مرکل نخستين زنی است که در تاريخ آلمان به مقام صدر اعظمی دست می يابد

اين سياستمدار آلمانی در ژوئيه سال 1954 در خانواده هورست کاسنر، کشيش کليسای لوتری در شهر هامبورگ متولد شد و تا زمان نخستين ازدواج خود، آنگلا دوروتيا کاسنر نام داشت.

هورست کاسنر در همان سال تولد دخترش به سمت کشيش کليسای لوتری در تمپلين، از شهرهای واقع در آلمان شرقی سابق، منصوب شد و آنگلا در اين شهر به مدرسه رفت.

وی در سال 1973 وارد دانشکده فيزيک دانشگاه لايپزيگ در آلمان شرقی شد و تا سال 1978 در همين دانشگاه به تحصيل پرداخت.

از سال 1978 تا 1990، وی همزمان به کار و تحصيل در موسسه مرکزی فيزيک شيمی در آلمان شرق مشغول بود و پس از کسب درجه دکترا، به تحقيق و تدريس در زمينه فيزيک کوانتوم روی آورد.

آنگلا کاسنر در سال 1977 با اولريخ مرکل، فيزيکدان آلمانی، ازدواج کرد اما زندگی زناشويی آنان در سال 1982 به طلاق انجاميد.

در سال 1998، وی با يوآکيم ساوئر، استاد رشته شيمی در برلين، ازدواج کرد اما نام خانوادگی همسر سابق خود را همچنان حفظ کرده است.

خانم مرکل از دو ازدواج خود فرزندی ندارد.

زندگی سياسی در شرق

در مورد زندگی سياسی آنگلا مرکل نظرات گوناگونی ابراز شده است.

واقعيت اين است که تا زمانی که نظام کمونيستی آلمان شرقی در شرف فروپاشی بود از وی اثری در فعاليت های سياسی ديده نشده بود.

برخی ناظران گفته اند که خانم مرکل، مانند هر شهروند ديگر آلمان شرقی، ناگزير بود برای برخورداری از فرصت های تحصيلی و شغلی که در انحصار نظام کمونيستی بود لااقل به ظاهر مشروعيت حکومت را قبول کند در حاليکه به خاطر تولد و رشد در يک خانواده مذهبی قلبا با اين نظام مخالف بود.

گروهی ديگر اين نظر را ابراز داشته اند که وی اساسا به مسايل سياسی علاقه ای نداشت و تا زمان ادامه حکومت کمونيستی، برای برخورداری از امکانات موجود در آلمان شرقی، در حد انتظار نسبت به نظام سياسی حاکم ابراز وفاداری می کرد.

	مرکل با حمايت کهل ترقی کرد اما از انتقاد از وی خودداری نورزيد

پس از شکست آلمان نازی در جنگ دوم جهانی، بخش غربی آلمان تحت نظر نيروهای غربی و بخش شرقی تحت اختيار شوروی قرار گرفته بود و با اعلام تشکيل جمهوری فدرال آلمان در غرب در سال 1949، اتحاد شوروی نيز ضمن مخالفت با الحاق دو بخش آلمان به يکديگر، ايجاد تشکيلات اداری کمونيستی را در شرق اعلام داشت.

در سال 1954، اين بخش از آلمان تحت عنوان جمهوری دموکراتيک آلمان به عنوان يک کشور مستقل اما تحت نظام کمونيستی اعلام موجوديت کرد.

از جمله مهمترين تحولات اين دوره از تاريخ آلمان، اقدام دولت آلمان شرقی در احداث ديوار حايل بين دو بخش غربی وشرقی برلين در سال 1961 بود تا از فرار شهروندان از شرق به غرب جلوگيری شود.

در سال 1989، حکومت آلمان شرقی سرانجام اجازه رفت و آمد بين دو بخش برلين از طريق ديوار معروفی را داد و اين ديوار به زودی به دست مردم فرو ريخت.

در ماه مارس 1990، نخستين انتخابات آزاد پارلمانی در آلمان شرقی برگزار شد و حزب کمونيست نتوانست اکثريت کرسی های پارلمان را به دست آورد و در نتيجه، از حکومت کناره گذاشته شد.

در اوت همان سال، پارلمان آلمان شرقی تصميم گرفت اين بخش نيز به جمهوری فدرال آلمان بپيوندند و وحدت مجدد آلمان تحقق يافت.

مرکل در صحنه سياست

نخستين گزارش از زندگی سياسی آنگلا مرکل به سال 1989 و فعاليت وی در جنبش حمايت از دموکراسی باز می گردد.

با از ميان رفتن ديوار برلين، خانم مرکل به حزب جديد التاسيسی موسوم به "نقطه عزيمت دموکراتيک" در آلمان شرقی ملحق و پس از برگزاری انتخابات آزاد و تشکيل دولت جديد به رهبری لوتار دی مايزير، به عنوان معاون سخنگوی دولت منصوب شد.

پس از وحدت دو آلمان، وی در انتخابات عمومی دسامبر سال 1990توانست به عضويت بوندستاگ - مجلس سفلای پارلمان فدرال - انتخاب شود و حزب وی به حزب دموکرات مسيحی پيوست.

	رقابت فشرده مرکل و شرودر به پيروزی قطعی هيچيک منجر نشد

در اين سمت، وی از حمايت گسترده آقای کهل برخوردار بود و پس از شکست دولت دموکرات مسيحی در انتخابات سال 1998 و کناره گيری هلموت کهل از رهبری حزب، اعضای حزب دموکرات مسيحی خانم مرکل را به عنوان دبير کل حزب انتخاب کردند.

در سال های بعد، حزب دموکرات مسيحی توانست در انتخابات ايالتی و مياندوره ای به پيروزی های چشمگيری دست يابد.

در سال 1999 و با انتشار گزارش هايی از تخلفات مالی گروهی از اعضای حزب دموکرات مسيحی و ارتباط اين ماجرا با هلموت کهل، خانم مرکل به صف منتقدين آقای کهل پيوست و خواستار بازنگری در تشکيلات حزبی شد.

در آوريل سال 2000، خانم مرکل به رياست حزب انتخاب شد و رهبری حزب اصلی مخالف دولت در پارلمان را در دست گرفت.

در ماه ژوئيه سال 2005، گرهارد شرودر، صدر اعظم و رهبر حزب سوسيال دموکرات، در تلاش برای تقويت موقعيت حزب، برنامه ای را برای اخذ رای عدم اعتماد و فراهم آمدن زمينه انحلال پارلمان و برگزاری انتخابات پيش از موعد به اجرا گذاشت.

حزب دموکرات مسيحی و متحد کوچکتر آن، حزب اتحاد سوسيال مسيحی، به رهبری خانم مرکل با برنامه ای که بر آزادی های اقتصادی و کاهش ماليات ها تاکيد داشت در اين انتخابات شرکت کردند اما نتوانستند به تعداد لازم کرسی پارلمانی برای تشکيل دولت دست يابند در حاليکه حزب سوسيال دموکرات نيز در کسب کرسی های لازمب رای ادامه زمامداری شکست خورده بود.

بحران سياسی ناشی از اين انتخابات سرانجام با توافق حزب دموکرات مسيحی و حزب سوسيال دموکرات برای تشکيل دولت ائتلافی خاتمه يافت و روز 22 نوامبر سال 2005، آنگلا مرکل رسما به عنوان نخستين صدراعظم زن آلمان رياست دولت را در دست گرفت.