لادن پارسی

اين نمايشگاه به ابتکار انجمن هنرمندان نقاش و پس از فراخوانی که در پاييز داده شد، برگزار شده است.

در اين فراخوان ۱۵۰ اثر از اعضای پيوسته انجمن هنرمندان نقاش به انجمن رسيد و در بهمن ماه پس از داوری هيات داوران ۴۵ اثر برای نمايش برگزيده شد.

در اين نمايشگاه خودنگاره های نقاشانی چون محمود جوادی پور، منوچهر معتبر، منوچهر صفرزاده ( مش صفر) و نيما پتگر در کنار خودنگاره های نقاشان جوان به چشم می خورد.

در اين خود نگاره ها نگاه ها به نسبت تجربه و سن هنرمند متفاوت به نظر می رسد. در ميان آثار نمايشگاه از نقاشی واقع گرايانه تا امپرسيونيستی و اکسپرسيونيستی و پست مدرن ديده می شود.

برخی کاملا نوآورانه کار کرده اند، مانند سميرا عليخانزاده که به جای سر و صورت در عکس نيم تنه خود آينه های گرد و کوچکی را چيده است.

بعضی نقاشی ها در دو يا سه لت کشيده شده است که با هم معنا می دهند. از جمله خود نگاره هلنا شيت دشتگل يا بهرنگ صمدزادگان.

منوچهر معتبر، يعقوب عمامه پيچ و نيما پتگر که به عنوان طراح شهرت دارند، چهره خود را طراحی کرده اند.

نگاه هنرمندان به خودشان در آثار به نمايش گذاشته شده متفاوت است: عليرضا ملک جعفريان با پيروی از اصلی که معتقد است سوی چپ انسان طرف ناخودآگاه و سوی راست او طرف خودآگاه است، در خود نگاره اش نيمه چپ صورت را به سوی نيمه راست برگردانده، راشين قربی خودش را در کسوت زنی درگير آشپزخانه و خانه ديده است.

شهناز زهتاب خود رويايی اش را تصوير کرده است، بنفشه جهانگيری چهره اش را در قاب روسری ای قرار داده که پر از نوشته هايی درهم است شايد برای بيان سنگينی سنت ها بر زن ايرانی، هلنا شين دشتگل نيز چهره خود را دوگانه ديده، زنی مدرن در برابر زنی سنتی، اما هر دو به يک اندازه اندوهگين به نظر می رسند.

نيلوفر قادری نژاد در پس زمينه خود نگاره اش مردی و گاوی را کشيده است. احتمالا به نشان آغاز خلقت و ازلی – ابدی بودن وجه زنانه هستی. پرتره شيرين پيله وری، زنی در هجوم باد را نشان می دهد.

آثار به نمايش گذاشته شده در اين نمايشگاه به دليل موضوع واحد و نگاه متفاوت هنرمندان به خود ديدنی است.

اين نمايشگاه تا دهم اسفند ادامه خواهد داشت.