حسن پایکر کیست و چرا در آمریکا این‌قدر بحث‌برانگیز شده است؟

حسن پایکر، مفسر سیاسی ۳۴ ساله‌ای است که تابعیت آمریکا و ترکیه را دارد و خود را یک «سوسیالیست» معرفی می‌کند.

در ماه‌های اخیر، او در ویدیوهای پخش‌ زنده‌ خود از خانه‌اش در لس‌آنجلس، با لحنی تند از سیاست داخلی و خارجی آمریکا انتقاد کرده است.

حسن پایکر از سال ۲۰۱۶ با برنامه‌هایی که صریح و گاه «بی‌پروا» اما در عین حال «سرگرم‌کننده» توصیف می‌شوند، به تدریج مخاطبان بیشتری جذب کرده است.

او در پلتفرم توییچ با نام «حسن‌ابی» (برادر بزرگتر در ترکی) شناخته می‌شود و اکنون در مجموع شبکه‌های اجتماعی مختلف حدود ۱۰ میلیون دنبال‌کننده دارد.

گاه داغ‌ترین لحظات این برنامه‌ها که در مواردی میلیون‌ها بیننده دارند، به پربازدیدترین تفسیرهای سیاسی روز در دیگر رسانه‌های اجتماعی آمریکا تبدیل می‌شوند.

حسن پایکر سال ۱۹۹۱ در شهر نیوبرانزویک در ایالت نیوجرسی آمریکا متولد شد، اما دوران کودکی و نوجوانی خود را در ترکیه گذراند.

پدرش، محمد بهجت پایکر، استاد علوم سیاسی و اقتصاددان، معاون سابق رئیس هلدینگ سابانجی و از اعضای بنیان‌گذار حزب آینده در ترکیه است.

حسن پایکر برای تحصیلات دانشگاهی به آمریکا رفت و در سال ۲۰۱۳ از دانشگاه راتگرز با رتبه ممتاز در رشته‌های علوم سیاسی و ارتباطات فارغ‌التحصیل شد.

چرا جنجال‌برانگیز شده است؟

حسن پایکر حزب جمهوری‌خواه آمریکا را، که دونالد ترامپ نیز عضو آن است، «بزرگ‌ترین سازمان تروریستی جهان» توصیف می‌کند.

همین مواضع او باعث شده که در شبکه‌های تلویزیونی و به ویژه در میان مفسرانی که از دولت دونالد ترامپ حمایت می‌کنند، به شدت مورد انتقاد واقع شود.

اما بخشی از جریان سیاسی در حزب دموکرات معتقد است انتقادهای آقای پایکر، به ویژه در میان بدنه جوان حزب و طیف‌های آزادی‌خواه، بازتاب گسترده‌ای داشته است. این گروه می‌گوید باید به حرف‌های او توجه کرد و او را پذیرفت.

در مقابل، جناح سنتی‌تر رهبری حزب دموکرات معتقد است حسن پایکر «بیش از حد چپ‌گرا» است و به ویژه به دلیل دیدگاه‌هایش درباره سیاست خارجی آمریکا و مسئله فلسطین، نمی‌تواند بخشی از ائتلاف گسترده جریان چپ میانه باشد.

آقای پایکر با تحریم‌ها، محاصره اقتصادی و مداخله‌های نظامی آمریکا در دیگر کشورها مخالفت می‌کند و در عین حال انتقادهای بسیار تندی نیز علیه اسرائیل مطرح کرده است.

شبکه سی‌ان‌ان درباره او گفته است که حسن پایکر «محدودیت‌های یک ائتلاف گسترده دموکرات را به چالش می‌کشد».

نیویورک‌تایمز نیز با تیتر «حسن پایکر دشمن نیست» به او پرداخته و گاردین آمریکا پرسیده است: «چرا دموکرات‌های برجسته از حسن پایکر می‌ترسند؟»

یکی از موضوعاتی که حسن پایکر بارها درباره آن صحبت کرده، وضعیت اقتصادی طبقه کارگر در آمریکا و دشواری دسترسی به خدمات عمومی مانند بهداشت و آموزش است.

ضعف شبکه‌های تامین اجتماعی و اتحادیه‌های کارگری نیز از جمله مسائلی است که حسن پایکر مرتبا درباره آن‌ها هشدار می‌دهد.

آقای پایکر می‌گوید هدفش این است که «آگاهی طبقاتی» ایجاد کند و به مردم نشان دهد کسانی که به آنها آسیب می‌زنند «مهاجران یا افراد جامعه ال‌جی‌بی‌تی نیستند، بلکه میلیاردرها و شرکت‌های بزرگی هستند که قدرت را در این کشور در دست دارند».

او هم حزب دموکرات و هم جمهوری‌خواهان را متهم می‌کند که در کنار «منافع شرکتی و مجتمع نظامی-صنعتی» ایستاده‌اند. حسن پایکر همچنین تحریم آمریکا علیه کوبا را «جنایت جنگی» توصیف کرده است.

اظهارات او درباره حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، زمانی که گفت «آمریکا سزاوار ۱۱ سپتامبر بود»، خشم گسترده‌ای در هر دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه برانگیخت.

چرا تا این حد محبوب شده و دامنه نفوذش چقدر است؟

به گفته کارشناسان، توضیح دادن رشد محبوبیت حسن پایکر صرفا با تکیه بر مواضع «تحریک‌آمیز» او کافی نیست.

ایلگین اردم، استاد اقتصاد در دانشگاه شهری نیویورک، می‌گوید ناامنی شغلی، بدهی‌های سنگین و بی‌اعتمادی روزافزون به نهادهای رسمی در آمریکا، به ویژه در میان نسل جوان، زمینه اجتماعی و اقتصادی لازم را برای گسترش پیام‌های پایکر فراهم کرده است.

به گفته او، بسیاری از جوانانی که حسن پایکر را دنبال می‌کنند، مانند خود او خواهان «خدمات عمومی بیشتر و بازتوزیع بنیادین ثروت» هستند.

خانم اردم معتقد است محبوبیت پایکر از آنجا ناشی می‌شود که او جسارت انتقاد از ائتلاف سنتی حزب دموکرات با شرکت‌های بزرگ و ساختار نظامی-صنعتی را دارد.

او یادآوری می‌کند که با انتخاب زهران ممدانی به عنوان شهردار نیویورک در ۴ نوامبر ۲۰۲۵، برای نخستین بار سیاستمداری با دیدگاه «سوسیال دموکرات» به این مقام می‌رسد، و اضافه می‌کند که در پس این اتفاق نیز همان «تنش سیاسی» نهفته است.

عایشه زاراکول، استاد سیاست و روابط بین‌الملل در دانشگاه کمبریج، معتقد است شکافی که حسن پایکر در حزب دموکرات ایجاد کرده، از آنجا ناشی می‌شود که پیام‌های چپ‌گرایانه او «با هسته مرکزی حزب سازگار نیست» و این جریان نگران «از دست دادن کنترل» خود بر حزب است.

به گفته خانم زاراکول «دموکرات‌های میانه‌رو پایکر را نمی‌خواهند، چون دیدگاه‌های خودشان، به ویژه در حوزه‌هایی مانند سیاست خارجی، در واقع به نومحافظه‌کاران نزدیک‌تر است»؛ جریانی که از سیاست‌های مداخله‌جویانه و تهاجمی در خارج از کشور حمایت می‌کند.

او معتقد است جناح سنتی حزب دموکرات که تمایلی به حضور افرادی مانند حسن پایکر یا زهران ممدانی در «ائتلاف دموکرات‌ها» ندارد، در عمل مانع گسترش این ائتلاف شده است.

در حالی که در رسانه‌های آمریکا همچنان درباره پذیرفته شدن یا نشدن حسن پایکر در ائتلاف دموکرات‌ها بحث می‌شود، جان سایدز، استاد علوم سیاسی دانشگاه وندربیلت، نسبت به میزان تاثیر مفسران شبکه‌های اجتماعی بر رفتار رای‌دهندگان تردید دارد.

او می‌گوید: «اینجا با همان سوال قدیمی طرف هستیم؛ اینکه اول مرغ بوده یا تخم‌مرغ.»

آقای سایدز می‌پرسد: «آیا مفسری مثل پایکر واقعا دیدگاه مردم را تغییر می‌دهد، یا مردم چون از قبل با او هم‌نظر هستند به سمتش جذب می‌شوند؟»

با وجود این تردیدها درباره میزان نفوذ واقعی او، بحث و جدل درباره حسن پایکر در آمریکا همچنان ادامه دارد. واقعیت این است که این بحث‌ها و جنجال‌ها باعث شده دیدگاه‌ها و حرف‌های او به تدریج وارد جریان اصلی سیاست و رسانه در آمریکا شود.