راب واتسون خبرنگار بی بی سی در امور دفاعی و امنيتی

	ايران همواره گفته است که به دنبال سلاح هسته ای نيست و تنها نيات صلح آميز دارد

واکنش های جهانی به اقدام ايران همچنان ادامه دارد و روز پنج شنبه 12 ژانويه سه کشور اروپايی طرف مذاکره با ايران، يعنی فرانسه، بريتانيا و آلمان در شهر برلين به گفتگو نشسته اند تا موضع مشترکی در پاسخ به اقدام اخير ايران اتخاذ کنند.

اين همه در حالی است که مقام های ايرانی همواره بر صلح آميز بودن فعاليت های هسته ای اين کشور تاکيد کرده اند.

اما ايالات متحده و بسياری کشورهای ديگر بر اين باورند که مقصود ايران دستيابی به سلاح های هسته ای است.

اکنون پرسش اساسی اين است که به فرض صلح آميز نبودن مقاصد ايران، آيا می توان گفت که اين کشور تا رسيدن به هدف خود و توليد سلاح های هسته ای چقدر فاصله دارد؟

گمانه زنی های مختلف، رقم های متفاوتی در پاسخ به اين پرسش ارايه می کنند: از يکی دو سال تا يک دهه.

خوش بين ها و بدبين ها

گروه های محتاط تر مانند موسسه بين المللی مطالعات استراتژيک، واقع در لندن، می گويند که تهران به هيچ روی در موقعيتی نيست که اورانيوم غنی شده تا حد مورد نياز برای استفاده های نظامی توليد کند.

بدبين ترين افراد اينگونه استدلال می کنند که ايران به دانش توليد سلاح هسته ای دست پيدا کرده است و افزون بر آن، نيروی انسانی و تجهيزات نظامی لازم برای ساخت و بهره گيری از آن را نيز در اختيار دارد.

به باور اين گروه، تنها چیزی که ايران احتياج دارد، مقاديری اورانيوم يا پلوتونيوم است که تا حد استفاده نظامی غنی شده باشد.

اين دسته نگرانند که در صورت ادامه تحقيقات هسته ای ايران، اين کشور در آينده نه چندان دور به اورانيوم يا پلوتونيوم مورد نياز خود برای توليد سلاح هسته ای دست پيدا کند.

اما در واقع همين نکته است که ناظران خوشبين و بدبين را از هم جدا می سازد؛ گروه های محتاط تر مانند موسسه بين المللی مطالعات استراتژيک، واقع در لندن، می گويند که تهران به هيچ روی در موقعيتی نيست که اورانيوم غنی شده تا حد مورد نياز برای استفاده های نظامی توليد کند.

کارشناسان موسسه مطالعات استراتژيک بر اين باورند که ايران هنوز فرايند غنی سازی اورانيوم را کامل نکرده است و از زمانی که به اين مهم دست يابد، سال ها طول خواهد کشيد تا به ميزان کافی برای ساخت سلاح هسته ای، اورانيوم يا پلوتونيوم غنی شده در اختيار داشته باشد.

احتمال اشتباه در پيش گويی

با اين همه بايد به خاطر داشت که هرگونه پيش بينی بايد با ملاحظات بسيار همراه باشد.

از سال های ابتدايی دهه نود ميلادی، برخی متخصصين پيش بينی می کردند که ايران در عرض چند سال به سلاح های هسته ای دست پيدا کند.

از سوی ديگر، در همان سال های اول دهه نود و در آستانه جنگ اول خليج فارس، برخی ديگر از ناظران ميزان پيشرفت برنامه های هسته ای کشور عراق را بسيار کمتر از آنچه در حقيقت بود، انگاشته بودند.

فراتر از همه اينها، موضوع اهداف و مقاصد نيز همچنان مطرح است.

با در نظر گرفتن سال ها پنهانکاری ايران و مخفی ماندن فعاليت های هسته ای اين کشور، جای تعجب چندانی ندارد اگر ايالات متحده آمريکا و برخی ديگر از کشورها به نيت دولتمردان جمهوری اسلامی مشکوک باشند.