رژه هواداران هلندی: دریای خروشان نارنجی به رهبری یک اتوبوس دو طبقه

بیش از سی هزار هوادار هلندی در خیابان‌های هامبورگ رژه رفتند و پانزده هزار نفر از آن‌ها بازی یکشنبه تیم خود برابر لهستان را از نزدیک تماشا کردند.

مقابل من، هواداری خود را به شکل شیر درآورده، کمی آن طرف زنی کلاهی به شکل پنیر بر سر دارد و بعضی‌ها، ماسکهای مارکو فان باستن، رود گولیت و دنیس برگ‌کمپ را به صورت دارند.

هواداران هلند مانند دریای خروشانی به رنگ نارنجی با ترانه محبوب فوتبالی‌ها، «رهایی از اشتیاق» می‌رقصند و جنب و جوش خاصی به خیابان‌های هامبورگ داده‌اند.

این جنب و جوش بدون تأثیر از حادثه‌ای که در مرکز هامبورگ رخ داد (حمله به پلیس)، تا قبل از بازی افتتاحیه مقابل لهستان به طور کامل در جریان بود.

خیابان‌های هامبورگ نارنجی شد

هواداران هر تیمی ادعا می‌کنند که آن‌ها پرشورترین هستند، اما تعداد بسیار کمی هستند که به رنگارنگی و شلوغی هواداران هلندی باشند.

هواداران هلند با لباس‌های نارنجی و معمولاً خلاقانه و گاهی مضحک خود بسیار مورد توجه هستند و محدوده‌های هواداری و مراکز شهرها را قبل از بازی تیم‌شان تسخیر می‌کنند.

چند ساعت قبل از شروع هر بازی، تبدیل به دریایی نارنجی رنگ می‌شوند که با ضرب‌آهنگ موسیقی تکنو می‌رقصند و مانند موج به سمت ورزشگاه می‌روند.

این هواداران پرشور، صحنه‌های به یاد ماندنی خلق می‌کنند و به همین دلیل سوژه عکاسی عابران هستند. بازیکنان هم بسیار قدردان حمایت آن‌ها هستند.

کاپیتان هلند، ویرجیل فان‌دایک به بی‌بی‌سی گفت: «هواداران ما فوق‌العاده هستند. ما به حضور پرشور آنها نیاز داریم و هیچ‌وقت برایمان تکراری و عادی نخواهد شد.»

«در جام جهانی قطر تعداد زیادی هوادار نداشتیم و دیدیم که واقعاً به حضور آن‌ها نیاز پیدا کردیم. اگر می‌خواهیم دستاورد ویژه‌ای داشته باشیم، نیازمند اتحاد کل کشور هستیم.»

از شفیلد تا سائوپائولو با یک اتوبوس دوطبقه

در دو دهه گذشته رهبر این ارکستر رنگارنگ، اتوبوس انگلیسی دوطبقه و نارنجی رنگ بوده است.

هنک فان‌بیک یکی از ایده‌پردازان طرح اتوبوس نارنجی به بی‌بی‌سی گفت: «همه چیز از گفتگوی دو دوست که مشغول آبجو خوردن بودند، شروع شد. گفتیم در صورت صعود به یورو ۲۰۰۴ در پرتغال، چه کاری انجام دهیم. این شد که ایده اتوبوسی نارنجی به ذهنمان رسید که یک بار داخل آن باشد و موسیقی پخش کند.»

هلند در آن سال به دور نهایی مسابقات صعود کرد و رویای حرکت اتوبوس در میان هواداران هم به واقعیت پیوست.

در طول آن تورنمنت، فدراسیون فوتبال هلند پیشنهاد داد تا این اتوبوس پیشتاز رژه هواداران باشد و این‌گونه سنتی آغاز شد که تا به امروز بیست سال از آن می‌گذرد.

این وسیله نقلیه که در تورنمنت‌های مختلف حضور داشته، از شفیلد تا سائوپائولو و سراسر جهان سفر کرده است، روز یکشنبه پنجاهمین حضور خود در رژه هواداران را از مرکز هامبورگ به سمت فولکس‌پارک‌اشتادیون و برای بازی گروهی مقابل لهستان رهبری کرد.

رهبری یک کاروان رنگارنگ

انتقال یک اتوبوس دوطبقه و عبور از اقیانوس‌ها برای شرکت در تورنمنت‌های مختلف قطعاً بدون دشواری نیست.

فان‌بیک می‌گوید: «حضور در برزیل و جام جهانی ۲۰۱۴ بسیار سخت بود. کاغذبازی زیادی لازم داشت و باید اتوبوس را زودتر برای آزمایش‌ می‌بردیم تا مطمئن شویم قابل حرکت است.»

«در جام جهانی آفریقای جنوبی هم پنج هزار دلار به صورت سپرده پرداخت کردیم که در پایان، وقتی با اتوبوس خارج شدیم آن را پس گرفتیم.»

«نگرانی بعدی خراب شدن اتوبوس است که چند باری اتفاق افتاده است. بالاخره این اتوبوس ۴۴ ساله است و تقریباً همه چیز داخل آن تعویض شده است.»

اما رسیدن به هامبورگ به مراتب آسان‌تر بود.

سفر امسال این اتوبوس مشهور همراه ۷۵ وسیله نقلیه نارنجی دیگر از هاردنبرگ در هلند شروع شد و پس از طی ۳۰۰ کیلومتر در قالب یک کاروان رنگارنگ به هامبورگ رسید.

تا شب جمعه گروه‌های پراکنده‌ای از هواداران هلندی در سراسر هامبورگ پخش بودند. اما صبح یکشنبه ساعت ۸:۳۰ همگی آن‌ها در محدوده در نظر گرفته شده برای هواداری دور هم جمع شدند.

هواداران هلند در حالی که دی‌جی به‌نام هلندی، آرمین فان‌بورن، معروف‌ترین آهنگ‌های خود را پخش می‌کرد، به رقص و پایکوبی پرداختند و سپس برای رژه معروف خود به سوی ورزشگاه روانه شدند.

من به آن‌ها پیوستم و کنارشان راه رفتم. بسیاری خود را به شکل بازیکنان محبوب خود درآورده بودند. برخی با کت و شلوار نارنجی روشن و کلاه‌ بلند، برخی با لباس‌های غول‌آسای شیر و برخی شیرهای بزرگ عروسکی را بر شانه‌هایشان حمل می‌کردند.

به تدریج ده‌ها هزار هوادار شروع به حرکت در خیابان‌های هامبورگ کردند. مرکز شهر را ترک کرده و به سمت فولکس‌پارک‌اشتادیون رفتند.

شهروندان هامبورگ که شاید برای یک صبحانه آرام روز یکشنبه بیرون آمده بودند، لبخند می‌زدند و از این صحنه‌های شاد عکس می‌گرفتند.

کنار زنی هلندی راه رفتم که کلاهی به شکل پنیر بر سر داشت. او برای دهه‌ها در تورنمنت‌های گوناگونی که تیم‌های مردان و زنان هلند شرکت داشته‌اند، به این شکل دیده شده است.

وقتی از او پرسیدم تا حالا در چند رژه‌ شرکت کرده، گفت: «یادم نمی‌آید ولی زیاد بوده.»

در مقابل، دنی که برای اولین بار در این رژه شرکت کرده است، می‌گوید: «خیلی عالی است و نشان‌دهنده وحدت و اتحاد است. حتی اگر خیلی زود باشد، واقعاً یک جشن بزرگ ملی است.»

فرقی ندارد چه تورنمنتی یا کجای دنیا باشد، هلندی‌ها همیشه آماده برگزاری چنین جشنی برای تیم ملی خود هستند.