ناجيه غلامی

اين نمايشگاه در فضايی بالغ بر بيست هزار متر مربع با حضور بيست و سه استان ايران و نمايندگانی از نوزده کشور جهان ازجمله، نروژ، امارات متحده عربی، فرانسه، روسيه، اکراين، انگلستان، افغانستان، کشورهای آفريقايی و برخی ديگر برگزار شد.

معرفی جاذبه ها و پتانسيلهای گردشگری ايران و ديگر کشورها، توسعه بازاريابی هنر های اصيل ايرانی، معرفی ميراث فرهنگی، هنرهای تجسمی و ديگر مسائل از بخشهای عمده نمايشگاه بود و در کنار آن گروههای رقص و موسيقی محلی ، طبخ و عرضه غذاهای سنتی ايرانی و اجرای هنرهای آئينی به اين نمايشگاه رنگ وبوی ديگری داده بودند.

"هنر نزد ايرانيان است و بس"

اگر به بازديد از نمايشگاه ايرانگردی و جهانگردی می رفتيد حتما مثل من محو رنگ و نقش ها و هنرهای متنوع غرفه ها می شديد. هنرهايی از سراسر ايران. قلم زنی، منبت کاری، معرق، مينياتور، سوزن دوزی، سرمه دوزی، گلابتون، ترمه، گليم و گبه بافی، پيکر تراشی، نقاشی ، کاشی کاری و خيلی چيزهای ديگه که کمتر می شه همه اونها رو به صورت يک مجموعه بزرگ در يک جا يافت.

فاطمه بيست و دوساله را در حال قلمزنی در يکی از غرفه ها می بينم.. در مورد هنرش می گه :" من از وقتی که کار قلمزنی رو شروع کردم . حس کردم بايد به خاطر هنرم به جاهای ديگه ايران سفر کنم. اون وقت بود که فهميدم اين ضرب المثل معروف که هنر نزد ايرانيان است و بس يعنی چی؟ من حالا واقعا حس می کنم تمام اجداد ما به نوعی هنرمند بودند و اين هنر از طريق رگ و ريشه های ما به هم منتقل شده. فکر می کنم همه جوونهای ايرانی استعداد يک هنری رو دارن و هنرهای ايرانی هم فوق العاده متنوع هستن و اگر هر کدوم ما يکی از اين هنرها رو انتخاب کنيم علاوه بر اينکه ياد بزرگان فراموش نمی شه، روح ماجرا جويی هم که داريم در هنر آرامش می گيره."

با اين وجود برخی از عرضه کنندگان کارهای هنری مثل هنرمندان اصفهانی که با هنرهای قلمزنی، خاتم و مينا کاری در اين نمايشگاه شرکت کرده بودند می گفتند مردم طوری اين کارها رو تماشا می کنند انگار هيچ وقت با اونها آشنايی نداشتند. محسن عزيزی از اصفهان به اين نکته اشاره می کنه که خيلی از هنرهای ايرانی در بين مردم ؛ مردن و يا از ياد رفتن. اون می گه :" ايرانيان امروز بيشتر به زرق و برق کارهای ماشينی و قيمت های پايين اونها نگاه می کنن و عمده مشتريان ما خارجی ها و يا خانواده های اغلب سنتی هستند که به کار وهنرهای دستی ارزش و اهميتی می دن که لايق اونهاست."

بهتر از اينجا

در حال گردش در نمايشگاه علی رو می بينم. از علی می پرسم اگر بخواهی به جايی سفر کنی اولين جای که دوست داری بری کجا خواهد بود؟ علی با لبخند می گه هر جايی بهتر از اينجا، بهتر از ايران. می پرسم جای بهتر از ايران کجاست؟

علی : " جائيکه طبيعت زيبايی داشته باشه، امکانات تفريحی و هيجان انگيز زياد داشته باشه، جوانها با هم راحت باشن و بتونن برنامه های مختلف تفريحی با هم اجرا کنن و خيلی چيزهای ديگه."

الهه که در يکی از غرفه های گردشگری مشغول پخش بروشورهست می گه از دوسه روز گذشته که در نمايشگاه با مخاطبان برخورد داشته خيلی از جوونها به دنبال رفتن به سفرهای خارجی هستن و خيلی از اونها تا حالا حتی به کشورهای همسايه هم سفر نکردن. الهه اضافه می کنه:" ما در ايران مکانهای قشنگ و تاريخی و حتی تفريحی زياد داريم. اما در مورد اونها تبليغات خاصی صورت نمی گيره و بچه ها چند جای محدود مثل اصفهان و شيراز و شمال و کيش و مشهد رو می شناسن. برای همين بعد ازچند بار سفر به اين مراکز حس می کنن همه چيز خسته کننده و تکراری شده."

ونونا يکی از بازديدکننده ها می گه :" من به خاطر شغل پدرم به کشورهای زيادی سفر کردم، اگر همه بچه های ايرانی امکاناتی داشتند يا می تونستن از پس هزينه های سفرهای خارجی بر بيان، بعد از يک مدت که به کشورهای ديگه می رفتن حس می کردن که تمام اون چيزها رو به شکل ديگه در نقطه نقطه کشور خودشون دارن و البته از لحاظ روحی هم هيجاناتشون تخليه می شد. اما بچه های ايرانی در سفر کردن به ديگر کشورها خيلی با کمبود امکانات روبرو هستن."

حضور ديگر کشورها

کشورهای مختلفی به معرفی امکانات گردشگری و تفريحی در اين نمايشگاه می پرداختن که پررونق ترين اونها دوبی، ترکيه، کويت، هند و برخی ديگر کشورها بودن. و به دليل نزديک تر وکم هزينه تر بودن مخاطبان زيادی را جذب کرده بودن.

يکی از زيباترين غرفه های کشورهای خارجی مربوط به افغانستان بود که به شيوه سنتی و با فرشها و آثار فرهنگی، هنری اين کشور تزئين شده بود. مريم از تهران که مدتی است با افغانها همکاری تجاری داره برای کمک به مسئولين غرفه افغانستان به اين نمايشگاه آمده بود و می گفت دوست دارم به اولين جايی که سفر می کنم شهر باميان در مرکز افغانستان باشه.

و علاوه براين سازمانهای غير دولتی که انجمن های دوستی ايران با ديگر کشورها رو تشکيل می دادند هم در اين نمايشگاه حضور داشتند از جمله انجمن دوستی ايران و نيجريه، دنيا و سه تن از دوستانش که دانشجويان زبانها ی هوسا و سوباهيلی مخصوص مناطق بومی آفريقا بودن برای ترويج فرهنگ مردم اين منطقه و فروش آثار هنری اونها به مشهد آمده بودند. دنيا در مورد گشت و گذارش در مشهد گفت: " مثل دخترهای خوب چادر سر کرديم رفتيم حرم امام رضا زيارت و بعد هم چهارتايی چند تا دعای دخترونه ی شيک کرديم که اميدواريم به زودی زود برآورده بشه."