در اين مقاله به تورات، کتاب آسمانی يهوديان و مسيحيان استناد شده که به نوشته آقای ميلانی، پر از ستايش از پارس (نام باستانی ايران امروزی) و پادشاهان آن است، از جمله در کتاب عزرا که خداوند کلمات کوروش، بنيانگذار و يکپارچه کننده شاهنشاهی ايران را تکرار کرده که گفته بود: "خداوند تمام ممالک زمين را به من اعطا کرده و مرا مأموريت داده که برای او منزلی در اورشليم بنا کنم".

عباس ميلانی نوشته که "کوروش به فرمان الهی گردن نهاد و دومين معبد اورشليم ساخته شد" و به قسمتهای ديگر کتاب مقدس نيز اشاره کرده از کوروش به عنوان فرمانروای منتخب و برجسته خداوند که يهوديها را از اسارت بابل نجات داد تجليل فراوانی شده است.

به نوشته اين پژوهشگر ايرانی، يهوديها عيد پوريم را به اين دليل جشن می گيرند که استر (ستاره) همسر يهودی خشايارشا، شاهنشاه هخامنشی، يهوديان امپراتوری را از نابودی نجات داد اما در مقابل مهرورزی کوروش و استر با يهوديان، هامان وزير هم بود که فکر و دلش پر بود از عداوت با يهوديان.

عباس ميلانی، هامان وزير را محمود احمدی نژاد، رئيس جمهور ايران مقايسه کرده که علناً خواستار محو شدن اسرائيل از روی زمين است و اعتقاد دارد که دوگانگی در برخورد ايرانيان با يهوديان پيش از انقلاب 1979 ايران نيز وجود داشته است.

تنها در دموکراسی واقعی است که روان کوروش گرامی می ماند و سايه هامان محو می شود عباس ميلانی

او در هرالد تريبون می نويسد: "در سال ۱۹۴۱ که هيتلر برنامه شوم 'راه حل نهايی' خود را به مرحله اجرا در می آورد، دولت ايران 'کارشناسان نژاد' نازی را متقاعد کرد که يهوديان ايران که ۲۵۰۰ سال در ايران زندگی کرده اند، کاملاً در جامعه ايرانی حل شده اند و بايد از تمام حقوق ساير اتباع ايران برخوردار شوند، نازيها اين استدلال را قبول کردند و جان ايرانيان يهودی مقيم اروپا نجات پيدا کرد".

آقای ميلانی همچنين به تلاشهای برخی ديپلماتهای ايرانی در اروپا برای نجات يهوديان اشاره کرده و اينکه "هزاران يهودی اروپايی با گذرنامه هايی که ديپلماتهای ايرانی برايشان تدارک ديده بودند از خطر جستند".

او ادامه می دهد که پس از جنگ دوم جهانی نيز، به گفته اولين سفير اسرائيل در ايران، دولت و ملت ايران به يهوديهايی که که از عراق گريخته و عازم منطقه ای بودند که بعدها اسرائيل نام گرفت کمکهای فراوانی کردند.

عباس ميلادی به دوران سلطنت 37 ساله محمدرضا شاه پهلوی می پردازد که ايران نخستين کشور مسلمان شد که اسرائيل را عملاً (به صورت دوفاکتو) به رسميت شناخت و روابط بسيار نزديکی با آن کشور برقرار کرد که تا پايان اين حکومت در سال ۱۹۷۹ ميلادی ادامه داشت.

در زمانی که دولت و بسياری از مردم ايران در زمان نياز يهوديها به آنان کمک می کردند، آيت الله هايی هم بودند که سخنرانيهای آتشينی عليه يهوديها و اسرائيل ايراد می کردند.

به باور آقای ميلانی، مخالفت روحانيون ايران با يهوديان و اسرائيل روندی تدريجی داشت که آيت الله روح الله خمينی، بنيانگذار جمهوری اسلامی رهبری آن را برعهده گرفت.

اين نويسنده ايرانی اعتقاد دارد که اظهارات رئيس جمهور ايران عليه موجوديت کشور يهود، اشتباه زبانی و بددهنی سياسی نبوده، بلکه ادامه سياستی است که نشان دهنده تاريخ و خصوصيات ايران نيست و خوراکی است برای "حاشيه نشينان سياست ايران و جهان اسلام".

وی همچنين سخنان ضداسرائيلی آقای احمدی نژاد را در چارچوب بحرانی قابل بررسی می داند که به گفته او، حکومت ايران در ۲۵ سال گذشته "برای پوشاندن بی کفايتی خود ايجاد کرده است".

به نوشته او در شرايطی که اين "بحران" با تنش اتمی ميان ايران و غرب، قرارگرفتن سوريه تنها متحد ايران در خاورميانه روی لبه تيغ به دليل اتهام دست داشتن در قتل نخست وزير سابق لبنان به اوج رسيده و در داخل نيز "اقتصاد با هرج و مرج روبرو شده، بازار سهام در تهران يک سوم ارزش خود را از دست داده، نظام بانکی در حال سقوط است، از زمان انتخابات رياست جمهوری دويست ميليارد دلار سرمايه از ايران خارج شده و اختلاف و دشمنی ميان روحانيون حاکم بالا گرفته، محمود احمدی نژاد چنين "شعارهای خطرناکی" سرداده تا مخالفان يهوديان را "آماده نبردهايی کند که در پيش است".

نويسنده مقاله در پايان نتيجه گرفته که مردم ايران چه آنانی که در داخل و چه آنهايی که در خارج از اين کشور زندگی می کنند نبايد مسئول سياستهايی که وی ضديهودی می داند شناخته شوند، بلکه بايد راههايی يافت که به آنان کمک کند به آرزوی يکصد ساله خود، دموکراسی برسند.

عباس ميلانی در پايان می نويسد: "تنها در دموکراسی واقعی است که روان کوروش گرامی می ماند و سايه هامان محو می شود".