پاسخ های ترانه عليدوستی:

مهدی از تهران می پرسد: چرا اينقدر کم بازی می کنيد؟ آيا از شما دعوت نمی شود؟

در ميان بازيگران مرد و زن سينمای جهان، آل پاچينو، شان پن، تام هنکس، دنزل واشنگتن، رابرت دونيرو، نيکول کيدمن، ناتالی پورتمن و به خصوص ادری توتو را خيلی دوست دارم. ترانه عليدوستی

- پيشنهاد برای کار نه کم است و نه زياد. بين فيلم هايی که تا به حال به هر دليلی به من پيشنهاد شده اند، اين تعداد کم تنها مواردی بودند که برايم جای تفکر و تجربه داشتند و همانطور که حدس می زدم بسيار از آنها آموختم.

حميد از جهرم: آيا از موفقيت فيلم اولتان غافلگير شديد؟ بازی در سينما روی زندگی شما چه تأثيری داشت؟

- بله نمی توانستم غافلگير نشوم. کمترين تاثير بازيگری در زندگی من شايد اين باشد که مرا نسبت به ريزترين لحظات زندگی خودم و ديگران حساس تر کرده. اين تاثير کمی نيست.

ساسان از شيراز پرسيده: چرا بيشتر نقش های لطيف و افراد مرفه جامعه را بازی می کنيد؟

- به احتمال زياد مرا با کس ديگری اشتباه گرفته ايد.!!!!

محمدرضا از تهران: ميان بازی در سينما و تئاتر چه تفاوتی هست؟ آيا در خود توانايی ايفای نقش روی صحنه تئاتر را می بينيد؟

- با توجه به اينکه اولين بار است که روی صحنه را تجربه می کنم، خودم هنوز هم دنبال پاسخ اين سوال هستم اما چيزی که می دانم اين است که در هر مديومی به هر حال به دنبال ساختن دنيايی تازه هستيم.

فراز از بيرمنگام: آيا مثل پدرتون به فوتبال علاقه داريد؟

- تا قبل از تجربه تئاتر "فنز" به کارگردانی محمد رحمانيان، فوتبال برايم کوچکترين جذابيتی نداشت اما حالا می دانم که فوتبال چيزی بيش از يک ورزش ساده در يک زمين سبز است.

علی سلطانی از مشهد: بازيگران محبوب شما زن و مرد، در سينمای جهان چه کسانی هستند؟

- در ميان بازيگران مرد و زن سينمای جهان، آل پاچينو، شان پن، تام هنکس، دنزل واشنگتن، رابرت دونيرو، نيکول کيدمن، نا تالی پورتمن و به خصوص ادری توتو را خيلی دوست دارم. در اين ميان بازيهای مستقلی هم هستند که برايم به همان اندازه به يادماندنی اند. مانند بازی بيورک در رقصنده در تاريکی يا فرانکا پوتانته در فيلم بدو لولا بدو... شمردن همه آنها خيلی سخت است.

ميثم از تهران: نظر شما راجع به رئيس جمهور تازه چيست؟ آيا از آينده نگران هستيد؟

- ضمن اينکه برای رياست جمهوری جديد آرزوی موفقيت می کنم فکر می کنم تا وقتی هر سرزمين مردمی دارد که به آينده آن فکر می کنند جای نگرانی نيست.

پاسخ های پرويز پرستويی:

الهام از تهران: آيا هنر شما مديون استعداد شماست، يا کار و تمرين زياد؟ آيا بازيگری فقط حرفه شماست يا از آن لذت هم می بريد؟

اگر بازيگران ايرانی فقط پنج درصد از امکانات بازيگران خارجی را داشته باشند اعتقاد دارم که می توانند (در سطح جهان مطرح شوند). مگر خانم آغداشلو ايرانی نيست... پرويز پرستويی

مهدی محمديان از رفسنجان: کدام فيلم را بهترين فيلم تاريخ سينمای ايران می دانيد؟ بهترين فيلمی که بازی کرديد کدام فيلم بود؟

- تاريخ سينمای ايران قائم به يک فيلم نيست، چرا که ما فيلم های بسيار خوبی داريم. من تا به حال هر فيلمی که بازی کرده ام، انتخاب کردم و به نظرم هر کدام در زمان خود قرار بوده که فيلم های خوبی باشند. منتهی در بعضی از فيلم ها به آنچه که می خواستم نرسيدم اما باز هم برای من تجربه خوبی بوده اند. بهترين فيلمی که بازی کرده ام به يک فيلم خلاصه نمی شود ولی شما می توانيد بهترين را انتخاب کنيد.

مسعود فتاحی از تهران: چرا در فيلم مارمولک بازی کرديد؟ آيا از کاری که کرديد راضی هستيد؟ پيام اين فيلم چه بود؟

- فيلمنامه، نقش و کارگردان را دوست داشتم و از نتيجه کار هم راضی ام. برايم تجربه خوبی بود و در ضمن شما بيننده فيلم بوده ايد. مهم نتيجه گيری شماست چرا که خوب بودن يا بد بودن يک فيلم را شما تعيين می کنيد.

مهدی ميرقادری از اصفهان: بيشتر نقشهای کمدی را دوست داريد يا جدی؟ معيارتان برای انتخاب يک نقش چيست؟

- نقش های جدی را بيشتر دوست دارم ولی نقش های کمدی خوب را هم دوست دارم تجربه کنم و معيارم برای يک نقش خوب، اول قصه خوب و بعد اينکه بتواند ارتباط خوبی برقرار کند و برايم تجربه خوبی را فراهم نمايد.

فريدون از اهواز: نظر شما راجع به سطح کنونی سينمای ايران چيست؟ آيا سينمای ما در دوره خاتمی رشد داشته است؟

- در کل می توانم بگويم سينمای ايران در مقايسه با ۲۶ سال پيش رشد بسيار خوبی داشته، چه در ايران و چه در عرصه های جهانی. اگرچه نمی توان نگاه مسئولين وقت را در هر دوره ای ناديده گرفت، آن هم به لحاظ بستری که برای فعاليت های فرهنگی و هنری فراهم می نمايند. اما هنرمند واقعی بايد بتواند حتی در سخت ترين شرايط خلاق باشد.

علی از مشهد: آيا علاقه خاصی به کارهای حاتمی کيا داريد؟ تحليل شما از کارهای اين کارگردان چيست؟

- طبيعی است که کارهايی را، يا بهتر بگويم حضور خود را در فيلم های حاتمی کيا دوست داشتم و بازی کردم و اما تحليل بنده از کارهای حاتمی کيا چيزی نيست که در جواب يک سوال آن هم در دو خط تعريف کرد، اما ايشان جزو نادر کارگردان هايی هستند که در خصوص موضوع جنگ به موضوع های بکر و واقع گرايانه پرداخته اند.

نادر دهقان از تهران: وقتی برنامه هنری نداريد چکار می کنيد؟ يعنی اگر در فيلم بازی نکنيد اوقاتتان چطور می گذرد؟

- بنده اوقات فراغتم را با خانواده و فعاليت در آموزشگاه بازيگری که با دوستانم دائر کرده ايم می گذرانم.

شيرين از اصفهان: آقای پرستويی نظر شما راجع به تئاتر فعلی ايران چيست؟

-تئاتر ايران تا قبل از دهه شصت هميشه خوب بوده، بعد از آن هر وقت مسئولين جدی و دلسوز داشتيم خوب بوده و در غير اين صورت هميشه درجا زده است. ما هميشه تماشاچيان خوبی برای تئاتر داشتيم و داريم. نمونه مشخص تئاتر فعلی آقای بيضايی يا آقای رحمانيان را نگاه کنيد که تماشاچی از چه ساعتی جلوی درب گيشه در انتظار تهيه بليط ايستاده. اميدوارم که مسئولين محترم در اين خصوص قدرشناس بوده و بيش از اين بها به تئاتر بدهند. بدون اغراق فروش اين دو تئاتر از بعضی فيلم های سينمايی که در حال حاضر اکران هستند بيشتر است.

هانيه از تهران: کار در تئاتر را بيشتر دوست داريد يا در سينما؟ هرکدام چه ويژگی هايی دارد؟

- بنده بازيگری را دوست دارم و برايم بسيار جدی است، چه در تئاتر و چه در سينما و تلويزيون ولی از آنجايی که از تئاتر به عرصه فعاليت در سينما آمده ام، برايم ضرورت دارد که تئاتر را فراموش نکنم و هر از گاهی در کار تئاتر فعاليت داشته باشم و اين يک امر ضروری است و من هر چه در سينما دارم از تئاتر است. و ويژگی های هر کدام بحث طولانی را می طلبد.

حسين رجبی از اهواز: نظر شما راجع به نسل تازه بازيگران ايرانی چيست؟

- من هميشه جزو کسانی بودم که از حضور نسل تازه استقبال کردم. اين واقعيت را بايد بپذيريم که نسل تازه بايد وارد ميدان بشود. من هميشه کارهايشان را دنبال می کنم و آرزو می کنم که هميشه به ماندگاری خود بينديشند. چون سينما بسيار خوب، لذت بخش و بی رحم است.

ليلا از تهران: آيا سطح بازی هنرپيشه های ايرانی می تواند در سطح جهانی مطرح شود؟ آيا تا کنون پيشنهادی برای کار در خارج از کشور داشته ايد؟ اگر پيشنهاد کنند قبول می کنيد که مثلا در هاليوود بازی کنيد؟

- بنده قبلا در چندين مصاحبه عنوان کردم که اگر بازيگران ايرانی فقط پنج درصد از امکانات بازيگران خارجی را داشته باشند اعتقاد دارم که بله می توانند. مگر خانم آغداشلو ايرانی نيست... بنده هيچ وقت پيشنهاد برای کار در خارج از کشور نداشتم. اين که می گويم ادعا نيست، صادقانه می گويم اگر روزی به بنده پيشنهاد بازی در خارج از کشور بشود، همانطور که در مملکت خودم انتخاب می کنم که در چه کاری حضور داشته باشم آنجا هم همينطور خواهد بود. چون در بازيگری اعتقاداتی دارم که حتما بايد رعايت شود.

نمايش فنز و شرح حال کوتاهی درباره مهمانان:

نمايش فنز (Fans) به کارگردانی محمد رحمانيان از روز دوشنبه ۲۰ تير ماه در سالن چهارسو تئاترشهر به صحنه رفته و پرويز پرستويی در اين نمايش در نقش فرانکی شلتون گوينده راديو و از طرفداران متعصب تيم فوتبال منچستر يونايتد انگلستان ظاهر می شود.

فنز درباره فوتبال و طرفداران آن است. داستان اين نمايش در دهه شصت ميلادی در کشور انگلستان و شهر منچستر اتفاق می‌افتد و ماجرای خانواده ای انگليسی است ( خانواده شلتون) که از طرفداران متعصب تيم فوتبال منچستر يونايتد اند.

به جز پرستويی، ترانه عليدوستی در نقش اگنس، حبيب رضايی در نقش سانی، مهتاب نصيرپور در نقش نانسی و احمد مهرانفر در نقش جی جی در اين نمايش به ايفای نقش می‌پردازند.

پرويز پرستويی در سال ۱۳۳۴ در همدان به دنيا آمد. متاهل و دارای يک دختر 21 ساله و يک پسر 18 ساله است. او فعاليت های بازيگری اش را در تئاتر از سال ۱۳۴۸ آغاز کرد و دارای دکترای افتخاری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.

پرستويی در سال 1363 در فيلم ديار عاشقان برای نخستين بار مقابل دوربين سينما قرار گرفت و از مشهورترين فيلمهای سينمايی او می توان از ليلی با من است، آدم برفی، آژانس شيشه ای، مرد عوضی، موميايی 3 و مارمولک نام برد.

او تاکنون سه بار جايزه سيمرغ بلورين بهترين بازيگر مرد را از جشنواره فيلم فجر دريافت کرده است.

ترانه عليدوستی در 1362 در تهران به دنيا آمد. او فرزند حميد عليدوستی بازيکن سابق تيم ملی فوتبال ايران است.

او دارای ديپلم هنرهای تجسمی است و بازيگری را در کارگاه آزاد بازيگری آموخته است.

نخستين فيلم ترانه عليدوستی من ترانه پانزده سال دارم (1380) است که برای بازی در اين فيلم سيمرغ بلورين بهترين بازیگر نقش اول زن را از جشنواره فيلم فجر بدست آورد.

شهر زيبا و چهارشنبه سوری دو فيلم ديگر او هستند. نمايش فنز نخستين حضور او بر صحنه تئاتر است.