پل رينولدز گزارشگر بی بی سی در امور جهانی

بوش می گويد لياقت و سياست های لازم برای انتخاب مجدد را دارد

او در سخنرانی دو ماه قبل خود در گردهمايی انتخاباتی جمهوری خواهان در نيويورک سعی کرد اين نکته را در اذهان جا بياندازد که اين انتخابات بر پاشنه امنيت ملی می گردد.

او با اين شعار که در داخل کشور "عامل اتحاد نه تفرقه" خواهد بود و يک سياست خارجی "متواضعانه" را در پيش خواهد گرفت دوران رياست جمهوری خود را آغاز کرد، با اين حال اوضاع طبق پيش بينی او پيش نرفته است.

او درحالی برای بار دوم نامزد رياست جمهوری است که هم آمريکايی ها و هم جهانيان بر سر جنگی که او عليه صدام راه انداخت دچار تفرقه هستند.

موافقان و مخالفان بوش توافق دارند که در پی حملات 11 سپتامبر 2001، زمانی که او مردم را پشت سر خود متحد ساخت، بهترين دوران رياست جمهوری اش بود.

اما او برای جلب همان ميزان حمايت در مورد جنگ در عراق همواره در تکاپو بوده است.

با اين حال عليرغم پيدا نشدن سلاح های کشتار جمعی در عراق، تاکنون خللی در عزم و اعتقاد او داير بر درستی جنگ وارد نشده است.

انتخاب مجدد باعث خواهد شد پسر از پدر پيشی گيرد

رای دهندگان در روز دوم نوامبر شخصيت و سياست های آقای بوش را به داوری می نشينند. به نظر می رسد که جورج بوش بيش از پدرش به انتخاب مجدد دل بسته باشد.

بوش پدر شخصيتی اشرافی بود و پيروزی و شکست هر دو را اموری ظاهرفريب می ديد.

رئيس جمهور فعلی اما انتخاب مجدد را نه تنها مهر تاييدی بر اعتبار خود، بلکه همچنين آن تصديق کننده خصوصيات خود به عنوان يک رهبر دوران جنگ، می داند.

انتخاب مجدد همچنين برای او شکستی را که پدرش در پايان دوره نخست رياست جمهوری متحمل شد جبران می کند. او همچنين ممکن است به پيشی گرفتن از والدينش افتخار کند.

تصميم های دشوار

جورج بوش، درست يا غلط، تصميم های بزرگی گرفته است.

در سال های 2001 و 2002، او با اعلان "جنگ عليه تروريسم"، سرنگون کردن حکومت طالبان و پرورش دکترينی برای حملات بازدارنده، به بحران 11 سپتامبر واکنش نشان داد.

او در سال 2003 يک قدم پيشتر رفت و به عراق حمله کرد.

آيا اين قدمی افراطی بود؟ پيامدهای اين تصميم تاکنون بسيار دشوارتر از آنچه پيش بينی می شد از آب درآمده است.

اما اگر رای دهندگان قانع شوند که عراق در جهت تشکيل دولتی که نماينده مردم است گام می زند و آمريکا در مسير خروج از آن کشور است، شايد آنها مساله سلاح های کشتار جمعی که هرگز يافت نشد را فراموش کنند.

اما اگر هرج و مرج کنونی ادامه يابد اين کابوس که جنگ عراق باعث زايل شدن همدردی جهانی با آمريکا و تحقير آنها نسبت به اين کشور شد او را رها نخواهد کرد.

جورج بوش در ييل تحصيل کرده است

آقای بوش در سياست های داخلی نيز از تصميم های دشوار، يا به گفته برخی پرمکافات، روگردان نبوده است. در سال 2003، او بار ديگر عليرغم کسر بودجه فزاينده، ماليات ها را کاهش داد.

وی استدلال کرد که اقتصاد نيازمند محرک است و کاهش ماليات اين محرک را فراهم خواهد کرد. اما برخی او را متهم کرده اند از رسيدگی به نيازهای قشرهای کم درآمد به نفع بخش های متمول چشم پوشی می کند.

همين عملکرد باعث شده با آن "عامل وحدت بخش" فاصله زيادی داشته باشد.

البته او به عنوان فرماندار تگزاس يک چهره وحدت بخش تلقی می شد. اما او اکنون حاکم جهانی کاملا متفاوت است. در برخی قسمت ها او هم محبوب و هم منفور بوده است. در ساير جاها او تنها احساس انزجار برانگيخته است.

جورج بوش در جوانی با حرارت به مسيحيت روی آورد و ناگهان عادت شرابخواری را کنار گذاشت. او همان حرارت مذهبی را با خود به کاخ سفيد آورده است.

صفاتی در او هست که اين تحول را به خوبی نمايان می کند.

با اين همه، کسانی که با او ملاقات کرده اند می گويند شخصيتی جذاب است. بدون شک، تونی بلر، نخست وزير بريتانيا يکی از آنهاست.

جورج بوش و تونی بلر به يکديگر نزديک بوده اند

تونی بلر در ستايش جورج بوش از تنها فشردن دست او بسيار فراتر رفته است.

او در جورج بوش کسی را يافت که با کمک او می تواند جهان را اصلاح کند. تونی بلر حتی در سال 1999 در جنگ کوزوو نشان داده بود که برای استقرار نيروهای زمينی آمادگی کامل دارد. آن جنگ تنها طی عمليات هوايی انجام شد.

بيل کلينتون، رئيس جمهور وقت آمريکا، از اين موضع تونی بلر شوکه شده بود.

جورج بوش اما آماده بود. او و تونی بلر عزم جزم کردند مشکلات جهان را حل کنند.

اينکه آيا آنها قهرمانانی با جوشن های براق يا نوعی دون کيشوت و سانچو پانزا تلقی خواهند شد، موضوع کاريکاتورها و کتاب های تاريخ است.

از تگزاس تا واشنگتن

جورج بوش در زندگی به تدريج پلکان ترقی را طی کرد.

تربيت او در يک خانواده موفق سياسی درهای زيادی را به رويش گشود. او در مدارس خصوصی درس خواند و برای تحصيلات دانشگاهی به ييل رفت، اما به نظر نمی رسيد سرنخی از اينکه زندگی او را به کدام سو می برد داشته باشد. در عوض، او حتی در ييل، اهل مهمانی رفتن و خوشگذرانی بود.

جورج بوش خلبان پاره وقت بود و هرگز به جنگ اعزام نشده است

در دوران جنگ ويتنام برخلاف رقيب کنونی خود جان کری، نه برای شرکت در جنگ، بلکه به عنوان خلبان پاره وقت در گارد ملی هوايی در تگزارس ثبت نام کرد و هرگز به جنگ نرفت.

پس از آن جدی تر و وارد فعاليت های مالی شد. او با فروش تيم بيس بال "تگزاس رينجرز"، که به بهای ارزان خريده اما با زيرکی توسعه داده بود، پول زيادی ساخت.

او به پندهای همسرس، لورا، گوش سپرد و راه و رسم زندگی اش را تغيير داد. پس از رقابتی ناموفق برای ورود به کنگره آمريکا وارد سياست در سطح ايالتی شد.

ان ريچاردز، رقيب او در انتخابات فرمانداری تگزارس، آقای بوش را به عنوان يک سياستمدار "سبک وزن" رد کرد. اما اشتباه می کرد و چوب همين اشتباه را خورد.

جورج دبليو بوش همواره نسبت به حريفان از يک برتری خاص برخوردار بوده است. مخالفان اغلب او را دست کم گرفته اند.

شايد از اين پس کسی چنين نکند.