ناهيد کشاورز

	صنعت گردشگری ايران از امکانات کافی برخوردار نيست

اوضاع سياسی ايران در سالهای اخير، تصوير ايران در رسانه های غربی را منحصر به وضعيت سياسی، اجتماعی و اقتصادی ايران کرده است. در اين ميانه کمتر توجهی به جاذبه های گردشگری ايران شده است. با وجود جذابيت های زيادی که ايران می تواند برای گردشگران اروپائی داشته باشد، عدم شناخت، مشاجرات سياسی و سخت گيری های اجتماعی و مهمتر از همه، کمبود امکانات مورد نياز توسعه گردشگری در مقايسه با ديگر کشورها، جلب توريستهای اروپائی به ايران را با مشکل مواجه کرده است.

"ولفگانگ اشتاين" يک شهروند آلمانی است. او سالهاست که علاقه مند است به ايران سفر کند. کتابهای زيادی در مورد ايران خوانده است و جغرافيای ايران را بخوبی می شناسد اما همسرش حاضر نيست او را در سفر به ايران همراهی کند. او حاضر نيست در سفر به ايران روسری به سر کند و در ضمن ايران را کشور نا امنی می داند.

اما تصوير ايران در نظر کسانی که به آنجا سفر کرده اند متفاوت است. دو زن و سه مرد آلمانی که در طی سه سال گذشته به ايران سفر کرده اند از طبيعت زيبای ايران و بناها ی تاريخی آن و ميهمان نوازی ايرانيان تعريف می کردند.

"باربارا ماير" سال قبل به ايران رفته است: "ايران در آلمان ناشناخته مانده است. تبليغات کافی برای ديدن ايران نمی شود. در وقع آدم وقتی به ايران می رود با کشوری روبرو می شود که با آنچه قبلا در مورد آن شنيده کاملا تفاوت دارد. ايران را بايد ديد و بعد در مورد آن نظر داد."

"مهشيد نجفی " سال گذشته از فرانکفورت ۱۹ گردشگر آلمانی را به همراهی يک مرکز فرهنگی آلمانی به ايران برده است. آنها دو هفته در تهران، شيراز و اصفهان بوده اند.

او می گويد: "ما قبل از سفر جلسه ای گذاشتيم و به همه در مورد شرايط سفر توضيح داديم. مثلا اينکه چه لباسی بپوشند. ما در تهران از روزنامه شرق و مجله زنان ديدن کرديم. موزه ها و آثار تاريخی در سه شهر را ديديم. برای همه تجربه خوبی بود. ما به نماز جمعه هم رفتيم. برای گرفتن ويزا هم مشکلی نبود، همان شرکت مسافرتی در ايران که تهيه هتل و بليط های داخلی را به عهده گرفته بود ترتيب گرفتن ويزا را هم داد."

اما شرکت های مسافری و توريستی در کلن می گويند بيشتر آلمانی هايی که برای سفر به ايران به آنها مراجعه می کنند، کسانی هستند که برای کار به ايران می روند و يا به همراهی همسر ايرانی خود قصد سفر به اين کشور را دارند. در عين حال گرفتن ويزای ايران هم دشوار است.

ايران در آلمان ناشناخته مانده است. تبليغات کافی برای ديدن ايران نمی شود. در وقع آدم وقتی به ايران می رود با کشوری روبرو می شود که با آنچه قبلا در مورد آن شنيده کاملا تفاوت دارد. ايران را بايد ديد و بعد در مورد آن نظر داد يک گردشگر آلمانی

"ماريا توماس"با يک شرکت مسافربری در بوخوم کار می کند او می گويد: "بيشتر گردشگران آلمانی مايل هستند که برنامه سفر تنظيم شده ای در ايران داشته باشند که اين موضوع برای ما دشوار است."

در آلمان به علاوه يک شرکت مسافرتی هم هست که بيشتر سفرهای دانشجوئی ترتيب می دهد. اين شرکت در مونيخ است و در يک سال حدود ۲۵ سفر به ايران را برنامه ريزی کرده است.

فرانسه و بلژيک

در فرانسه شرايط کم و بيش مشابه آلمان است. مسافرت به ايران به شکل گروهی انجام می شود و البته استقبال از سفر به ايران در ميان فرانسويان زياد است.

يکی از کارمندان شرکت "ورلد اکسپرس" که ايرانی است در اين رابطه می گويد: "فرانسوی های زيادی ساليان سال است که به ايران سفر می کنند. چه برای کار و چه برای گردش. ما هم می خواهيم سفر به ايران را به شکل تور تنظيم کنيم اما در ايران همکاری لازم نمی شود."

	گردشگران زيادی مايل به ديدن آثار باستانی ايران هستند

"کاترين" دو سال قبل به همراه تور گروهی که يک شرکت مسافرتی لبنانی ترتيب داده بود از پاريس به ايران رفته است. او تجربه سفرش را جالب می داند و معتقد است که ايرانی ها بايد سفر به ايران را ترتيب بدهند چون می توانند نيازهای اروپائی ها را با شرايط ايران هماهنگ کنند.

در بلژيک چند نفری به شکل فردی برنامه ريزی سفر به ايران را انجام می دهند از جمله يک تاريخ شناس بلژيکی که سالهاست اين سفرها را هماهنگ می کند. دو شرکت گردشگری نيز هستند که در برنامه های خود، سفر به ايران را هم دارند.

"احمد امينيان" مسئول مرکز عمر خيام در بروکسل که با بلژيکی ها ی علاقمند به فرهنگ ايران در تماس است می گويد که بهرحال سفر به ايران برای بلژيکی ها جالب است و معمولا سنين بالای ۵۰ سال به ايران می روند و بايد توجه داشت که سفر به ايران سفر گرانی است و همه قادر به انجام آن نيستند.

"ملانی " دختر جوان بلژيکی است که سال گذشته به همراه دختر جوان ديگری به ايران رفته است. او سفر به ايران برای دو زن جوان را مشکل می داند و حاضر نيست دوباره به چنين سفری برود.

از مقابل شرکت های مسافرتی و گردشگری اروپايی که عبور می کنی، جای عکس های ديدنی از ايران خالی است و در گزارش های تلويزيونی چندان خبری از طبيعت متنوع و ديدنی ايران نيست.