نوزدهمين نمايشگاه نقاشی انفرادی نصرت الله مسلميان از ششم تا پانزدهم آذر در نگارخانه - موزه دی برپا شده است.

مسلميان در سال ۲۰۰۳ جايزه اول نخستين بی ينال بين المللی نقاشی پکن و در ۱۳۷۹ جايزه اول نخستين دوسالانه بين المللی نقاشی جهان اسلام را از آن خود کرد.

در اين نمايشگاه بی عنوان بيست و يک تابلو از آخرين آثار نصرت الله (بهروز) مسلميان به نمايش گذاشته شده است.

در تابلوهای قطع بزرگ تنهايی و خودباختگی و هويت گم کردگی انسان امروز در ايران خود را به چشم می کشاند.

مسلميان نسبت به جهان و اوضاع اجتماعی دور و بر خود آگاه است و در آثارش به مسايل اجتماعی و تنهايی انسان ايرانی در سال های اخير توجهی ويژه داشته است.

آثار عرضه شده در اين نمايشگاه عمدتا آکريليک و کولاژ هستند.

يک مجموعه دار آثار هنری، نقاشی ها را قابل تعمق و تاويل پذير می داند و می گويد: "می توان ساعت ها به اين آثار نگاه کرد و به تدريج نکات تازه ای را در آنها کشف کرد".

به گفته سعيد شهلاپور مجسمه ساز معاصر، مسلميان هميشه از عناصر بصری نقاشی های گذشته ايران در کارش استفاده می کرده و اين نمايشگاه هم در همان جهت است.

سعيد شهلاپور، مسلميان را يکی از بهترين نقاشان معاصر می داند و معتقد است کارهايش در حال و هوای نمايشگاه گذشته و ادامه همان است.

زنان در آثار مسلميان زنانی در بند و در آرزوی آزادی و عشق اند. آنان در گوشه ای در حصار خط ها به تماشای زندگی ای نشسته اند.

در کمتر از يکساعت پس از افتتاح نمايشگاه آثار نصرت الله مسلميان، چهار تابلو به فروش رسيد.