کرستا ران؛ خطر سرطان واقعی نبود، زنان پس از ۱۰۳ سال برگشتند
منبع تصویر، LOU CAMERON-HALL
- نویسنده, لوئیس کمرونهال
- شغل, بیبیسی
«هیجانانگیز، خطرناک و اعتیادآور. این حتی از اسکی سرعت هم دیوانهوارتر است»؛ این توصیف کیمی آلکوت، اسکیباز برجستهای که سابقه چهار بار حضور در المپیک را دارد، از مسابقه نمادین «کرستا ران» است.
باشگاه سنموریتز توبوگانینگ سوئیس (SMTC) میزبان قدیمیترین و مخوفترین مسابقه سر خوردن روی یخ طبیعی است.
حالا پس از محرومیتی ۱۰۳ ساله، در نتیجه ترس از احتمال ابتلا به سرطان سینه، در مسابقات بزرگ ملی کرستا ران، زنان بار دیگر توانستند در این مسابقه شرکت کنند.
آلکات با این که خودش در این مسابقه شرکت نکرده است، اما میخواست تجربه سر خوردن روی مسیر صیقلی ۱/۲ کیلومتری بین سنموریتس تا سلرینا را تجربه کند.
آلکات ۴۱ ساله گفت: «من معمولا کنترل زندگیام را به کسی واگذار نمیکنم، اما کرستا همین را از شما میخواهد. میخواهد که دست از مبارزه بردارید، جریان را پیدا کنید و خود را به آن بسپارید.»
در این مسیر یخی که ۱۰ پیچ دارد، حداکثر سرعت او در ۷۵ ثانیه به حدود ۹۰ کیلومتر در ساعت رسید. این تجربهای بود که موجب شد او «نفسش را حبس کند و نگران جان عزیزش شود.»
آلکات گفت: «عاشق آموختن هستم و دوست دارم خودم را از نظر ذهنی و بدنی برای اجرای یک نقشه به چالش بکشم. میدانستم که باید سرعتم را حفظ کنم.»
«اگر بر اثر ترس از خود بیخود شوید، اگر کماکان کمی از مرزتان فراتر بروید، محدودیت خودتان را کشف کنید، بعد تجربهای شگفتانگیز خواهید داشت.»
«کرستا ران» یک مسابقه اسکلتون روی یخ طبیعی در شرق سوئیس است. اسکلتون، ورزشی انفرادی است که به وسیله یک سورتمه کوچک و در پیست یخی مارپیچ انجام میشود. در این رشته ورزشکار پس از دویدن مسیر کوتاهی به روی سینه، روی سورتمهاش قرار میگیرد و مسیر پیست را ادامه میدهد.
دلیل کرستا سواری آلکات برجسته کردن «نقطه عطف» در ورزشهای زمستانی به دلیل اولین حضور زنان از سال ۱۹۲۱ بود.
او گفت: «من به زنانی که همراه باهم آینده این ورزش را تغییر میدهند، آفرین میگویم. برای آنها مسئله شاید حدود یک دقیقه افزایش آدرنالین باشد، اما واقعیت بسیار فراتر از این حرفهاست.»
منبع تصویر، Getty Images
این کارینا ایونز بود که نامش را به عنوان اولین قهرمان مسابقات ملی بزرگ زنان پس از یک قرن ثبت کرد. او با زمان ۵۷/۷۶ به رکورد حداکثر سرعت ۱۱۵ کیلومتر در ساعت رسید.
ایونز گفت: «این بهترین کار زندگیام است. این حس را در ادامه زندگی به یاد خواهم داشت. این مسابقه سالهاست که مورد توجه بوده است. برای رسیدن به اینجا اراده و برنامهریزی زیادی لازم است. این چیزهایی بسیار فراتر از خواست و رویای فردی را نشان میدهد.»
کرستا در سال ۱۸۸۴ ساخته شد و باشگاه سنموریتز توبوگانینگ را افسران بریتانیایی در سال ۱۸۸۷ تاسیس کردند. مردان و زنان تا دهه ۱۹۲۰ در شرایطی برابر در این مسابقه شرکت میکردند.
جیمز سانلی، رئیس مسابقه، گفت: «ترس از این که ضرباتی که سورتمه به بدن وارد میکند، منجر به سرطان سینه شود، موجب محرومیت زنان از مسابقه در سال ۱۹۲۱ و اخراج آنان از باشگاه در سال ۱۹۲۹ شد. اما حالا این واقعیت به طور گسترده مورد توافق قرار گرفته است که آنها بسیار خوب و سریع بودند.»
در دسامبر ۲۰۱۲ اعضای باشگاه به رفع این ممنوعیت طولانی مدت رای دادند و زنان دوباره اجازه رقابت پیدا کردند.
ایونز اولین زنی بود که پس از محرومیت مشغول این ورزش شد و حالا سابقه ۱۳۹ بار کرستا سواری دارد.
اما از زمان شروع مجدد مسابقات فقط ۱۳ زن رکورد لازم برای این که اجازه حضور در کل مسیر مسابقه را داشته باشند، بدست آوردهاند.
مارتین گرینلند، از مسئولان برگزاری مسابقه، گفت: «شرکت در دور کامل مسابقه به قدری سخت است که ورزشکاران برای گذراندن آن باید شرایط لازم را کسب کنند. معمولاچند فصل طول میکشد که افراد بتوانند خودشان را با مسابقه در چنان سرعتی تطبیق دهند.»
برای این که دید بهتری در این رابطه داشته باشید، بد نیست بدانید که برنده بخش مردان که ماه گذشته میلادی برگزار شد، لرد کلیفتون راتسلی، قهرمان اسکلتون المپیک ۲۰۰۲ با زمان ۵۱/۹ ثانیه بود. او با ۱۷ قهرمانی پیاپی، بزرگترین کرستا سوار تاریخ است.
اما در مورد خطرات کرستا سواری، کافی است بدانیم که تا کنون ۵ نفر جان خود را در این مسابقه از دست دادهاند که آخرین آنها در سال ۲۰۱۷ بود.
ایونز علاقه به کرستا سواری را از پدرش به ارث برده است؛ سرهنگ سابق ارتش که خودش در رشته بابسلد (نوعی سورتمه دو یا چهار نفره) بود و سابقه ریاست باشگاه سنموریتز توبوگانینگ سوئیس را نیز داشت.
ایونز گفت: «کرستا در خونم است. در حالی بزرگ شدم که پدرم را در حال انجام این ورزش میدیدم. من این ورزش را زندگی کردم و آن را نفس کشیدم. از هشت سالگی در مسابقات بچهها شرکت کردم و از شکست دادن پسرها لذت میبردم. پدرم یکی از عوال اصلی برگزاری مسابقات تفریحی زنان و همچنین یکی از بزرگترین قهرمانان ما بود.»
مسابقه تاریخی امسال یک رقابت خانوادگی را هم در خود داشت، ایزابلا، دختر ۱۹ ساله ایونز، هم در این مسابقات شرکت کرد، تا آنها دومین مادر و دختر حاضر در این مسابقه ملی بزرگ شوند.
مارتین گرینلند گفت: «بازگشت زنان به مسابقه بزرگترین اتفاق دوران مدرن باشگاه است و کنی (ایونز) مناسبترین برنده آن بود.»
