. پيام گردانندگان اين است: اسلام دعوتی است فراتر از قوم و نژاد، و جامعه ای بين المللی از برادران و خواهران می آفريند.

حتی نبيل که به نظر چندان مذهبی نمی رسد تحت تاثير فضای صميمی و پيام ساده امام مسجد قرار گرفته است. به من می گويد: "جوانان نياز به جهت دهی دارند،" شايد پيش خود به محمد بويری فکر می کند، يا به جوانان مراکشی که گرفتار بزهکاری و مواد مخدر شده اند.