صادق صبا تحليلگر مسائل ايران در بی بی سی

	گويا جنبش دانشجويی کشور بار ديگر به عنوان يک نيروی موثر در جامعه خود نمايی می کند

در روز يکشنبه نيز دانشجويان دانشگاه تهران در اعتراض به انتصاب يک روحانی به رياست دانشگاه تهران، که برای اولين بار در تاريخ هفتاد ساله اين دانشگاه صورت گرفت، دست به اعتراض زدند.

در برخی از دانشگاه های شهرهای ديگر کشور و ازجمله دانشگاه بابل نيز در روزهای گذشته تظاهرات دانشجويی صورت گرفت و دانشجويان کرد دانشگاه های تهران هم در اعتراض به آنچه که نقض حقوق مدنی و سياسی کردهای کشور ناميدند تجمع کردند.

از مجموعه حرکت های دانشجويی در روزهای اخير در دانشگاه های ايران چنين پيداست که گويا جنبش دانشجويی کشور که برای مدتی طولانی نسبتا خاموش و متفرق بوده بار ديگر به عنوان يک نيروی موثر در جامعه خود نمايی می کند.

به نظر می رسد که بر سرکار آمدن دولت احمدی نژاد و سياست های داخلی و خارجی دولت او دانشجويان کشور را به حرکت جديدی واداشته است.

سخت گيری های که دولت احمدی نژاد از زمان برسرکار آمدنش در زمينه ای مختلف فرهنگی به عمل آورده دليل ديگر نگرانی دانشجويان است. دانشجويان همچنين به ادامه بازداشت اکبرگنجی، روزنامه نگار، و فعالان حقوق بشر و دانشجويی اعتراض دارند.

آنچه که در روزهای اخير دانشجويان را به خشم آورده اقدام دولت احمدی نژاد به انتصاب رييس جديدی برای دانشگاه تهران است. دانشجويان معتقدند که رييس دانشگاه تهران بايد مثل گذشته از طرف هيات علمی دانشگاه انتخاب شود و دولت در اين امر دخالت نکند تا استقلال دانشگاه های کشور حفظ شود.

ولی به نظر می رسد که نارضايی دانشجويان ريشه های عميق تری دارد. آنها معتقدند که دولت احمدی نژاد فضای دانشگاه های کشور را هر چه بيشتر امنيتی کرده است.

دانشجويان ايران که هميشه در تاريخ معاصر کشور چه در دوره شاه و چه پس از انقلاب در صف اول مبارزه برای آزادی و دموکراسی قرار داشته اند سياست های دولت را مخالف خواسته های خود می دانند.

يکی از دانشجويان در گردهمايی دانشگاه امير کبير تهران با اشاره به دولت احمدی نژاد گفت کابينه ای که 16 وزير آن سابقه نظامی و يا امنيتی دارند نمی تواند با مردم مهرورزی کند و عدالت برقرار سازد.

برخی دانشجويان همچنين به نظر می رسد که با سياست های هسته ای دولت مخالفند و معتقدند که پافشاری به چرخه سوخت هسته ای، ايران را در خطر انزوای جهانی قرار داده است. اين در حالی است که شماری از دانشجويان نيز با کشيدن زنجيره های انسانی به دور تاسيسات اتمی، حمايت خود را از فعاليتهای هسته ای جمهوری اسلامی ابراز کرده اند.

سخت گيری های که دولت احمدی نژاد از زمان برسرکار آمدنش در زمينه ای مختلف فرهنگی به عمل آورده دليل ديگر نگرانی دانشجويان است. دانشجويان همچنين به ادامه بازداشت اکبرگنجی، روزنامه نگار، و فعالان حقوق بشر و دانشجويی اعتراض دارند.

البته دانشجويان ايران هم اکنون انسجام و تشکيلات گذشته خود را ندارند. تشکل های سنتی دانشجويی همچون دفتر تحکيم وحدت دچار انشعاب شده و نفوذ خود را بر دانشجويان کشور تا حد زيادی از دست داده اند.

ولی نسل جديدی از دانشجويان در دانشگاه های کشور در حال رشديابی است که به دموکراسی، حقوق بشر و جدايی دين از دولت به عنوان خواسته های اوليه می نگرند و به دنبال سازماندهی جديد اند. تلاش اين دانشجويان اين است که دانشگاه را به موتور تحولات دموکراسی خواهی در کشور تبديل کنند.

به نظر می رسد که دولت احمدی نژاد و سياست های داخلی و خارجی خاص او هر چه بيشتر زمينه های يک حرکت اعتراضی گسترده دانشجويی را فراهم می کند و ممکن است که جنبش دانشجويی کشور پس از يک رخوت چندساله بار ديگر با خواسته های مشخص تر و تشکل و رهبری جديد تربه سمت احيا شدن در حرکت باشد.