|
محاکمه صدام، آرزوی ديرينه کردها | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
در آغاز محاکمه صدام حسين در بغداد برخی از هولناک ترين جناياتی که به رژيم او نسبت داده می شود مطرح نشد. شايد حمله شيميايی 1988 به شهر کردی حلبچه که بنابه تخمين ها باعث مرگ تقريبا پنج هزار غيرنظامی در يک روز شد، شناخته شده ترين آن جنايات باشد. کردها از مدت ها قبل چشم انتظار فرارسيدن چنين روزی بودند اما اين انتظار در هيچ کجا به اندازه شهر حلبچه مشتاقانه نبود. به سختی می توان کسی را در حلبچه پيدا کرد که در آن حمله تعداد زيادی از اعضای خانواده اش را از دست نداده باشد. تعداد ديگری نيز بعدا در اثر جراحات ناشی از گازهای شيميايی درگذشتند و بيمارستان شهر با گذشت 17 سال از حادثه هنوز سرگرم معالجه بازماندگان مبتلا به مشکلات تنفسی و بينايی و همچنين بيماران سرطانی است. به همين دليل مشاهده اين که بالاخره صدام حسين در جايگاه متهم قرار می گرفت، باعث احساس رضايت در مردم اين شهر شد. برخی از بازماندگان حلبچه سرخورده بودند که چرا تظلمات آنها در دادگاه طرح نشده است، اما برای آنها مهمتر از هر چيز قرار گرفتن رهبر سابق عراق پای ميز محاکمه بود. همچنين اين موضوع که رئيس محکمه بغداد يک قاضی سرشناس کرد از شهر سليمانيه، مرکز استانی که حلبچه در آن قرار دارد، است باعث خرسندی آنها شد. |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||