نبیل ارشد، دانشجو:
وقتی این حادثه اتفاق افتاد من در راولپندی بودم. صدای انفجار را شنیدم اما بمبگذاری های انتحاری این روزها در پاکستان چیز تازه و عجیبی نیست بنا براین به آن توجه نکردم اما وقتی به اخبار گوش دادم، شوکه شدم. من به خانواده ای تعلق دارم که تمایلات راستی دارد اما همه ما احساس می کردیم مادرمان را از دست داده ایم. او یک نیروی لیبرال بود، امیدی برای غلبه بر جو نظامی پاکستان اما هم اکنون خلاء بزرگی احساس می شود.

من نگران وحدت پاکستان هستم. احساس می کنم او قدرت ایجاد وحدت میان ایالت های مختلف پاکستان را داشت. جدایی طلبان از حالا فعالیت های خود را آغاز کرده اند. این صداها وقتی پاکستان فاقد یک رهبر ملی باشد بلندتر و بلندتر می شوند.

ما می خواستیم به بی نظیر رای بدهیم اما پاکستان دیگر گرفتار هرج و مرج و آشفتگی است.

آصفه حسن، محقق از اسلام آباد:
دلم می خواهد به خاطر اتفاقی که افتاده گریه کنم. انگار کسی با این کار آرزوی مرا کشته است.
همه کسانی که می شناسم احساس می کنند کسی از نزدیکانشان را از دست داده اند حتی کسانی که نمی خواستند به او رای بدهند یا او را به فساد مالی متهم می کردند.

پاکستان مثل قبرستان شده، هیچ کس در خیابانها نیست و مردم دلشکسته اند. به نظر می رسد پاکستان حالا به بی ثباتی و تجزیه نزدیک تر است.

نمی دانم چه اتفاقی قرار است بیفتد. ما هیچ تحلیل سیاسی نمی شنویم. ابعاد فاجعه تا حدی است که به نظر می رسد مردم نمی دانند چه کنند یا حتی چه بگویند.

ایالت محل تولد خانم بوتو، سند، چه عکس العملی خواهد داشت؟ خداوند به پاکستان کمک کند!

محمد ابراهیم کومبار از سند:
ما خیلی نگران آینده ایم. خانواده بوتو محافظ مردم بدبخت و فقیری مثل ما بودند. من به همراه تمام خانواده ام قبلا به حزب خانم بوتو رای داده ایم، از این پس هم همین کار را خواهیم کرد. فکر نمی کنم چاره دیگری وجود داشته باشد.

در تاتای سند، ایالت زادگاه خانم بوتو، همه اموال دولتی را سوزانده اند. مردم همه عمق فاجعه را احساس می کنند. بسیاری هم شهرشان را برای رفتن به لارکانا، محل تدفین وی ترک کرده اند.
ما مشغول برنامه ریزی برای جمع شدن در مسجد خیابان اصلی هستیم تا اعتراضاتمان را درباره مرگ رهبرمان به گوش همه برسانیم.

به عنوان یک فرد سندی فکر می کنم پاکستان دیگر باب میل ما نیست و اگر به ما سندی ها استقلال بدهند، خوشحال خواهیم شد.

او نماد وحدت پاکستان بود که حالا دیگر وجود ندارد.

فیصل مامسا، روانپزشک از کراچی:
دیشب ساعت ها در ترافیک خیابان های کراچی گیرکرده بودم و می دیدیم که خیابان ها چقدر نا امن شده اند.

وقتی دیدم زن ها به دنبال کمک به هر دری می زنند، بدون روسری و پا برهنه به ماشین ها التماس می کنند که کمکشان کنند و فقط به یک جای امن برسانندشان، شوکه شدم.

احساس کردم با این وضعیت وسط جنگ های داخلی هستیم. شهر در آتش می سوزد و پاکستان به کلی فلج شده است. این دقیقا همان پاکستانی است که بعد از ترور خانم بوتو شاهد آن خواهیم بود.
ما نیاز به احساس امنیت داریم. آرزوهای بسیاری برای بی نظیر بوتو داشتم. حالا از ما خواسته اند سه روز در خانه هایمان بمانیم و این یعنی حکومت نظامی. خیابان اصلی خالی است. سعی کردم دنبال بیمارانم بگردم اما برخی از آنها گم شده اند. این شرایط باعث می شود فکر کنم: چه اتفاقی برای این کشور افتاده است؟

عظما شارون، کارمند آزمایشگاه از لاهور:
او تنها امید ما دراین سال شوم بود. او یک سیاستمدار تمام عیار بود و حالا هیچ کس به اندازه کافی با تجربه نیست که جای او را بگیرد.

به نظر می رسید که برنامه های خوبی برای آینده پاکستان داشته باشد. او یک زن قدرتمند بود.
تصویر پاکستان در جامعه بین المللی تصویر بدی است،مردم فکر می کنند زنان سرزمین ما دچار محدودیت هستند.اما هیچ مردی به اندازه خانم بوتو شایستگی نداشت.

نتوانستند حضور یک زن را تحمل کنند و از این می ترسم که حقوق زنان پاکستان را محدود کنند. حالا دیگر نمی دانم نسل جوان ما باید آماده مواجهه با چه چیزهایی باشد.

تصویری که رسانه ها از پاکستان ترسیم می کنند این است: ما برقع می پوشیم و آزادی نداریم. حالا دیگر بعد از این واقع این ادعاها ممکن است به واقعیت بپیوندد. می ترسم پاکستان طالبانیزه شود.

در نظر خواهی که بخش فارسی بی بی سی در همین زمینه از مخاطبان خود به عمل آورده معلوم شد بسیاری از فارسی زبانان نیز ضمن ابراز تاسف از ترور خانم بوتو، وی را گزینه ای برای کمک به بهبود وضعیت پاکستان می دانستند.

شرکت کنندگان در این نظرخواهی غالبا از افرادی که با توسل به اهرم زور و خشونت در عرصه های سیاسی به رقابت می پردازند ابراز انزجار کرده اند. البته برخی هم بی نظیر بوتو را قربانی دامی می دانند که خودش گسترده است.

چند نمونه از این نظرات را در زیر می خوانید:

مریم از هلند:
بی نظير بوتو خواهی نخواهی زن شجاع و سياستمدار دليری بود که در فضای اختناق و نظامی حکومت مشرف وتسلط متعصبین پاکستان با دليری از دموکراسی سخن گفت و خواهان حکومت آزاد شد.
روحش شاد و جنت برين نصيبش باد.

فرهاد:
باز هم داستان غم انگیز حذف فیزیکی، اما اینبار زنی که توانسته بود نخست وزیر یک کشور اسلامی شود که باید اعتراف کرد همت و شجاعت زیادی میخواهد. خیلی خیلی حیف شد، منبع الهام و امید میلیونها نفر بود. امیدوارم طرفدارانش با اتحاد خود مانع از دست رفتن دستاوردهایش شوند و از همه مهم تر همه باید عزم خود را برای از بین بردن بنیادگرایی، از هر نوعش، جزم کنند. به امید آن روز.

بصیر بینا از آلمان:
گرچه من ازاو نفرت داشتم ازينکه طا لبان در زمان حکمروايی اين شخص سازماندهی تجهيزوتا دندان مسلح بخاطر قتل عام هزارها انسان بيگناه در داخل افغانستان فرستاده شد .که اه بيگناهان سخت گيرد بسی کس را زتخت وبخت گيرد. اين کار دست دستگاه استخباراتی پاکستان در هماهنگی کامل با القاعده.

سید میرزا حسین از قم:
از قديم گفته اند خود كرده را پشيمانی نيست. بالاخره دود اين آتشی كه او برافروخته بود دامن خودش راگرفت. و به دست فرزندان نا مشروع خود ترور شد. همو بود كه لشكر سياه جهل و جهنمي طالبان را بوجود آورد. مردم تلاش او و جنرال نصرالله بابر را در تشكيل و تجهيز طالبان از ياد نبرده اند.

مهرداد احمد پور از سوئد:
نیل به دموکراسی در منطقه بیش از هر چیز محتاج پرداخت بها ست. بوتو آگاهانه برای پرداخت این بها به کشورش بازگشت. بهای سنگین از بین رفتن این لیدر شجاع موضوعی دردناک اما قابل پیش بینی بود. بوتو راه را برای حماقت بیشتر تروریسم باز کرد و مرگش ما را به دموکراسی نزدیکتر... روحش شاد!