احمدی نژاد در حالی که با سخنان خود هيچ خيری به کشورش نرسانده، به آمريکا هم دستاويز لازم را داده تا از ايران ديوی بسازد که بايد به جنگ او رفت اکونوميست

هفته نامه بريتانيايی اکونوميست طی مطلبی با عنوان "آيا رئيس جمهور تازه واقعاً نابودگر است" به اين موضوع پرداخته که اظهارات اخير محمود احمدی نژاد، رئيس جمهور ايران در سخنرانی ضداسرائيلی او تا چه حد جدی است.

به نوشته اين هفته نامه، پس از آنکه آقای احمدی نژاد خواهان محوشدن اسرائيل از نقشه جهان شد، ارزش سهام در تهران به پايينترين سطح خود طی دو سال گذشته رسيد.

اين هفته نامه آقای احمدی نژاد را سياستمداری بی تجربه توصيف کرده که احتمالاً نمی دانسته اظهار چنين سخنانی چنان واکنشی در غرب عليه او برخواهد انگيخت و اين واکنش به محافظه کارانی که او را به قدرت رساندند نشان داد که تبليغ بی پروای افکارشان تاچه حد می تواند خطرناک باشد.

اکونوميست نوشته که هرچند اظهارات آقای احمدی نژاد چيزی جز تکرار مواضع آيت الله خمينی، بنيانگذار جمهوری اسلامی نيست اما موضوع اين است که روحانيون حاکم بر ايران خيلی بی سروصدا بخش مهمی از وصايای تندروانه آيت الله خمينی، همچون فتوای قتل سلمان رشدی، نويسنده کتاب آيات شيطانی و عدم سازش با عربستان سعودی را کنار گذاشته اند و اکنون همين روحانيون دست کم در محافل خصوصی خود همان قدر که از آنچه سوء تعبير اظهارات رئيس جمهور خود در غرب می دانند ناراحتند از اينکه او هرچه به ذهنش می رسد به زبان می آورد نيز خشنود نيستند.

اين هفته نامه به اين موضوع اشاره کرده که ايران در زمان جنگ با عراق از موضوع فلسطين و اسرائيل به عنوان ابزاری برای معاملات تسليحاتی با آمريکا استفاده کرد و محمد خاتمی، سلف محمود احمدی نژاد مسئله فلسطين را به موضوعی داخلی کاهش داد اما در عين حال خاطر نشان ساخته که عناصری در حکومت ايران نيز هستند که با لو رفتن محموله ای از سلاحهايشان که برای فلسطينيان فرستاده بودند، تلاشهای محمد خاتمی برای کاستن از مخاصمه با آمريکا را ناکام ساخت.

اکونوميست با ذکر مصاديق ديگری از مواضع ايران در قبال مسئله اسرائيل و فلسطينيان و عدم استقبال جهان عرب از سخنان ضداسرائيلی رئيس جمهوری اسلامی و شرکت اندک آنان در راهپيمايی روز قدس، سياست ايران در قبال اسرائيل را دوگانه و مصلحتگرا قلمداد کرده به بررسی اين موضوع پرداخته که ايران در عمل تا چه حد می تواند برای اسرائيل خطرساز باشد.

آن گونه که اين هفته نامه نوشته، در حالی که اسرائيليها برنامه هسته ای ايران را خطری برای موجوديت خود می بينند، سازمان اطلاعاتی آمريکا بعيد می داند که ايران زودتر از پنج تا ده سال آينده توانايی ساخت سلاح هسته ای را بيابد و بدين ترتيب، اگر خطری در عمل از جانب ايران متوجه اسرائيل شود، به واسطه گروه شيعی حزب الله لبنان يا گروههای تندرو فلسطينی خواهد بود، اما حملات آنان قطعاً واکنش شديد اسرائيل را به دنبال خواهد داشت.

روحانيون حاکم بر ايران دست کم در محافل خصوصی خود همان قدر که از آنچه سوء تعبير اظهارات رئيس جمهور خود در غرب می دانند ناراحتند از اينکه او هرچه به ذهنش می رسد به زبان می آورد نيز خشنود نيستند اکونوميست

اکونوميست تأکيد کرده که رهبران ايران بيش از آنکه در انديشه نابودی اسرائيل باشند در فکر اينند که چگونه موجوديت خود را در برابر دشمنی آمريکا حفظ کنند و به اهداف هسته ای خود نيز دست يابند و بخوبی می دانند که هرگونه حرکت جدی آنان برای حمله به اسرائيل، جنگ پردامنه ای را به دنبال خواهد داشت که شايد به عمر جمهوری اسلامی پايان دهد.

اين هفته نامه ادامه داده که آقای احمدی نژاد در حالی که با سخنان خود هيچ خيری به کشورش نرسانده و به آمريکا هم دستاويز لازم را داده تا از ايران ديوی بسازد که بايد به جنگ او رفت، نه تنها گامی به عقب برنداشته بلکه سعی کرده است از سياست خارجی آشتی جويانه بازمانده از محمد خاتمی بيشتر فاصله بگيرد، سفيرانی را که او در زمان رياست جمهوری اش برگزيده بود به تهران فراخوانده، عليه دولتهای مسلمانی که اسرائيل را به رسميت شناخته اند سخن گفته و تهديد به اعمال مجازاتهای اقتصادی عليه کشورهايی کرده که از قطعنامه پيشنهادی آمريکا و اروپاييها به شورای حکام آژانس بين المللی انرژی اتمی عليه ايران حمايت کردند.

همه اينها در شرايطی است که چالشهای تازه ای پيش روی دولت احمدی نژاد رخ می نمايد؛ سوريه، دوست قديمی ايران متهم به دست داشتن در قتل رفيق حريری نخست وزير پيشين لبنان قرار گرفته و تحت فشار بين المللی قرارگرفته است و از سوی ديگر دولتهای عربی همچون عربستان سعودی و اردن ايران را متهم به دخالت در اوضاع داخلی همسايه خود عراق می کنند.

اکونوميست در پايان تحليل سياست خارجی دولت احمدی نژاد به آثار اقتصادی موضعگيريهای سياسی او باز می گردد و می نويسد که سخنان او در مورد مجازات کشورهای مخالف با برنامه هسته ای ايران به شايعاتی انجاميد که در نتيجه آنها صنعت خودروسازی ايران که به واردات قطعات خودرو از کره جنوبی، متحد آمريکا وابسته است تحت تأثير قرار گرفت و بازار سهام تهران به بهای رونق بازار سهام دوبی سقوط کرد.

اکونوميست در نهايت نتيجه گرفته که محمود احمدی نژاد با موضعگيريهای خود کشورش را بسوی ضعف کشانده است.