"با توجه به این که دو سوم از جمعیت ایران زیر سی سال دارند و بسیاری از آنها بیکارند آقای احمدی نژاد با دادن قول از بین بردن فقر گسترده آرای بسیاری را به دست آورد"

اکونومیست در زمره عوامل مهم در پیروزی آقای احمدی نژاد از بکاربردن "حیله و تزویر"، تهیه فهرست نامزدهای انتخاباتی توسط نهاد غیرمنتخب شورای نگهبان که ازروحانیون محافظه کار تشکیل شده است و درآن تمام زنان حذف شده بودند نام می برد و می نویسد که اروپائیها نیز از بابت انتخاب محمود احمدی نژاد نا خشنودند.

اين هفته نامه دلیل اصلی این ناخرسندی را تلاش کشورهای اروپایی برای منصرف کردن ایران از دسترسی به فناوری هسته ای و غنی سازی اورانیوم ذکر کرده و می نویسد که " تلاشهای دیپلماتیک راه سختی را درپیش دارد و گرچه این روحانيون ایران هستند که در نهان خط مشی سیاسی ایران درقبال برنامه هسته ای را تعیین می کنند اما آقای احمدی نژاد به آیت الله خامنه ای رهبر ایران بسیار نزدیک است و اگر احتمالا پشت درهای بسته جرقه ای از تردید درمورد منطقی بودن اهداف هسته ای ایران با توجه به بهای سنگینی که در ازای آن باید به پردازد وجود داشت، اکنون آن جرقه به کلی خاموش شده است."

فشارهایی که ازخارج درمورد برنامه هسته ای ایران وجود دارد و فشار رای دهندگان ایرانی در داخل که خواهان آینده بهتر هستند موجب نخواهد شد که آقای احمدی نژاد و آیت الله های هسته ای ایران سیاست هسته ای این کشور رامورد بازنگری قراردهند؟

اکونومیست سپس به نگرانیهای واقعی مردم ازبابت وضع اقتصادی اشاره کرده ومی نویسد که با توجه به این که دو سوم از جمعیت ایران زیر سی سال دارند و بسیاری از آنها بیکارند آقای احمدی نژاد با دادن قول از بین بردن فقر گسترده آرای بسیاری را به دست آورد.

اکونومیست عوامل مهمتر دیگری را برای بهبود وضع اقتصادی ایران برشمرده و می نویسد"با توجه به این که رشد جمعیت در ایران سریع تر از آن است که افتصاد بیمار با مدیریت بی کفایت وعمدتا تحت کنترل دولت بتواند هم گام با آن پیش برود بهبود وضع اقتصادی ایران نیازمند مسایل دیگری بجز وعده های محمود احمدی نژاد درمورد تقسیم عالانه منافع نفت سرشار ایران است."

ایران به توسعه بازرگانی و سرمایه گذاری های بیشتر در صنعت فرسوده نفت خود نیاز دارد که قسمت عمده آن را شرکت ها و دول اروپایی تامین خواهند کرد و شاید هم بالاخره آمریکا نیز بتواند درآن نقش داشته باشد. اما این فقط در صورتی است که ایران به برنامه مشکوک هسته ای خو د که درباره آن مدت بیش از بیست سال است که دروغ گفته ادامه ندهد."

اکونومیست سپس به مذاکرات بعدی ایران و سه کشور اروپایی درباره برنامه هسته ای ایران اشاره می کند و می نویسد که قرار است در این مذاکرات به ایران پیشنهادهای تازه ای داده شود.

هفته نامه اکونوميست می نويسد: "یکی از هدف های این پیشنهادها پایان دادن به افسانه بافی های رهبران ایران در این مورد است که نیت واقعی غرب خائن صرفا محروم کردن ایران از مزایای داشتن فناوری هسته ای است."

واقعیت این است که به گواه بسیاری از دول در گوشه و کنار جهان برای تولید برق به غنی سازی اورانیوم و تولید پولوتونیوم نیاز نیست و اگر آنگونه که ایران مدعی است فناوری هسته ای را برای کاربرد صلح جویانه لازم دارد با توجه به هزینه سرسام آورآن این برنامه ای مقرون به صرفه برای ایران نخواهد بود."

اکونومیست در ادامه مطلب خود می نویسد که سه کشور اروپایی پیشنهادهايی را درمورد راههای مطمئن تری برای استفاده صلح جویانه به ایران پیشنهاد خواهند کرد منجمله راه های تضمین دسترسی به سوخت هسته ای برای مصارف غیر نظامی تحت رهنمون های روسیه.

اکونومیست دراین قسمت با طرح این سوال که اگر اهداف ایران صلح جویانه نباشد چه خواهد شد می نویسد: "دراین صورت ایران تمام پیشنهادها را رد خواهد کرد. از اینرو اروپائی ها باید قیمتی را که ایران درقبال آن خواهد پرداخت کاملا روشن سازند. از قبل نیز به ایران هشدار داده شده بود که اگر به غنی سازی اورانیوم ادامه بدهد پرونده این کشوربه شورای امنیت سازمان ملل متحد ارجاع داده خواهد شد. که ایران چندان راغب به آن نیست و لی برای پرهیز از تحریم های اقتصادی به وتوی چین و روسیه امید بسته است."

هفته نامه بريتانيايی در ادامه می نویسد که روسیه از بابت داشتن ایرانی با قدرت هسته ای در همسایگی خود نگران است و با کشورهای اروپایی همکاری می کند و شاید در ادامه آن بتواند نظر موافق چین را جلب کند.

اکونومیست بهترین راه دستیابی به یک راه حل صلح آمیز برای مشکل برنامه هسته ای ایران را در دادن یک پیام محکم و مشترک از جانب تمام این کشورها می داند و آن این است که ایران با ادامه برنامه غنی سازی اورانیوم شاهد فقر اقتصادی، موانع بر سر راه رابطه تجاری و پایان هرگونه امید به سرمایه گذاری های تازه و عمده، رکود شرکتهای ایرانی در بازارهای جهانی و حتی کاهش در آمد نفت خواهد بود.

اکونومیست درخاتمه این سوال را مطرح می سازد که آیا فشارهایی که ازخارج درمورد برنامه هسته ای ایران وجود دارد و فشار رای دهندگان ایرانی در داخل که خواهان آینده بهتر هستند موجب نخواهد شد که آقای احمدی نژاد و آیت الله های هسته ای ایران سیاست هسته ای این کشور رامورد بازنگری قراردهند؟