جاناتان مارکوس خبرنگار بی بی سی در امور ديپلماتيک

	رييس جمهور آمريکا در نطق ساليانه خود پيش از مقام های ايرانی، مردم اين کشور را مورد خطاب قرار داد

وی نه تنها از افغانستان و عراق و لبنان به عنوان نمونه های حرکت به سوی دموکراسی نام برد، بلکه با آوردن مثال های ديگری چون مصر، تشکيلات خودگردان فلسطين و حتی عربستان سعودی، از نوشتن 'فصلی تازه در داستان حاکميت بر سرنوشت خويش' برای مردم اين منطقه و با کمک آمريکا سخن گفت.

آقای بوش اذعان کرد که دموکراسی های خاورميانه شبيه به ايالات متحده نبوده و هرکدام آيينه تمام نمای سنت های تاريخی شهروندان خودشان خواهند بود؛ اعترافی که از پذيرش عدم وجود يک الگوی واحد دموکراسی برای همه جوامع خبر می دهد.

شايد هيچکس در وجود تحرک سياسی در خاورميانه ترديد نداشته باشد، اما سوال اينجاست که آيا اين تحولات را می توان نمايانگر يک گذار بنيادين به سوی دموکراسی دانست؟ برای پاسخ به اين پرسش هنوز خيلی زود است.

دردسرهای آقای بوش

ايران با سيری فزاينده در حال تبديل شدن به يک بازيگر مهم منطقه ای است، آنهم در زمانی که درگيری اتمی اين کشور با واشنگتن و اتحاديه اروپا به اوج خود نزديک می شود

موفقيت اخير حماس در انتخابات پارلمانی فلسطين، تنها به عنوان يک نمونه، پاره ای مشکلات پيش رو در اين مسير را بازگو می کند.

به قدرت رسيدن دموکراتيک يک گروه، که در ايدئولوژی خود راه حل 'دو-کشور' را برای مناقشه اسراييل و فلسطين رد می کند، برای آمريکايی ها نگران کننده است.

ابتکار ديگر آقای بوش در نطق ساليانه 2006، خطاب کردن مستقيم مردم ايران پيش از دولتمردانی بود که بر آنها حکمرانی می کنند.

اما اين مساله نيز محدوده حساسی است: ايران روابط گسترده ای با حماس و حزب الله لبنان دارد و گذشته از آن، از نفوذ بسياری در جمعيت شيعيان عراق برخوردار است.

ايران با سيری فزاينده در حال تبديل شدن به يک بازيگر مهم منطقه ای است، آنهم در زمانی که درگيری اتمی اين کشور با واشنگتن و اتحاديه اروپا به اوج خود نزديک می شود.

و فراتر از اين همه، ايران با روندهای اخير خاورميانه، و با تحولاتی که جورج بوش آنگونه مشتاقانه تحسينشان می کند، فاصله ای بسيار دارد.